ქალაქი მყინვარივით ცივი იყო.არ ის ცივი, რომელიც ცხვირს გიკბენს და რამდენიმე წუთში ქრება. ეს იყო დაუნდობელი, მოთმინებით სავსე სიცივე — რომელიც შევიდოდა ტანსაცმლის ქვეშ, ხორცში, ჩაწვდებოდა ძვლებში და იქ რჩებოდა. სიცივე, რომელიც არა მხოლოდ გაცივებს — გახსენებს.
გახსენებს, რომ შენ მარტო ხარ.რომ არსად გაქვს სად დაბრუნდე.რომ არავინ გელოდება.მე დავდიოდი ნელა, მხრებზე მაქსიმალურად აღებული, თითქოს ჩემი არსებობა შევამცირო, უფრო მცირე გავხდე სამყაროში. თითოეული ამოსუნთქვა ძაფივით წვავდა ფილტვებში.
ხელის თითები ისეთი ს stiff იყო, ვეღარ ვგრძნობდი მათ. ჯიბეები — ცარიელი. მუცელი — ტკივილით სავსე.ეს არ იყო ისეთი მშიერობა, რომლიც კითხულობს:„რამდენიმე საათია არაფერი გამისინჯავს.“ეს იყო მშიერობა, რომელიც სხეულის ნაწილი ხდება.
რომელიც არც ერთ წამს არ გტოვებს.მუცელი მძაფრად ეკუმშება, ხმაურით ბუზებს და შეურაცხყოფის გარეშე, და გონება მწიფდება ნისლით. მშიერობა, რომელიც სამყაროს აჩქარებს, თუ ძალიან სწრაფად დაჰკრავ. ჭეშმარიტი მშიერობა. ის, რომელიც გტკენს — ფიზიკურად, ღრმად, შეურაცხმყოფლად.
მე შევედი რესტორანში, რომ დარჩენილი საჭმელი დამეწაფა.მშიერი ვიყავი.არ ვიცოდი მაშინ, რომ მეპატრონე ჩემს ცხოვრებას სამუდამოდ შეცვლიდა.ორი დღეზე მეტხანს არაფერი მეჭამა. მხოლოდ წყალი საჯარო ფანტანიდან — ყინულიანი, მეტალურმაგვარი გემო.
და ნამცეცი მკვრივი პური, რომელიც ქუჩაში ქალი მომცა. თვალითაც არ შემომხედა, თითქოს ეშინოდა, რომ ჩემს თვალებში ნახავდა რაღაცას, რაც არ სურდა ენახა.ჩემს ფეხსაცმლებს ხვრელები ჰქონდა. ტერფები თითქმის არ ეკავდათ, და სიცივე ყოველი ნაბიჯისას შემოდის.
ტანსაცმელი ბინძური, ქუჩის სუნით, ტენიანობით და სირცხვილით გაჯერებული. თმა გახვეული, მძიმე, თითქოს ქარი მრავალ დღეა დაუნდობლად ეთამაშება — და მოიგო.მე გავდიოდი ბულვარის გასწვრივ, რომელიც შერეულად ელეგანტური რესტორნებით იყო გარემოცული.
თბილი, ოქროსფერი ნათება ქუჩაზე გადმოდიოდა.მელოდიური, ჩუმი მუსიკა, ჩახლეჩილი სიცილი და ჭიქების სროლის ხმა ისმოდა.ფანჯრის მიღმა იყო სამყარო, რომლის წევრიც არ ვიყავი. ოჯახები აღნიშნავდნენ რაღაცას, რაც ჩემთვის გახლდათ სასაზღვრო — სიმშვიდე.
წყვილები ერთმანეთთან დახრილები, ჩურჩულით საუბრობდნენ. ბავშვები თეფშებზე ხელს ურტყამდნენ, უმწიკვლონი, არეული, რომ ცხოვრება ყველაფერს წაგართმევს.და მე… მეორე მხარეს ვდგამდი.გათხოვილი ვიყავით მხოლოდ ნამცეც პურის გამო.
რამდენიმე ბლოკის შემდეგ სუნმა მომხია. იმდენად ძლიერი იყო, თავბრუსხვევა მომგვარა. დაკბინული ხორცი. თბილი ბრინჯი. დნარი კარაქი. სუნი, რომელიც არა მხოლოდ გრძნობებს ეთამაშებოდა — ის მათ აფეთქებდა. სითხე ჩემს პირში მოედინებოდა, სანამ ვფიქრობდი.
