„თქვენ მარტო მივედით ქორწილზე — ვიდრე ციურიხის მგელი არ ჩურჩულებდა: მოიქეცი ისე, თითქოს ჩემი ხარ.”

შენ ზიურიხის ბალთა დარბაზის ყველაზე შორეულ კუთხეში ზიხარ, ნახევრად დამალული თეთრი ვარდებით შემოსილი სვეტის უკან. ბროლის ჭაღები სინათლეს აფანტავენ ატლასით დაფარულ მაგიდებზე, შამპანურის კოშკები ელვარებს. სიცილი მუსიკასავით გადადის ოთახში

— მაგრამ ეს შენი სიცილი არ არის. შენ ნელა ატრიალებ ჭიქაში დარჩენილ ბოლო ყლუპ ღვინოს და თავს ისე აჩვენებ, თითქოს წუთებს არ ითვლი, სანამ გაქცევას შეძლებ.ყოველი მზერა მარიანასკენ მიექანება, საპატიო მაგიდასთან, მაქმანებში გაბრწყინებული. ყოველი თვალის დახრა ახალ ჩურჩულს იწვევს:

მარტო მოვიდა. აქ არ ეკუთვნის. შენ მილიარდერების რისხვასაც შეხვედრიხარ, მაგრამ უცხოთა ჩუმი სისასტიკე სხვანაირად გხვდება. მერე ჰაერი იცვლება, ზამთარივით ცივი ხდება.ის შენს გვერდით სკამზე ისე ჩამოჯდება, თითქოს სწორედ მისთვის იყო შექმნილი.

მაღალია. უნაკლოდ ჩაცმული. თავები შენკენ ბრუნდება ჯერ კიდევ მანამდე, სანამ მიზეზს მიხვდები. ის ახლოს იხრება.— ისე მოიქეცი, თითქოს ჩემთან ხარ, — ჩურჩულით ამბობს.გული გიჩერდება და ისევ აჩქარდება. ხუმრობაა? ხაფანგი? დახმარება, რომელიც არ გითხოვია?

— ცდილობენ ჩემთვის ისეთი პაემანი მოაწყონ, რომელიც არ მინდა, — ამბობს და ორ დამკვირვებელზე ანიშნებს. — და შენს გამოყენებას გასართობად აპირებენ.უნდა უარი თქვა. ადგე. წახვიდე. მაგრამ ჩურჩულები შენს ბრაზს ამძაფრებს. ნიკაპს მაღლა სწევ.

— რამდენ ხანს გაგრძელდება ეს წარმოდგენა?ნახევარი ღიმილი მის სრულყოფილებას ბზარს აჩენს.— დამიტოვე ეს მე.მისი ხელი სკამის საზურგეზე გადმოიდება; ყურადღება ტალღასავით გადმოდის თქვენკენ.— სახელი?— ალეხანდრო მორელი.

ზიურიხის მგელი. ხელშეუხებელი. შემზარავი. ახლა კი შენს გვერდით.ის წარმოგიდგენს როგორც „ვიღაც მნიშვნელოვანს“, არა როგორც უბრალოდ თანმხლებ პირს. დარბაზი მის სიტყვებს ემორჩილება. ის ღვინოს გისხამს, შეურაცხყოფას კი ისეთი მჭრელი ფრაზით აბრუნებს უკან,

რომ ყველაფერი მათსავე დასაცინად იქცევა. შენ ერთხელ იცინი — პატარა, გულწრფელი, მოულოდნელი სიცილი.დღით შენ ჟურნალისტი ხარ, ოფშორული კვალის მაძიებელი; ღამით კი ალეხანდროს „შეყვარებული“ გალებზე და საბჭოს დარბაზებში.

სწავლობ, როგორ გაიარო მარმარილოს დერეფნებში ისე, რომ არ დაიკუმშო, როგორ უპასუხო ჩარევით კითხვებს თავაზიანი სიზუსტით, როგორ წაიკითხო ძალაუფლება ოთახში რუკასავით. მისი კონტროლის უკან ბზარები ჩნდება:

დაჭიმული ყბა მამის ხსენებაზე, გაჩერებული მზერა აბსტრაქტულ ნახატებზე, სიჩუმე, რომელიც მოგონებებით ზუზუნებს.შემდეგ პოულობ სახელს: CB Holdings. „კაიმანი.“ „სპეციალური დანიშნულების კომპანიები.“ კვალი, რომელიც რაღაც დამალულს ყარს.

ერთ ღამეს, როცა ალეხანდრო სძინავს, ჰალსტუხი გახსნილი აქვს და ტელეფონი ჯერ კიდევ ხელში უჭირავს, შენ მიყვები ხელმოწერებს, დოკუმენტებს, ტრანზაქციებს. ხელწერა მისი არის. გულის ცემა გიჩქარდება — სიმართლე შენგან რამდენიმე სანტიმეტრშია.

