სუპა დამწვარიყო.მარგარიტა სტეპანოვნა არც ერთი კოვზი არ დაგემოვნა. უბრალოდ შეანჯღრია ცხვირი, ზიზღით მიიხედა და თეფში გვერდით გადადო.„მაქსიმ, ჩემო შვილი, ნუ ჭამ ამას. ჯერ კიდევ დაინფიცირდები.“
მე ქვაბთან ვიდექი, კოვზი ხელში მეჭირა. დილის აღზევებიდან ვამზადებდი, ქაფს ვაცლიდი, ყოველ წუთს ვაკვირდებოდი. ყველაფერი სწორად იყო. სრულყოფილად.„დედა, ყველაფერი კარგადაა“, გაუღიმა მაქსიმმა, თვალს მობილურიდან არ ახლებდა.
„კარგადაა?“ მან წამოდგა, გადახარა ქვაბისკენ. „ეს საჭმელად ითვლება? ანა, შენ საერთოდ შეგიძლია საჭმლის კეთება – თუ მხოლოდ ჩვენს ფულს ხარჯავ?“ნახევარი წელი.ნახევარი წელი სიჩუმე შევინარჩუნე.ამ დღიდან, როცა გადავწყვიტე, უხილავი გავმხდარიყავი.
მამის სიკვდილის შემდეგ, მისი ფერფლოვანი იმპერია ჩემს სახელზე გადმოვიდა. ვფიცე, რომ გადავარჩენდი. ამიტომ ვმუშაობდი ჩუმად: როგორც სახლში შეჩერებული ქალი, როგორც არავინ. იმისათვის, რომ გამეგო, ვინ უკრავდა. ვინ ტყუოდა. ვინ ფარავდა.
მხოლოდ არკადიუევიჩი, ძველი მმართველი, იცოდა, ვინ ვიყავი სინამდვილეში.ყველა სხვა ჩემთვის „ანა“ იყო – ყოფილი მჭდილმაქარი, რომელიც მაქსიმს მიბმული ჰქონდა.და მაქსიმი ჩემს ფაბრიკაში მუშაობდა.„დაჯექი, დედა“, თქვა მან ჩვეულებრივი ტონით. „ჭამე, რაც არის.“
მარგარიტა დაჯდა, მაგრამ თეფში ისევ გვერდზე გადაწია.„მე მთელი დღე ვშრომობ საწყობში, მუშებს ვაკონტროლებ, ქაღალდებს ვაწერ – და მერე ეს?“ ის კოვზი თეფშს შეასკდა. „მიმოწერა გაგიგია, ანა? შენ უკეთესი იქნება, თუ სამსახურს მოძებნი.
›უჯუთ-დეკორის‹ ყოველთვის სჭირდებათ დასუფთავების ქალები.“მე ხელები მაგიდის ქვეშ მოვაჭერი.„მე ფაბრიკაში ვერ წავიდები.“„შენ ვერ წახვალ?“ ის დაცინვით გადაიხარხარა. „ვინ გეკითხება? მაქსიმი მალე დაწინაურდება. თავად უფროსი აკმაყოფილებს მის ანგარიშებს.
ხოლო შენ აქ ჯდები და მასზე ცხოვრობ.“მისი ანგარიშები.გუშინ შევამოწმე.გაგებული მონაცემები. გაზრდილი ფასები. ცრუება.ჩემი ქმარი გამიცრუებდა.„დედა მართალია“, თქვა მაქსიმმა უეცრად. „შენაც შეიძლებოდა რაღაც გადმოგეღო. ბინა შენი მართალია, მაგრამ…“
ბინა ჩემი იყო.თუნდაც მან სტუმრებთან თქვა, რომ მისი იყო.„გადაიწერე მაქსიმზე“, წამოიძახა მარგარიტამ. „თუ მოულოდნელად გაქრები.“მე მშვიდად შევხედე.„არა.“წამების სიჩუმე.მერე მან სუპის თეფშზე ხელი მოიქცია – და სახეში გამომაყენა.
ცხელი. ტკივილი. წვნიანი სქელი წვეთები ნიკაპზე და კისერზე.„შენ აქ არ ხარ არაფერი! უპრიანი ქალია! გაიყვანე ჩემი ბინიდან!“მაქსიმმა უკან გადაწია.„მგონი დროა, ანია.“მე ნელ-ნელა შევიწმინდე სახე.გავდგი.ქოქები ავიღე.„კარგი“, გავიგე სიჩუმეში.
და წავედი.მეორე დილას ფაბრიკაში არ შევედი როგორც სახლში შეჩერებული ქალი.საკუთარ სახლში – მფლობელად.წინ ადვოკატით. უსაფრთხოების სამსახურთან ერთად.მაქსიმმა პირველად გამიცნო.„რას აკეთებ აქ?!“მე გავჩერდი.„მე ვარ ანა სერგეევნა ლარინა. ›უჯუთ-დეკორის‹ მფლობელი.“
სიჩუმე.მე წამოვკითხე ბრალდებები.ციფრები.მტკიცებულებები.მისი სახე ფერს დაკარგავდა.„ორივე გათავისუფლდით“, ვთქვი მშვიდად. „მოუყოლებლად. არც ანაზღაურება.“გუშინ მანouts me…დღეს მე მოვიხსენი მათი ცხოვრება.
საღამოს მისი ჩემოდნები კარებთან იდო.კარს შევცვალე.ყველა ნომერი დაბლოკა.და ბოლოს მარტო დავჯექი ჩემ სოფლზე.სიჩუმეში.თავისუფლად.ორი კვირის შემდეგ მარგარიტა ფაბრიკის კარებთან იდგა.მოძველებული. მოტეხილი.
„მაპატიე…“მე შევხედე.„არა იმიტომ, რომ მაწუხებდით. არამედ იმიტომ, რომ გგონიათ, რომ არაფერს ვწვდებოდი.“მე წავედი.უკან არ შემოვხედე.რადგან ღირსება ტიტული არ არის.და ზოგჯერ ქალი, რომლის დამცირება გინდა, შენივე უფროსია.