მე შევედი რესტორანში.თბილობა მომხვდა სახეზე, როგორც ტალღა. მაგიდები დაკავებული იყო. ხალხი თავიანთ თეფშებზე დახრილები, არავის შემომხედავდა. ცოტა ხნით ჩემი უხილაობა მადლობელი გავხდი.შემდეგ ვნახე მაგიდა, რომელიც ახლახანს გაწმინდეს.
ნარჩენები დარჩენილიყო.რამდენიმე ფრიტი.ნამცეცი პური კორბაში.ნამცეცი ხორცი.გული იწყებდა ცემას.ნელა მივუახლოვდი, ფრთხილად, როგორც შიშველი ცხოველი, რომელიც შეშინებულია. გავუწექი, თითქოს კლიენტი ვიყო. თითქოს მქონდა უფლება აქ ყოფნის. თითქოს ამ ადგილს ვეკუთვნოდი.
უცნაურად, ჩავდექი ნამცეც პური და პირში ჩავიდე. ცივი იყო. მყარი. მაგრამ ჩემთვის უფრო მეტი იყო, ვიდრე საჭმელი — ეს იყო შვება.ხელები ძლიერად მიკანკალებდა, თითქმის ვერ ვაშკარავებდი. ავიღე რამდენიმე ცივი ფრიტი. შემდეგ მშრალი ნამცეცი ხორცი.
ნელა ვყლაპავდი, ფრთხილად, თითქოს ეს იყო ბოლო სადილი ჩემს ცხოვრებაში.და შემდეგ ხმამ გაისმა.— ჰეი. ეს არ შეიძლება.მე შევჩერდი.მსოფლიო გაჩუმდა. გული ყელში მექცა. დავლიე სული და თვალები დავხარე, როგორც ბავშვი, რომელიც მოპარვაში გამოიჭრა.
ჩემ წინ იდგა მაღალი კაცი, იდეალურად გათხოვილი მუქი კოსტუმში. სუფთა სუნი და სიმშვიდე ჰქონდა. ფეხსაცმელები ბრწყინავდა. კაკავი სრულყოფილად დასახელებული იყო. იგი არა სერვირებელი, არც ჩვეულებრივი კლიენტი.— მე… ბოდიშით, სერ — ჩამჩურჩულა.
— მე უბრალოდ… მშიერი ვიყავი…ინსტინქტურად ვცადე ფრიტი ჯიბეში დამდო, თითქოს ეს პატარა ჟესტი შვებას მომცემდა სირცხვილისგან.მან არ იყვირა.არ მაძალებდა.უბრალოდ შემომხედა.— მოდი ჩემთან — თქვა ბოლოს.მე უკან გადავიწიე, პანიკამ დამიქაჩა.
— მე არაფერი მოვპარავ — ვთხოვე. — უბრალოდ მომეცი დავამთავრო და წავალ. ვთხოვ, დაიჯერე.ვგრძნობდი თავს პატარა. გატეხილი. არასასურველი ჩრდილის მსგავსად.მივცე ხელი, ხელით მან გამიზნულმა მომსახურესკენ მიმიშვა და უკან მაგიდასთან დაჯდა.
რამდენიმე წუთში, ჩემ წინ გამოჩნდა ორთქლმომუშავე თეფში.ბრინჯი.მჟავე ხორცი.ბოსტნეული.თბილი პური.ფინჯანი რძე.— ეს… ჩემთვისაა? — ვკითხე, ძლივს ხმა მქონდა.— დიახ — უპასუხა მომსახურემ, ღიმილით.
მე შევხედე კაცს. თვალებში არ ჩანდა ლოდინი. მხოლოდ სიჩუმე და გადაწყვეტილება.— რატომ? — ვკითხე.მან აიღო კოსტუმი, თითქოს ტვირთი მოიშორა.— იმიტომ, რომ არავის უნდა უწევდეს ნარჩენებში ძებნა, რომ გადარჩეს — თქვა. — ეს ჩემი რესტორანია. და დღიდან, ყოველთვის იქნება ერთი თეფში შენსათვის.
ვტიროდი. მშიერობით.სირცხვილით.შვებით.რადგან ვინმემ — ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში — ნამდვილად შემომხედა.წლების შემდეგ, მე ვდგავარ იმავე სამზარეულოში.
სუფთა უნიფორმაში.დანა ხელში.
ვამზადებ საჭმელს. და ვიცი ერთი რამ:მშიერობა არა მხოლოდ ნგრევს.ზოგჯერ… იხსნის.რადგან ჩემი ისტორია ნარჩენებიდან დაიწყო.და დღეს… დღეს ვამზადებ იმედს.
