— ოჰ, ვერონიკა, რა უსიამოვნებაა! — რიმმა არკადევნა აწია ხელი, თხელი ოქროს ბეჭდები ჟღერადად აყვავდნენ მოძრაობასთან ერთად. მან ფრთხილად დადო კრისტალის ჭურჭელი მაგიდაზე. მისი ტუჩები ერთმანეთს მიაწება,
თანაგრძნობის გამომხატველი გამომეტყველებით, მაგრამ თვალებში გულჩვილად სიხარულის შუქი აინთო. — ხელები სრულიად შემიშალეს. მხოლოდ ცოტა წვენის მოსხმა მინდოდა, და შენ სწორედ იმ მომენტში მოძრაობდი…
დიდ დარბაზში, სადაც გრძელი მაგიდა იდგა, მასზე მოზრდილი თეთრი თევზისა და კრისტალური სალათების უჯრები იდო, ერთბაშად სიჩუმე ჩამოვარდა. შემდეგ ნაზი კისკისი გაჟღერდა. ჩემი ქმრის დეიდაშვილი, მსუქანი ქალი, საცოდავი პაიეტებით შემკული კაბით, ჩამოაგდო კოვზი.
— არაფერია, რიმმა, — გაიცინა მან და პირში მოთავსებული ნაპრენტი წაშალა ნაპირზე. — ფერი კი ჯდება… როგორც ბოსტნეულის მოვაჭრის წინდაში. ვერა ჩვეულებრივად ნაცნობს ჭუჭყიან საქმეს.
მე სწორად მოვკიდე ხედი და დავათვალიერე გაწელილი კაბა. გარშემო, სოფლის ეკო-ჰოტელ „მკაფავი ტბები“-ში, ბენკეტის დარბაზში ცხოვრება გრძელდებოდა. ჯაზ ბენდი უკრავდა, ვერცხლის ჭურჭელი ჟღერდა, მიმტანები სირბილით დარბოდნენ ფერადი თეთრი პერანგებით.
რიმმა არკადევნა აღფრთოვანებით ზეიმობდა თავის დაბადების დღეს. ადგილი, სადაც ვთხოვე ჩემს ქმარს, რომ არ გამომყვებოდა. მაგრამ სტაზმა, როგორც ყოველთვის, თავისი გზა აირჩია.
ჩემი ქმარი მარჯვნივ იჯდა. როდესაც ჭურჭელი ჩემკენ გადმოიქცა, არ გადამიხედა. ახლა ნერვიულად ადასტურებდა თავის მჭიდროდ შეკერილ საყელოს და ისე იქცეოდა, თითქოს სასმელების მენიუს სწავლობდა.
— სტაზ, სთხოვე მიმტანს, მოიტანოს ნესტიანი ხელსახოცი, — ვთქვი წყნარად.— ეე, ვერა, თავად დაიბანე აბაზანაში, — ხელით მორიგებით უპასუხა, ჩემზე არც კი შემიხედა. — დედა შემთხვევით დაემართა… ნუ გარდაქმნი ხოჭოს სპილოდ.
— ჭურჭელი შემთხვევით არ იხრება ამ კუთხით, — ვიჩურჩულე, მაგრამ მაგიდასთან ყველა გაიგო.რიმმა არკადევნა დრამატულად ხელებს გულზე მოიქცია.— შეხედეთ! გულიდან მივიწვიე პატიოსან საზოგადოებაში, და ის ჩემზეც კი გამწარებულია!
— ხმას აწია. — „გადაიყვანე შენი პატარა ბუდეში, ღარიბო გოგო!“ — იცინოდა და აკვირდებოდა, როგორ ვწმენდდი წვენს ნესტიანი ნაჭრით. — ჩემი შვილის გვერდითაა, და ახლა ხმასაც გაბედა აღემაღლოს!
მე გავჩერდი კაბის გაწმენდაში. მტვრიანი ბორდოს ნაჭერი მაგიდის კიდეზე დავდე.შვიდი წლის წინ, მართლაც ჩამოვედი მატარებლიდან პატარა ქალაქის სადგურზე, თხელ პალტოში და იაფი ტყავის ჩანთით. ჩემი მშობლიური ქალაქი, ზარეჩენსკი, ნელ-ნელა ქრებოდა ქარხნის დახურვის შემდეგ. დარჩენა ნიშნავდა ყველაფრის უარყოფას.
„მკაფავი ტბები“-ში პირველად დავიწყე როგორც მტვერსასრუტი ველნეს-განყოფილებაში. ვაგროვებდი სველი პირსახოცებს, ვასუფთავებდი აუზის ფილებს, 12 საათი ქლორის ორთქლში ვსუნთქავდი.
სტაზი ფიქრობდა, რომ უბრალოდ რედაქტირებსი ფურცლებს საწყობში. უკეთესი იყო ასე: ის იყო წარმატებული კაცი, მე — პროვინციალური „პატარა ლედი“.მართალია, სტაზი საშუალო ვაჭარი იყო. თავისი ხელფასი ხარჯავდა ბიზნესმანზე და დედამისის საჭიროებებზე. მე ვფარავდი საჭმელს, ქირას, ჰოუშოლდს.
