ჯაროსლავამ სველი ხელთათმანები ჩამოიძრო.ფართო შესასვლელის ნათელ იატაკზე ნაცრისფერი, სრიალა ზოლები იკვეთებოდა მისი ჩექმების კვალზე. შემოდგომის წვიმა დაუნდობლად ეცემოდა ქალაქს, და სქელმა საწვიმარმა უკვე დიდი ხნის წინ დაკარგა ფუნქცია.
მხარზე მოჭერილ თბილ ჩანთაში ოთხი ულუფა ცხელი რიზოტო ედო, მაგრამ ახლა მისი სიმძიმე უფრო ტვირთს ჰგავდა, ვიდრე სამუშაოს. ჯაროსლავა ოცდახუთი წლის იყო. მის ზურგჩანთაში, საგულდაგულოდ საქაღალდეში ჩადებული, ინახებოდა წარჩინებული დიპლომი: მონაცემთა ბაზის არქიტექტურა.
და მის გვერდით — ორმოცდაორი უარის წერილი.უმეტეს ადგილებში გამოცდილების არქონას უთითებდნენ. სხვაგან კი არც იქამდე მიდიოდა საქმე: მისი განაცხადი არც ადამიანს უნახავს. ალგორითმი სკანირებდა, ვერ პოულობდა საკვანძო სიტყვებს… და მაშინვე ციფრულ ნაგავში გადადიოდა.
სწრაფი ლიფტი უხმოდ აჰყავდა მეთვრამეტე სართულზე. კომპანია „ტრანს-ვექტორის“ ოფისი ნერვული, დაძაბული ხმაურით შეხვდა.აქ პარფიუმის სუნი კი არა, გაცივებული ყავისა და გადახურებული ტექნიკის პლასტმასის სუნი ტრიალებდა. არეული პერანგებით ადამიანები მაგიდებს შორის დარბოდნენ.
ტელეფონები ხმაურით იკეტებოდა, ხმები ერთმანეთს ეჯახებოდა.ჯაროსლავა მისაღებთან მივიდა.— გამარჯობა. მიტანა. მიღების დადასტურება მჭირდება — მშვიდად თქვა მან.„ანჟელიკა“-ს ბეიჯით გოგონა ნერვიულად აკაკუნებდა კლავიატურაზე.
— იქ დადეთ — ხელი აიქნია. — ახლა ჭამის დრო არ გვაქვს.— წესის მიხედვით, პირადად უნდა გადავცე და ტერმინალზე ხელმოწერა უნდა იყოს.ანჟელიკა აფეთქდა.— ამას სერიოზულად მეუბნებით? მთავარი სერვერი დილიდან მკვდარია! სატვირთოები გაჩერებულია,
საწყობები ივსება, ფული იწვის… და თქვენ საბუთებზე ლაპარაკობთ?!ამ დროს საკონფერენციო ოთახის კარი ხმაურით გაიღო.გამოვიდა მოზრდილი კაცი, გახსნილი ქურთუკით, წითელი სახით. ბორის ალექსანდროვიჩი, გენერალური დირექტორი. უკან ტიმური, მთავარი დეველოპერი.
— ტიმურ! შენი ახსნა არ მაინტერესებს! — დაიგრგვინა. — სამი ათასი მანქანა გაჩერებულია! შენი „იდეალური“ სისტემა ჩამოიშალა!— ეს სისტემის ბრალი არ არის! — იცავდა თავს ტიმური. — უსაფრთხოება განვაახლეთ. ყველა ტესტი იდეალურად გაიარა. პროვაიდერმა შეცდომა დაუშვა!
ჯაროსლავა ოდნავ მიუახლოვდა. სცენა ზედმეტად ნაცნობი იყო.— ძველი სკანერები შეამოწმეთ საწყობებში? — იკითხა მან.სიჩუმე ჩამოვარდა. კლავიატურების ხმაც შეწყდა.დირექტორი ნელა შემობრუნდა და დააკვირდა მის სველ ტანსაცმელს, კურიერის ჩანთას.
— თქვენ ვინ ხართ?— კურიერი — ირონიულად თქვა ტიმურმა. — საჭმელი მოიტანა. პატარა ქალბატონო, ეს თქვენი დონე არ არის.ჯაროსლავას სახე აეწვა, მაგრამ ხმა მშვიდი დარჩა.— გასაღებები განაახლეს. ძველი ხელის სკანერები ამას ვერ კითხულობენ.
დაკავშირებას ცდილობენ, უარს იღებენ… და ისევ თავიდან ცდილობენ.— ამას სერიოზულად ვუსმენ? — ამოიოხრა ტიმურმა.— გააგრძელეთ — თქვა დირექტორმა.— უსასრულო ციკლში არიან. ათასობით მოწყობილობა წამში ერთხელ ტვირთავს სერვერს.
პრობლემა არა პროვაიდერშია. თქვენი სისტემა თვითონ იტვირთავს საკუთარ თავს.ტიმური გაფითრდა.— რა გავაკეთოთ?— ფილტრი. ძველი პროტოკოლის მოთხოვნები უნდა მოიშოროთ.ტიმური მაშინვე დაჯდა და აკრეფა დაიწყო.
ერთი წუთი.— მზადაა.დატვირთვა დაეცა.80… 60… 40…— მუშაობს! — დაიყვირა ვიღაცამ.ოფისი ამოისუნთქა.ჯაროსლავა შემობრუნდა.— ანჟელიკა, დადასტურება მჭირდება.ქალმა სიტყვა აღარ თქვა და ხელი მოაწერა.
— მოიცადეთ — გააჩერა იგი დირექტორმა ლიფტთან. — თქვენი სახელი?— ჯაროსლავა.— ხვალ, თერთმეტზე. მთავარი ანალიტიკოსი.— ერთი პირობით — ჩუმად თქვა მან. — შერჩევის სისტემას შევცვლი.კაცმა თავი დაუქნია.
— შეთანხმებულია.ხუთი თვის შემდეგ.ჯაროსლავას ოფისში ახალი ყავის სუნი ტრიალებდა. მისი სისტემა უკვე მუშაობდა — და მასთან ერთად კიდევ რაღაც: შანსი.— კანდიდატი გყავს — შემოვიდა მარგარიტა, HR-ის ხელმძღვანელი. — დავუძახოთ?
— დიახ.დენისი შემოვიდა. უბრალო ჩაცმულობით, მაგრამ თავდაჯერებული მზერით.საუბრისას ნათელი გახდა: ძალიან კარგი იყო.— ორშაბათს იწყებს — დაასრულა მარგარიტამ.რომ წავიდა, მხოლოდ ეს თქვა:— ვცდებოდი.ჯაროსლავამ გაიღიმა.
საღამოს შენობიდან გამოვიდა. ქალაქის განათებები წვიმის შემდეგ ირეკლებოდა. ერთი კურიერი ჩაუქროლა.დიდხანს უყურებდა.რადგან იცოდა:გარეთ კიდევ უამრავი ასეთი ადამიანი იყო.და ახლა — საბოლოოდ — მათაც ჰქონდათ შანსი.რადგან ღირებულებას არა საბუთები, არამედ ქმედებები ამტკიცებს.
