დომინიკის თავი სწრაფად მიაბრუნდა სარაზე, მისი მუქი მზერა პირველი კლასის სალონში გაიჭრა, როგორც მახვილი.– მაცნე, დაბალხმად და საშიშად გაიმეორა.– და გგონია, რა შეგიძლია გააკეთო, რაც მე უკვე არ გამომიცდია?
სარას კუნთები დაიჭიმა. მან ყლაპა, სანამ საუბარი დაიწყო, ხმა რბილი, მაგრამ სანდო:– მას მშია… ან ეძებს თავისთვის ნაცნობ სითბოს.დომინიკის ყბა დაიჭიმა.– მე ვცადე ბოთლი, – თქვა მან, პირველად გატყდა ხმა,
მამაკაცის ზღუდეში, რომელიც მართავდა რომანოს იმპერიას, პირველი ნაპრალი. – ის არ იღებს.სარა ნაბიჯით მიიწია წინ, ინსტიქტი მიიყვანა.– ზოგიერთი მეძუძური ბავშვი ძნელად იღებს ბოთლს. დედამისი ხომ…?
– მას აღარ ჰყავს, – თქვა დომინიკმა. სიტყვები ზომიერი იყო, მაგრამ თვალები მატყობინებდა შიგნიდან განადგურებას.თანაგრძნობა ერწყმოდა შიშს.– მე… ჯერ კიდევ ვუძუძურებ, – უთხრა სარამ, ჩურჩულით. – ჩემი ქალიშვილი წავიდა ექვსი თვის წინ. ჩემი სხეული… არასოდეს გაჩერდა.
დომინიკის მუქი თვალები გაფართოვდა შეგნებამ.– შენ მაცდი… – ჩურჩულით თქვა საშიშად, – ჩემი შვილის ძუძუთი კვება?სარას ლოყები გაუწითლდა, მაგრამ თვალს არ აშორებდა.– დიახ. თუ დაგანებებთ.
სალონი სიჩუმეში ჩაიძირა. ყველა მგზავრი გაჩერებული იყო, შეგრძნებით მომენტების სიმძიმის.დომინიკი, კრიმინალური იმპერიის ურყევი მმართველი, უყურებდა ამ ჟრუანტელზე ქალი, რომელიც სთავაზობდა ყველაზე ინტიმურ ქმედებას,
რომელიც შეიძლება წარმოვიდგინოთ. ამას არავინ გაუკეთებია მას. არასოდეს.ბოლო, მან ამოისუნთქა, მხრები ოდნავ დაეშვა.– ტუალეტი, – თქვა ხმადაბლა. – ეს პირადი სივრცეა.
მარკოს პირველი სიმშვიდე:ტუალეტის კარი დაკეტილა სარას უკან, მისი ხელები ტრთოდა.– ეს სიგიჟეა, – შეიფრიალა.მაგრამ მისი მოძრაობები ზუსტი იყო, ავტომატური – დედის რეფლექსები, რომლის ინსტინქტიც არასოდეს კვდება.
ბავშვის კივილი შეწყდა, როგორც კი მის სუნს შეიგრძნო. ინსტიქტურად ეძებდა, უეცრად.როცა მიიკრა, სარამ ჩურჩულით ამოისუნთქა – ხმა, რომელიც შფოთვას, მწუხარებას და განტვირთვას ერთდროულად გამოხატავდა. ცრემლები ჩქეფდნენ ლოყებზე.
– ყველაფერი კარგად იქნება, – ჩურჩულით ეფერებოდა მის რბილ ლოყაზე. – ყველაფერი კარგადაა, პატარავ.გარე სამყაროში, დომინიკის ხელები შეკრულიყო, როცა მოულოდნელ, სასწაულებრივ სიჩუმეს ისმოდა.
შვილის პირველი მშვიდი სუნთქვა. პირველი წამი ყოველგვარი ტკივილის გარეშე.ხუთი წუთის შემდეგ, სარა გამოვიდა, მორიდებულ მარკოსთან ხელში. დომინიკმა იგრძნო, თითქოს მთელი მისი სამყარო ავიდა.
– კარგად არის? – ჩურჩულით ჰკითხა, ხმით ნამსხვრევი.– სრულყოფილია, – ჩურჩულით უპასუხა სარამ. – კარგად ჭამა.დომინიკმა ხელი გაუწოდა მარკოსთვის, მაგრამ მისი თითები დააგრძელა მისებთან შეხება. ნაზი. სარწმუნოებით.
– შენი სახელი? – ჰკითხა.– სარა, – უპასუხა.– სარა… – თქვა მან და დააგემოვნა სახელი როგორც პირობა. – მე ვალი მაქვს შენთან.– არა. შენ არაფერი გეკუთვნის ჩემთან.– ჩემს სამყაროში, – თქვა ნაზად, – ვალები ბედად იქცევა.
მისი გული სწრაფად დაეცემოდა. მისი ტონი იყო აღფრთოვანებული და საშიში.– მინდა გიხადო ნამდვილი მადლობა, – დაამატა და გადაულოცა ბარათი ხელში. – სადილი. ნაფრენის შემდეგ.
სარა უნდა ეთქვა უარი. მაგრამ როცა მათი თითები შეხდნენ, გაჩნდა შეუქცევადი პიროვნება.
– …მხოლოდ სადილი, – ჩურჩულით თქვა.
– ამჯერად, – თქვა მან, ნელი, განადგურებითი ღიმილით მეტი დაპირება ჰქონდა.
დონის ბინადარი:ორ დღეში, სარა იპოვა თავი შავ SUV-ში, უხმაურო მცველებით მისაყვანად ბინას, რომელიც გაჩნდებოდა როგორც ძალაუფლების ციხესიმაგრე.დომინიკმა მოიგონა იგი საბავშვო ოთახში. მარკოს კივილი ჰაერს არღვევს – სუსტი, საშინლად გამჭირვალე.
– არაფერი ჭამს, – თქვა დომინიკმა, ხმა გატყდა. – ექიმები საუბრობენ სონდის კვებაზე. ვერ დავუშვებ, რომ იტანჯებოდეს. გთხოვ, სარა. დამეხმარე.სარა უნდა გარბოდა. უნდა ჩხუბის ხმა გაეგო. მაგრამ მარკოს ტკივილის ხმა მისგრძნობას აწყნარებდა.
– დავეხმარები, – ჩურჩულით თქვა. – ერთი კვირის განმავლობაში.დომინიკი ნიკი მოუკრა.– კონტრაქტი დაიდებს. შენ აქ უსაფრთხო ხარ.როცა სარამ აიღო მარკო და ის თავის მკერდთან მიიკრა როგორც სახლში, დომინიკმა ჩაიჩურჩულა:
– ძველი ოჯახებში… ქალი, რომელიც ძუძუთ კვებავს დონეს შვილს, წმინდა ხდება.სარა შეიშეშა.– წმინდა? რას ნიშნავს ეს?მისი თვალები დაჩრდილულიყო ინტენსივობით.– ეს ნიშნავს, რომ შენ ჩემი დაცვის ქვეშ ხარ. მსოფლიო გიხილავს ჩემსას.
– მე… ასე არ ვხედავ, – ჩურჩულით თქვა. – მაგრამ ისინი ასე დაინახავენ.
