ნიკოლაი იმ ადამიანთა რიცხვს ეკუთვნოდა, ვისაც ცხოვრება ვერაფრით დააჩოქებდა. საკუთარი ხელებით ააშენა სახლი ქალაქის გარეუბანში, მშვიდ კერძო დასახლებაში. აგურ-აგურზე აგებდა,
სანამ საბოლოოდ ოჯახისთვის ნამდვილი კერა არ შექმნა. დროთა განმავლობაში სახლში გაზის გათბობა შეიყვანა, წყალი და აბაზანაც მოაწყო, და ის ისეთივე კომფორტული გახდა, როგორც თანამედროვე ბინა — მხოლოდ ბევრად უფრო ფართო და მეზობლების ხმაურის გარეშე.
მეუღლესთან ერთად ყველაფერი ერთად შექმნა. ის უვლიდა სახლს, ამზადებდა საჭმელს, ზრდიდა ბავშვებს და ბაღსაც უვლიდა, ნიკოლაი კი ყველაფერში ეხმარებოდა. მათ ორი ვაჟი შეეძინათ,
ხუთი წლის სხვაობით. ცხოვრება მარტივი, მაგრამ ბედნიერი იყო. ჰქონდათ ყველაფერი, რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია.
შემდეგ კი ყველაფერი შეიცვალა. მეუღლე მძიმედ დაავადდა და, მიუხედავად მცდელობებისა, გარდაიცვალა მაშინ, როცა უმცროსი ვაჟი ჯერ კიდევ დაწყებით სკოლაში სწავლობდა.
ნიკოლაი დიდხანს გლოვობდა. რთული პერიოდი იყო, მაგრამ არ გატეხილა. სასმელს არ მიეძალა და ცხოვრებაზე ხელი არ აუღია. პირიქით, თავი ხელში აიყვანა და შვილებზე გადაიტანა ყურადღება.
სურდა გაეგრძელებინა ის გზა, რაც მეუღლესთან ერთად დაგეგმა — შვილებისთვის კარგი განათლება მიეცა და მათ წარმატებაში დახმარებოდა.
უფროსი ვაჟი, სერგეი, კარგად სწავლობდა და უნივერსიტეტში ჩააბარა. ნიკოლაი ამაყობდა მისით. უმცროსი ნაკლებად იყო სწავლისკენ მიდრეკილი, თუმცა მამას სახლში და ბაღში ეხმარებოდა.
დროთა განმავლობაში სერგეი დაქორწინდა. მისმა მეუღლემ, ალიონამ, არ ისურვა მამამთილთან ერთ სახლში ცხოვრება და ცალკე ცხოვრება არჩია. სერგეი დათანხმდა. ნიკოლაიმ ეს გადაწყვეტილება მიიღო,
თუმცა გულში ეწყინა. „იცხოვრონ როგორც უნდათ,“ — ფიქრობდა იგი.იმედოვნებდა, რომ უმცროსი ვაჟი მაინც დარჩებოდა მასთან. მაგრამ მოვლენები სხვაგვარად განვითარდა.
სერგეის და ალიონას შვილი შეეძინათ და ნიკოლაის სთხოვეს ფინანსური დახმარება ბინის შესაძენად. ხანგრძლივი ფიქრის შემდეგ ნიკოლაი დათანხმდა, თუმცა იგრძნო, რომ ოჯახი ნელ-ნელა შორდებოდა ერთმანეთს.
ამ დროს უმცროსმა ვაჟმაც დაიწყო მუშაობა, დაქორწინდა და საბოლოოდ ისიც ცალკე გადავიდა. საოჯახო სახლი თანდათან დაცარიელდა.
წლები გავიდა და ნიკოლაი დაბერდა. ის კვლავ უვლიდა ბაღს და ეხმარებოდა მეზობლებს. ერთ დღეს ახლო ურთიერთობა ჩამოუყალიბდა დაქვრივებულ მეზობელ ქალთან.
ისინი ერთად ცხოვრობდნენ, ერთმანეთს ეხმარებოდნენ და ყოველდღიურობას იზიარებდნენ, თუმცა არ დაქორწინებულან.ეს ეტაპიც დროებითი აღმოჩნდა.
ქალი მოულოდნელად გარდაიცვალა და მისმა ქალიშვილმა ნიკოლაის სთხოვა სახლიდან წასვლა. ნიკოლაიმ სიტყვა არ თქვა — ჩაალაგა ნივთები და საკუთარ სახლში დაბრუნდა.
დროთა განმავლობაში მისი ჯანმრთელობა გაუარესდა. უფრო და უფრო ავიწყდებოდა ყველაფერი და ყოველდღიურ საქმეებს ვეღარ უმკლავდებოდა. მდგომარეობა ისე გაუარესდა, რომ შვილებს მოუწიათ გადაწყვეტილების მიღება.
საბოლოოდ ნიკოლაი უმცროს ვაჟთან გადავიდა საცხოვრებლად. თავიდან ყველაფერი შედარებით ნორმალურად იყო, მაგრამ მდგომარეობა კიდევ უფრო გაუარესდა.
ხშირად ავიწყდებოდა, ზოგჯერ ადამიანებს ვეღარ ცნობდა და სახლში მცირე ინციდენტებიც ხდებოდა. მოვლა სულ უფრო რთული გახდა.
რძალი გადაიღალა, ოჯახში დაძაბულობა გაიზარდა. ვაჟი აღმოჩნდა რთულ მდგომარეობაში — მეუღლესა და მამას შორის გაჭედილი.
ბოლოს გადაწყვიტეს, ნიკოლაი სპეციალურ დაწესებულებაში გადაეყვანათ. ეს გადაწყვეტილება იოლი არ ყოფილა. იმ დღეს, როცა უნდა გაეშვათ, მის თვალებში ცრემლები გამოჩნდა. შვილის გულიც შეიკუმშა.
დამშვიდობების წუთი ჩუმი და მძიმე იყო. ნიკოლაი, ოდესღაც ძლიერი და დამოუკიდებელი ადამიანი, ახლა გადაადგილებისთვისაც დახმარებას საჭიროებდა. მისი შვილი გვერდით ედგა, შინაგანად გაყოფილი მოვალეობასა და ტკივილს შორის.
საბოლოოდ, მარტივი პასუხები არ არსებობდა. თითოეულმა ოჯახის წევრმა რთული არჩევანი გააკეთა. სახლი, რომელიც ნიკოლაიმ ააშენა, ისევ იდგა, მაგრამ მისი მნიშვნელობა დროთა განმავლობაში შეიცვალა.
ეს ისტორია ერთ მნიშვნელოვან კითხვას ტოვებს: როგორ უნდა შევუთავსოთ სიყვარული, მოვალეობა და საკუთარი ცხოვრება მაშინ, როცა ჩვენი მშობლები ბერდებიან და ჩვენზე არიან დამოკიდებული?
ალბათ ერთადერთი დანამდვილებით ისაა, რომ ცხოვრების ბოლოს არა ის არის მთავარი, რაც საკუთარი ხელებით ავაშენეთ, არამედ ის, როგორ ვექცეოდით ერთმანეთს იმ გზაზე, რომელიც ერთად გავიარეთ.
