სარეცხი მანქანა ერთფეროვნად ზუზუნებდა ბრუნვის რეჟიმში, თითქოს ბინიდან ბოლო დაღლილობასაც კი წურავდა. ბავშვის მონიტორიდან სუსტი, ძილში ჩურჩული ისმოდა.
ფეხშიშველი ვიდექი ცივ ლინოლეუმზე და ჯიუტად ვხეხავდი ვასილისას კომბინიზონიდან ვაშლის პიურეს ლაქას.
ზურგი ისევ მტკიოდა. მშობიარობიდან მხოლოდ ერთი თვე იყო გასული, და ძილი უკვე მიუწვდომელ ფუფუნებად ქცეულიყო — სამი საათი გადაბმულად უკვე ოცნებას ჰგავდა.
სამზარეულოს ფანჯარა ოდნავ ღია იყო. ნოემბრის ცივი ჰაერი და ქალაქის შორეული ხმაური შემოდიოდა. მამაჩემი, ბორის იევგენიევიჩი, ცოტა ხნის წინ წავიდა.
თვითონ დამზადებული ძეხვი, მწნილები და ახალი პური მოიტანა — ყოველთვის ცდილობდა ჩვენი ცხოვრება ოდნავ მაინც შეემსუბუქებინა.
ტიმური მაგიდასთან იჯდა. ძეხვს თანაბრად ჭრიდა, ხოლო მზერა ტელეფონზე ჰქონდა მიბმული. ბოლო დროს თითქოს უცხო გახდა: გვიან ბრუნდებოდა, ბავშვის ტირილზე ბრაზდებოდა და ხშირად დივანზე ეძინა.
— ჩაი გინდა? — ჩუმად ვკითხე. — ვარდკაჭაჭას დავაყენე.ნელა ამომხედა. მისი მზერა ცივი იყო.— დაჯექი, დარია, — თქვა მშრალად. — უნდა ვილაპარაკოთ.
გავშეშდი.— რაზე?— დღეიდან ცალკე ბიუჯეტი გვექნება.პირველ წამს ვერ გავიგე.— ტიმურ… მე დეკრეტში ვარ. ჩემი დახმარება საფენებს ძლივს ჰყოფნის.
მან ირონიულად ჩაიცინა.— და ფიქრობდი, რომ სამუდამოდ გაგიჩენდი? „კისერზე მაჯექი“ — თქვა დამცინავად. — თავად გაარკვიე. იმუშავე, დალაგდი, ინტერნეტში წერე, რაც გინდა ქენი.
ეს თითქოს სხვა ადამიანი ლაპარაკობდა მისი სახით. ადამიანი, რომელსაც ერთხელ ჩემს მუცელზე ედო ყური, რომ ბავშვის გულისცემა მოესმინა.
— სერიოზულად ამბობ? — ჩავჩურჩულე.— აბსოლუტურად.ბალკონზე გავიდა.მისი ტელეფონი მაგიდაზე დარჩა. ეკრანი აინთო: „მაკარ საწყობი“.
შეტყობინება ნათლად ჩანდა:„დოკუმენტები მზადაა. ხვალ ნაღდი ფული. მერე ვქრებიათ.“გავიყინე.გავხსენი.და ყველაფერი შეიცვალა.ფიქტიური ანგარიშები. გაბერილი „რემონტები“. ყალბი კომპანიები. დიდი თანხები.
შემდეგ მესიჯი მაკარისგან:„ცოლს რას უშვრები?“ტიმურის პასუხი:„მოგვარებულია. შიმშილზე დავტოვე. ბავშვთან ერთად თვითონ წავა. ფულს ავიღებ, ვალს მას დავუტოვებ და გავქრები. ორივე დავიღალე.“
ორჯერ წავიკითხე.შემდეგ ყველაფერი დავაფიქსირე — სქრინები, თარიღები, თანხები.როცა დაბრუნდა, ჭურჭელს ვრეცხავდი.— ჩაი მზადაა, — მშვიდად ვუთხარი.
მეორე დღეს სოფოს დავურეკე — იურისტი გახდა. კაფეში ვიჯექით ბავშვის ეტლით გვერდით.დიდხანს უყურებდა მასალებს.— სერიოზულია, — თქვა ბოლოს. — მაგრამ ჯერ არაფერი ქნა. აცადე იფიქროს, რომ იგებს.
მამაჩემიც ჩაერთო. ჩუმად მოისმინა ყველაფერი.— ჩემს ყოფილ სამსახურში ერთი კაცი მყავს, — თქვა ბოლოს. — უსაფრთხოების სამსახური. მივხედავ.
დღეები უცნაურად მშვიდად გავიდა. მე ვითამაშე ის როლი, რასაც ტიმური ელოდა — მშვიდი, მორჩილი, დაღლილი ქალი.ის კი უფრო და უფრო თავდაჯერებული ხდებოდა.
შემდეგ დადგა პარასკევი.კარი გაიღო ძალით.ტიმური შემოვარდა — ფერმკრთალი, სუნთქვაშეკრული.— გამათავისუფლეს, — ჩაილაპარაკა. — ყველაფერი იციან.დაჯდა და თავი ხელებში ჩარგო.
— ვიღაცამ გვიჩივლა…მე ბავშვი ხელში მეჭირა.— ტიმურ, — მშვიდად ვთქვი. — ვშორდები.მან ამომხედა, გაოგნებული.— ახლა? გაგიჟდი?
— არა. უბრალოდ დასრულდა.განქორწინება სწრაფი იყო. სოფომ ყველაფერი მოაგვარა. ბინა ვალის დასაფარად გაიყიდა.მამაჩემთან გადავედით.
პირველად ვიგრძენი, რომ ვსუნთქავდი.დისტანციურად დავიწყე მუშაობა — პატარა ბუღალტრული საქმეები.შემდეგ გამოჩნდა იგნატი.
ჩუმი ხელოსანი, რომელიც ელექტრობას აკეთებდა. მაღალი, მშვიდი. ბევრს არ ლაპარაკობდა. უბრალოდ აკეთებდა იმას, რაც უნდა გაკეთებულიყო.
მერე ისევ მოვიდა.და კიდევ.და დარჩა.არანაირი დაპირება, მხოლოდ სტაბილურობა.ორი წლის შემდეგ ჩუმად დავქორწინდით.ვასილისა მას „მამას“ ეძახდა.
წარსული ნელ-ნელა ქრებოდა.ტიმურზე მხოლოდ ფრაგმენტები მოდიოდა — ვალები, შემთხვევითი სამუშაოები, დაცემა.ერთ ზამთარს მაღაზიაში დავინახე.
დაბერებული, დაღლილი, უცხო.თვალები შეხვდა ჩემსას.ის გაჩერდა.მე გავაგრძელე გზა.გადავიხადე და გამოვედი.არანაირი ბრაზი.არანაირი სინანული.
უბრალოდ დასასრული.რადგან ცხოვრება არავის პატიობს — უბრალოდ აბრუნებს იმას, რასაც თავად აძლევ.სახლში რომ მივედი, იგნატი ეზოში იყო ვასილისასთან ერთად. იცინოდნენ და ჩიტების სახლის დაკიდებას ცდილობდნენ.
— ჩაი მზადაა, — მითხრა.გავიღიმე.და მივხვდი — ეს იყო ჩემი ნამდვილი სახლი.
