— გააღე, კაციუშკა, ჩვენ ხომ ერთი ოჯახი ვართ! — გაისმა ანტონინა პავლოვნას თაფლივით ტკბილი, ზედმეტად გალესილი ხმა სადარბაზოში, რომელიც ახშობდა ხანგრძლივ, მომთხოვნ ზარის ხმას. — შეუშვი ბიჭს მაინც თავისი ნივთები… ქუჩაში ხომ ვერ დატოვებ, ყველაფერს მშვიდად, ოჯახურად გავერკვევთ!
კატა სათვალთვალო ჭუჭრუტანასთან მიიხარა. ნახევრად ჩაბნელებულ სადარბაზოში ყოფილი დედამთილი იდგა, მის უკან ვაგიმი ნერვიულად ცქმუტავდა, თითქოს ვერ ხვდებოდა, რომელი ფეხი სად ეკუთვნოდა. მის ფეხებთან ორი უზარმაზარი, კუბოკრული სამგზავრო ჩანთა იდგა. კატას ყელში რაღაც შეეკრა, მაგრამ ნელა ამოისუნთქა. საკეტი გადაატრიალა და კარი მხოლოდ ოდნავ გააღო, ჯაჭვი არ მოუხსნია.
— დავშორდით — თქვა ჩუმად, მაგრამ ყოველი სიტყვა მტკიცედ დაეცა. — თქვენ აქ უკვე „ოჯახი“ აღარ ხართ. ამ ბინას თქვენთან არაფერი აკავშირებს.
დედამთილის სახე წამში შეეცვალა. მზრუნველი ღიმილი ჩამოეცალა, როგორც ცუდად მორგებული ნიღაბი.
— ნუ ცდილობ ჩემს მოტყუებას! — წამოიძახა მან. — ყოფილ ქმარს უფლებები აქვს! აქ ჰქონდა რეგისტრაცია! ამას სასამართლოშიც გავასაჩივრებთ, გესმის?!
კატამ ვაგიმს შეხედა. კაცმა თვალიც კი არ გაუსწორა. ქურთუკს იფერთხავდა, თითქოს ეს ყველაფერი უბრალოდ უსიამოვნო ლოდინი იყო.
— კატა, შემომიშვი — თქვა გულგრილად. — დავიღალე. საჭმელი გაქვს?
ეს გულგრილობა რაღაცნაირად უფრო მტკივნეული აღმოჩნდა, ვიდრე ნებისმიერი წინა დამცირება. კატას გონებაში წლები გაირბინა: შენიშვნები, „ასე არ აკეთებ სწორად“-ები, სასამართლო, სადაც ბინის ნახევრის წართმევასაც ცდილობდნენ.
— პოლიციას დავურეკავ — თქვა მან.
— დაურეკე! — გამარჯვებულად უპასუხა დედამთილმა და მთელი სხეულით მიეყრდნო კარს. — ვნახავთ, ვის დაუჯერებენ!
ლითონი გაიჭრიალა. კატა ერთი წამით უყურებდა მათ, შემდეგ ნელა მოხსნა ჯაჭვი.
და ასე შეუშვა ისინი შიგნით.
ბინა უცხო მოძრაობებით აივსო. ვაგიმი უკვე ჩვეული მოძრაობით კიდებდა ქურთუკს, თითქოს სახლში დაბრუნდა. დედამთილი სამზარეულოში შევიდა ფეხსაცმლით, თითქოს შემოწმებაზე იყო მოსული და არა შემოჭრაზე.
— ჩანთები დერეფანში დატოვეთ — ბრძანა მან. — მე წესრიგს დავამყარებ. შენ კი, კატარინა, მაცივრიდან რაღაცები ამოუღე. ერთად ცხოვრებას უნდა შეეჩვიოთ.
კატამ არ უპასუხა. სააბაზანოში ჩაიკეტა და ნომერი აკრიფა.
— უკანონო შეჭრა მოხდა. ბინას არ ტოვებენ — თქვა მშვიდად.
როცა გამოვიდა, ლურჯი საქაღალდე აიღო და დაელოდა.
ნახევარ საათში ვაგიმი უკვე მისაღებში იყო გაშხლართული.
— პულტი სად არის? — გასძახა. — და რამე სენდვიჩი გამიკეთე, დედაჩემი სამზარეულოს ალაგებს.
კატამ არ უპასუხა. მხოლოდ საათს უყურებდა.
როცა კარზე ზარი გაისმა, ყველაფერი გაიყინა.
ორი პოლიციელი.
ანტონინა პავლოვნა მაშინვე წინ გამოვიდა.
— ოჰ, ბატონო ოფიცრებო, ოჯახური ჩხუბია! არაფერი სერიოზული!
უფროსმა პოლიციელმა კატას შეხედა.
— ვინ არის მფლობელი?
კატამ საქაღალდე გახსნა.
— მე. აი საკუთრების დოკუმენტი. აი განქორწინება. აი რეგისტრაციის გაუქმება. ისინი აქ არანაირი სამართლებრივი საფუძვლით არ არიან.
პოლიციელმა თავი დაუქნია.
— მოქალაქეებო, დოკუმენტები.
ჰაერი უცებ შეიცვალა. თავდაჯერებულობა გაქრა.
— შეკრიბეთ ნივთები. დაუყოვნებლივ უნდა დატოვოთ ბინა — თქვა პოლიციელმა.
დედამთილი ჯერ კიდევ ცდილობდა ყვირილს, მაგრამ უკვე აღარავინ უსმენდა.
სადარბაზოში ყველაფერი დაიშალა: ერთი ჩანთის ელვა გაიხსნა, ტანსაცმელი ბეტონზე ჩამოცურდა. ვაგიმი დაიხარა, მაგრამ იქ უკვე აღარ იყო ღირსება — მხოლოდ სიჩქარე.
დედამთილმა ბოლოს კატას შეხედა.
— დავბრუნდებით! — ჩასისინა მან. — ინანებ ამას!
კატამ არაფერი უპასუხა. უბრალოდ კარი მიხურა.
საკეტი გაიჭრა — პირველად როგორც საზღვარი.
მეორე დღეს ახალი საკეტი დააყენეს. მესამე დღეს კამერა. მეოთხე დღეს ისევ მოვიდნენ.
ჯერ მხოლოდ სახელურს ქაჩავდნენ.
მერე ყვიროდნენ.
მერე კარზე შეტყობინებებს აკრავდნენ.
კატა ყველაფერს იწერდა. არც ბრაზი, არც აჩქარება — მხოლოდ სიზუსტე.
როცა პოლიციაში ახალგაზრდა ოფიცერმა ჩანაწერები ნახა, მხოლოდ ეს თქვა:
— საჩივარი შეიტანეთ. ეს უკვე შევიწროებაა.
კატამ დაწერა. სუფთა, მკაფიო წინადადებებით, თითქოს სხვის ცხოვრებას აღწერდა.
იმ საღამოს, როცა სახლში დაბრუნდა, კამერის ცისფერი ნათება მშვიდად ანათებდა, როგორც მუდმივი თვალი.
ტელეფონი აწკრიალდა.
„ამ ყველაფერს ინანებ! პოლიციელმა ვაგიკას შეურაცხყოფა მიაყენა! მარტო დარჩები ცხოვრებაში!“
კატას გაეღიმა.
და დაბლოკა ნომერი.
ბინაში სიჩუმე იყო. არა ის დაძაბული, მოლოდინით სავსე სიჩუმე.
არამედ ისეთი, რომელიც ბოლოს და ბოლოს აღარავის უშვებს შიგნით.