სანამ შეეჭიდები, სიმართლე ალეხანდრომდე აღწევს.ის შენს ბინაში ქარიშხალივით შემოიჭრება, ხელში ფურცლებით, ხმა მკვეთრი აქვს:— ნუ წარმოთქვამ ჩემს სახელს ისე, თითქოს ამის უფლება გაქვს.მის ბრაზში ტკივილი იჭრება.

— შენ ჩემთან ახლოს მოხვედი შენი სტატიის გამო, — ამბობს.შენ აღიარებ.— დიახ. არასწორობები შევნიშნე. ვერ დავაიგნორე. მაგრამ არ მინდა, დამნაშავე იყო.იმ კვირას არ გძინავს. შენი ნაწილი მის დაცვას ცდილობს. მეორე ნაწილი იცის, რომ სიმართლეს დღის შუქი სჭირდება.

უცნობი შეტყობინება მოდის:„ეს ერნესტო ვიდალია. არა ალეხანდრო. ფრთხილად იყავი.“საფრთხე მხოლოდ ფინანსური არ არის — პირადია.შავი მანქანა გდევნის. ორი კაცი მოგყვება. ალეხანდრო მათ წინ გადაუდგება, ხმა დაბალი და მომაკვდინებელია:

— შეეხეთ მას, და ხელები აღარ დაგრჩებათ, რომ ინანოთ.ისინი ქრებიან. ხვდები: დაცვა, რომელიც არასდროს გითხოვია, ფულთან არაფერ შუაშია — ეს გადარჩენაზეა.შენ დილით აქვეყნებ გამოძიებას: გაყალბებული დამტკიცებები, გადამისამართებული თანხები,

ვიდალის ანაბეჭდები ყველგან. ალეხანდრო გამართლებულია. ვიდალი ჩრდილებში იკარგება.მაგრამ საფრთხე არ ქრება.გიტაცებენ, გაკოჭილს გტოვებენ ვიდალის დანის წინაშე. შენ უარს ამბობ ალეხანდროს ღალატზე. კარები ბრახუნით იხურება. სამართალდამცველები შეიჭრებიან.

ალეხანდრო ქარიშხალივით მოძრაობს — ზუსტი, სწრაფი, შემზარავი. სისხლი. ტკივილი. შიში.ის შენს გვერდით მუხლებზე ეცემა, ხელები უთრთის, ჩურჩულით ამბობს:— თვალები არ დახუჭო.გამოჯანმრთელება ანტისეპტიკის სუნია, აპარატების პიპინი, გაწელილი საათები. ის რჩება.

ის უსმენს. აღიარებს, რომ ნდობა სისუსტე იყო, სანამ შენ მის ცხოვრებაში არ შემოხვედი. პირველად გაძლევს უფლებას, არაპროგნოზირებადი იყო.თვეები გადის. გამოძიება უფრო ღრმა კორუფციას ამხელს, ვიდალზე ძველს, დამარხულს დიდი ხნით ადრე, სანამ ალეხანდრო კონტროლს აიღებდა.

ასისტენტი ელისი გაწვდის საქაღალდეებს, ხელნაწერ ჩანაწერებს და ფოტოს — ალეხანდროს მამა ხელს ართმევს კაცს, რომელიც ძველ თაღლითობას უკავშირდება. დაკარგული გოგონა, გამქრალი ცხოვრება, დამალული ფასი. ახლა ფსონი ადამიანურია.მუქარები გრძელდება:

ანონიმური შეტყობინებები, კოორდინატები, დროის ნიშნები.„თუ მის სახელს დაბეჭდავ, შენ იქნები შემდეგი დაკარგული ადამიანი.“და მაინც, შენ წერ.ალეხანდრო შენს გვერდით დგას — არა როგორც CEO, არამედ როგორც კაცი, რომელიც სიმამაცეს ირჩევს ძალაუფლების ნაცვლად.ქორწინება ჩუმად მოდის, პირადად. არანაირი სპექტაკლი, არანაირი საზოგადოების გვერდი. მხოლოდ სიმართლე,

ნდობა და ფაფუკი ბლინები, რომლის გაკეთებასაც ის გპირდება, რომ ისწავლის.როცა იმ სვეტთან ჩაივლით, სადაც ოდესღაც გაქრობა გინდოდა, ჩერდები. ის ხელს გკიდებს.— იმ ღამეს მეგონა, თავს ვიხსნიდი იძულებითი პაემნისგან.შენ პასუხობ:

— იმ ღამეს მეგონა, უბრალოდ ქორწილს გადავურჩი.ის შუბლზე გკოცნის, თითქოს ბოდიშს უხდის შენს ყველა ვერსიას, ვინც ოდესმე თავი არასასურველად იგრძნო.პირველად — აღარაფრის თამაში.შენ ეკუთვნი — იმიტომ, რომ ბოლოს და ბოლოს თავად გჯერა ამის.