მეორე წელსვე, როგორც მტვერსასრუტი, შევამჩნიე ძვირიანი კოსმეტიკის უცნაური გაქრობა. ფენები ნაგავში. შევამოწმე პროცედურები, შევადგინე ცხრილები. მეორე დღეს ბოსი, ბორის ლეონიდოვიჩი, სერიოზული სახით მომიწვია.
ერთი კვირის შემდეგ ველნეს-მენეჯერი გაათავისუფლეს, მე გავხდი საწყობის ასისტენტი, შემდეგ შაბათ-კვირის ბუღალტრული კურსები, უძილობა Excel-ის ცხრილებზე.სამი წლის წინ კრიზისი დარტყმა მოახდინა. სასტუმრო ვალებში გადავიდა. მ
იმწოდებლები ითხოვდნენ თანხას, დატვირთვა კრიტიკული იყო. ბორის ლეონიდოვიჩი ავად გახდა. მე მოლაპარაკებები გავმართე მიმწოდებლებთან, ხარჯები დავამცირე, ვეძებე ახალი ინვესტორები. გადავარჩინე სასტუმრო უარყოფითი ბალანსიდან.
შემდეგ ბორისმა შემომთავაზა გარიგება: მე გავმკლავდები სრული კონტროლით და ვალებით, ის გადმორიცხავს უმრავლესობის აქციებს ჩემზე.— ვერა, როკის ქანდაკებისავით ხარ! — დეიდაშვილის ხმა მომიყვანა რეალობაში. — წადი დაიბანე, სხვების მადას აფუჭებ.
ჯაზი უცებ გაჩერდა. სცენის ცენტრში, მაღალი, მუქი სარჩულის წამყვანი მივიდა მიკროფონისკენ.— ქალბატონებო და ბატონებო, ცოტა ყურადღება! — მისი ღრმა ბარიტონი დარბაზში გაისმა. — დღეს საღამოს სასტუმროს ადმინისტრაცია სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან განცხადებას გააკეთებს…
რიმმა არკადევნამ კმაყოფილებით იშველი ფრჩხილები თავის კოსაში.— დარწმუნებული ვარ, მენეჯერისგან მოწონება იქნება, — ჩურჩულებდა გვერდით მჯდომს.— დღეს საღამოს არ არის მხოლოდ ოჯახური აღნიშვნა განსაკუთრებული, — განაგრძო წამყვანმა.
— აქ არის ვინმე, ვინც უკანასკნელი სამი წლის განმავლობაში უხილავად მართავდა ამ ადგილს. და დღეს ოფიციალურად იღებს ბორბლებს. გთხოვთ, მოგესალმოთ „მკაფავი ტბების“ ახალი მფლობელი და CEO — ვერა ნიკოლაევნა!
ფარადი შუქი დამბრმავდა.ჩემს ქმრის სახეზე აღიბეჭდა მოჩვენებითი შიში.— ვე… — ანაღვლიანად წარმოთქვა. — ვინ თქვი ახლა მფლობელი?მე არ ვუპასუხე. ნელ-ნელა ავწიე ჩემი სავსე თმაშ blonde მხრები და გავიარე ალისებურ თვალებს შორის სცენისკენ. ბორდოს ლაქა თითქმის შავად ჩანდა შუქში, მაგრამ არ დავფარე.
მე არ დავიწყე წარმატების ისტორიის მოთხრობა. როცა მიკროფონი ავიღე:— საღამო მშვიდობისა! მიხარია, რომ ყველა აქ არის „მკაფავი ტბებში“. გმადლობთ ნდობისთვის და ვპირდები, ჩვენი სერვისი მხოლოდ გაუმჯობესდება. ისიამოვნეთ საღამოს!მოსმენამ აპლოდისმენტები მიართვა.
ჩემი ქმარი ჰისტერიულად ნახტომით წამოხტა, თითქმის სასმელი ვერაგულად გადმოიღო.— შენ… შენ იყიდე სასტუმრო? რა ხარჯებით?! ჩვენ მხოლოდ ხელფასებით ვცხოვრობთ!— შენ გადახდი მანქანის კრედიტებს და დედაჩემის ბეწვის პალტოს — ვთქვი წყნარად.
— ჩვენ ვცხოვრობდით ჩემს ფულზე. უფრო სწორად, აქამდე ვცხოვრობდით.სამზარეულოს კარიდან გამოვედი ახალი ღამის სუნით, ჰაერი სველ მიწას, წიწვის ქერქსა და ახლომდებარე ტბის გრილ ჰაერს ასუნთქავდა. ტელეფონი ჯიბეში ავიკრავდი — სტაზი რეკავდა, მე დაბლოკე.
ჩემს წინ გადანაწილებულია კვარტალური ანგარიშები, მიმწოდებლებთან მოლაპარაკებები, შეკეთებები… მაგრამ აღარ იყო სუსტი ქმარი ან ამპარტავანი დედამთილი.ხვალ იქნება ჩემი პირველი დღე როგორც სრული უფლების მფლობელი — და ვიცოდი, რომ ეს შესანიშნავი დღე იქნება.
