ელენა რამირეზმა გული თანდათანობით, ჩუმად ეწვოდა წელიწადობით გატანილი საიდუმლოება. გარეგნულად მას სრულყოფილი ცოლი წარმოეჩინა: წარმატებულ ბიზნესმენს გვერდით, პრესტიჟულ უბანში მდებარე ვილაში, ორი საოცარი ბავშვის აღზრდით, ცხოვრებით, რომელზეც ბევრს ეშურდა.
თუმცა მის გულში ბედნიერება აღარ იყო — დარჩა მხოლოდ ჩაბნელებული ფერფლი, რომელიც მაშინვე იწვა, როცა არავინ უყურებდა.ელენა პირველად მაშინ შეეჯახა რაულის უღალატობას, როცა მათი უმცროსი ქალიშვილი მხოლოდ ოთხი თვის იყო. ერთ წვიმიან,
მექსიკურ ღამეს დედობის მიზნით ფუძე სილასამზადებლად ადგა და შენიშნა, რომ მისი მეუღლე საწოლიდან გაქრა. ოფისისკენ მიმავალი, მონიტორის ნათების ქვეშ დაინახა რაული, რომელიც მორცხვად საუბრობდა ახალგაზრდა ქალთან ვიდეოზარით.
— „მენატრები, საყვარელო… ყმუარად დამიჯდე აქ დღეს…“ —მისი ხმა ნაზად ჟღერდა, ისეთი სიფრთხილით, როგორიც ელენამ არასდროს მოუსმენია.ელენას ხელი ირწეოდა, ბოთლი ხმაურით დაეცა იატაკზე. მაგრამ არ გაკვრია რისხვა. არ შევარდა ოფისში,
არ იყვირა. უბრალოდ დაბრუნდა ბავშვისკენ, გადაეხვია და გულში ღრმად განიცადა — რაღაც სამუდამოდ მოკვდა მასში.მას შემდეგ ელენა ჩუმად იყო. არ ყოფილა ეჭვიანობის სცენები, კამათები ან ცრემლები ბავშვების წინაშე. მხოლოდ სიჩუმე.
რაული განაგრძობდა „ბიზნეს ვიზიტებს“, „საშუადღეულ შეხვედრებს“, ყიდულობდა ძვირადღირებულ საჩუქრებს, ფიქრობდა, რომ ასე ყიდულობდა მშვიდობას. ელენა კი აგროვებდა შინაგან სამყაროს: მუშაობდა საკუთარ მცირე ფსიქოლოგიურ საკაბინეტში,
ფულს ხარჯავდა მომავლისთვის, ქმნიდა თავშესაფარს დიეგოსა და კამილასთვის.მეგობრები ხშირად გაოცებით ეკითხებოდნენ:— „როგორ გაგიმართლა, ელენა. რაული ისე გიყვარს.“მან კი მხოლოდ ნაზად, მოკრძალებული ღიმილით უპასუხა:
— „კი… მაქვს მთავარი: ჩემი ბავშვები.“თვრამეტი წელი გავიდა და ყველაფერი ერთდროულად შეიცვალა. რაული სწრაფად დაეცვა. დიაგნოზი სასიკვდილო იყო: ბოლო სტადია. მკურნალობა ტკივილით და უშედეგოდ. რამდენიმე თვის განმავლობაში ბოროტი,
თვითრწმუნებული მამაკაცი გახადა ნაზი სხეული, ყვითელი კანი და სუსტ ხმა. ყოველ საღამოს, ყოველ წუთს, მხოლოდ ელენა იყო მის გვერდით.იგი კვებავდა, სისუფთავეში ინახავდა, ეხმარებოდა ბრუნვაში საწოლში. ბოღმის გარეშე. ცრემლების გარეშე. უბრალოდ აკეთებდა იმას, რაც საჭირო იყო.
თანამშრომლები ჩურჩულებდნენ:— „როგორ მზრუნველი ქალი…“მაგრამ არავინ იცოდა, რომ ეს უკვე სიყვარული არ იყო, მხოლოდ ცივი მოვალეობა.ერთ საღამოს „მეორე ქალი“ შევიდა. ახალგაზრდა ქალი, წითელი კაბით, სრულყოფილი მაკიაჟით, ფეხსაცმლის წკაპუნი კარს კიასავით ჟღერდა.
გაჩერდა, დაინახა ელენა საწოლის გვერდით. სიჩუმე.ელენამ მშვიდად შეხედა მას და მარტივად თქვა:— „ის უკვე ბევრი აღარ შეუძლია თქმას… მაგრამ თუ გინდა, ემშვიდობო.“ქალმა დაიბნა, დააცქერა ავადმყოფი, შემდეგ კი უსიტყვოდ წავიდა.
არავინ შეედრება ქალს, რომელმაც 12 წლის განმავლობაში ჩუმად იტანა.იმავე ღამეს რაულმა სცადა სიტყვების თქმა:— „ე… ელენიტა… მაპატიე… ვიცი, ტკივილი მოგაყენე… მაგრამ… ჯერ კიდევ მყვარხარ?“ელენამ დიდი ხნით შეხედა მას.
თვალებში არც სიძულვილი იყო, არც სითბო — მხოლოდ უსაზღვრო სიმშვიდე.ნაზად გაუღიმა და ჩურჩულით უთხრა:— „სიყვარულზე?“რაულმა თავი დაუქნია, დარწმუნებული იყო, რომ ეს აპატიების ნიშანი იყო.ელენა დახარა და ყურში ჩაუჩურჩულა:
— „12 წლის წინ დავასრულე შენი სიყვარულის გრძნობა, რაულ. მხოლოდ ბავშვების გამო დავრჩი, რომ არ შეემჩნიათ მათი მამა. როცა აღარ იქნები, ვეტყვი მათ, რომ კარგი ადამიანი იყავი… რომ შეიძლებოდა ვიღაცაზე დაყრდნობა, ვინც არასოდეს შეძლო მართლაც სიყვარული.“
რაულმა მხოლოდ მშრალი ცრემლი წარმოსჭრა. პირველად დაინახა ამ ქალის ძალა, რომელსაც შემორჩენილს მიიჩნევდა.ელენამ სწორად გამოსწია ბალიში, ნაზად მოიშორა მისი სახის ნაკვეთი და მშვიდად უთხრა:— „ისვენე. ყველაფერი დასრულდა.“
მეორე დილით, მექსიკის აღმავალი მზის სხივებში, ელენა ვერ გრძნობდა არც სევდას, არც ტვირთისაგან გათავისუფლებას — მხოლოდ სიმშვიდე. გახსნა თავისი პატარა ნოუთბუქი და პირველ გვერდზე დაწერა:— „აპატია ყოველთვის არ ნიშნავს სიყვარულის განახლებას.
ზოგჯერ ეს მხოლოდ გაშვებას ნიშნავს… სიძულვილის, რისხვის და უკან დაბრუნების გარეშე.“გააბიჯა ქუჩაში, თავისუფლად, როგორც ქალი, რომელმაც საბოლოოდ იპოვა თავისი ნამდვილი თავისუფლება.
