მზე ბრწყინავდა თვალისმომჭრელად, და ჭერს გადმომავალ ყვავილოვან ოქროსფერთანებულ სხივებს მოფენოდა როგორც პატარა, გამჭვირვალე მოცეკვავეები, რომლებიც დარბაზის ყველა კუთხეში შეიჭრნენ.
ჰაერში ფრთხილად ცირკულირებდა ლილაკის სურნელი, რომელიც შამპანურის გრილ სუნთან ერთდ იყო გაერთიანებული, და ყველანაირი შეგრძნება ჩაეტყო ამ ნაზ, თუმცა თითქმის დამორჩილებელ ატმოსფეროს.
სტუმრების სიცილი და ჭიქების შრიალიც თითქოს ქრებოდა ფონზე, ალინასთვის კი მხოლოდ მოლოდინი და გულის ფრიალებდა სწრაფი დარტყმა რჩებოდა.
ალინა სარკის წინ იდგა, მყუდროდ, მაგრამ მისი სხეულის ყოველი უჯრედი ვიბრირებდა წყნარი დაძაბულობით. მასზე იდგა მსუბუქი, კრემისფერი კაბა, რომელიც ნაზად ებღაუჭებოდა სხეულზე, თითქოს თვით ჰაერი კრვით ატრიალებდა მას.
თავზე დაკვეთილი ბლონდი პარიკი ჰქონდა, რომელიც მას ზღაპრიდან გამოყვანილს აძლევდა სახეს. არავინ იცოდა, რომ ამ ნაზი გარეგნობის ქვეშ იწვა გლუვი, ქიმიოთერაპიისგან დაზიანებული კანი, რომელიც, თუმცა, არ ამცირებდა მის ბრწყინვალე ღიმილს.
მხოლოდ მისი რჩეული იცოდა, რატომ ანათებდნენ მისი თვალები მაინც, რატომ ფეთქავდა ასე მძაფრად მისი გული, თითქოს ყოველ წუთს ითვლიდნენ ერთად.გადასული წელი იყო ბრძოლა. ყოველი დღე, ყოველი წუთი იყო ცხოვრება–გადარჩენის ბრძოლა, სიყვარულითა და ურყევი ერთგულებით.
როცა ექიმებმა შანსები უჰაეროდ მიიჩნიეს, რჩეული ჩუმად, მაგრამ დარწმუნებით უმღერდა:— მაშინ კიდევ გვაქვს დრო დაქორწინებისთვის.ახლა ისინი იდგნენ თეთრი ვარდების კარვის ქვეშ. სინათლე თამაშობდა მათი ტანის კაბებზე, ჭიქების ჭრიალმა შერეული სიცილთან ერთად,
და ყოველი მოძრაობა სავსე იყო იმედით. ალინა იღიმოდა, გული სწრაფად უცემდა, გრძნობდა როგორ ვიბრირებდა ჰაერი მის გარშემო. ყოველი მზერა რჩეულზე იყო შერეული განტვირთვით და შიშით, როგორც ნაზად გადაბმული აბრეშუმის ძაფები.
მაგრამ დარბაზის ბოლოს იდგა სიდედრი, ცივი და კონტროლირებადი, თითოეული მოძრაობა თითქოს სერიოზული განაჩენი. წლების განმავლობაში ის ყველას ასწავლიდა, რომ „ამ გოგოს“ მხოლოდ თამაში ჰქონდა მიზანში, უნდოდა მადლიერება გამოეწვია.
ახლა ყველა თვალები მისკენ იყო მიმართული, როცა დაძაბული, იძულებითი ღიმილით მიუახლოვდა წყვილს. შეგნებულად აუწია ხმა, რომ ყველას გაეგო:— Ну, — თქვა ცივად — გჯერათ ახლა?
მათ ვერავინ ჩაერია, რომლითაც მოულოდნელად ჩაჭიდა ალინას თმა. პარიკი უსწრაფედ დაცემულა იატაკზე. დარბაზი გაყინული დარჩა. მუსიკა შეწყდა. ყველა სტუმარი სუნთქვას იკავებდა.
ალინა იდგა დარბაზის შუაგულში: თმაშეუმცვლელი, ფერმკრთალი, აკანკალებული, მაგრამ საოცრად ძლიერი. მისი თვალები არ ანათებდნენ ცრემლებით, არამედ სინათლით, რომელიც ანათებდა მის სახეზე, ირეკლებოდა და ბრწყინავდა.
ისეთი სიჩუმე ჩამოწვა, რომ თითქმის მისი გულისცემას შეიძლებოდა მოესმინა. ყველა მზერა მისკენ იყო მიპყრობილი, თითოეული სახე შოკსა და აღიარებას შორის იყო.
მამაკაცი ნელ-ნელა მივიდა, ჩამოხსნა პიჯაკი და ნაზად დააფარა მის მხრებს. მისი მზერა სიდედრისკენ იყო მიმართული.— ახლა ყველამ ნახა, — თქვა ჩუმად, მაგრამ ყოველი სიტყვა მკვეთრად გაიჟღერა დარბაზში — ვინ არის ნამდვილად ავად.
მან ხელი თოკზე დაიჭირა და გარეთ გამოიყვანა. გარეთ, მზის შუქში, ალინამ პირველად განიცადა ნამდვილი სუნთქვა.— მაპატიე, — ჩაიჩურჩულა — შენი დღესასწაული დავაფუჭე.
— შენ მაჩუქე სიცოცხლე, — უპასუხა რჩეულმა სუსხიანი ღიმილით, თითები მისი თითებით შეკრა — სხვა არაფერი მნიშვნელოვანია.
გაიარა ერთი წელი. ალინა დაბრუნდა იმავე ბაღში, სადაც ფოტოსურათები გადაღებულიყო. მისი თმა უკვე მოკლე და ბრწყინვალე იყო მზის შუქში, ხოლო სენი დარჩა მხოლოდ შორეული, სუსტი მოგონება გულში.
მან გაიგო, რომ სასწაულები ყოველთვის არ ხდება იმიტომ, რომ ველი მათ. ზოგჯერ ისინი მოვიდიან იმიტომ, რომ ვინმემ გულწრფელად გიყვარს, და ნამდვილი სიყვარული ახერხებს გაიმარჯვოს ყველა შიშზე, ტკივილზე და ეჭვზე.
სიყვარულის ძალა უფრო მძლავრად ბრწყინავს ვიდრე ყველა ოქროსფერი სხივი, რომელიც ოდესმე სცადა დარბაზის იატაკზე ცეკვა.
