პოლინა ნელ-ნელა წამოჯდა, ხელები წინსაფარზე შემოიწმინდა და სერგის შეხედა ისე, თითქოს მისი შუბლიდან მესამე ხელი ამოსულიყო. სერგი ვერ შენიშნა მისი მზერა და ზუსტად მოათავსა ძეხვი „საკუთარ“ ტერიტორიაზე მაცივარში, რომელსაც დილის შემდეგ მალერის ლენტი ჰქონდა შემოხაზული.
— სერიოზულად ამბობ ამას, სერგი? — ჩურჩულით ჰკითხა მან.— აბსოლუტურად, — თქვა სერგიმ, მკერდი გამოწეულით. — ნახევარი წელი შენი თხოვნის მოსმენა მომიწია, რომ შვებულებისთვის საკმარისი ფული არ გვაქვს. მე გადავთვალე:
ჩემი ხელფასი შენზე ორჯერ ნახევრით მეტი. რატომ უნდა ვიხარჯო შენი კოსმეტიკისთვის და უსასრულო იოგურტებისთვის? ამ დღეიდან: სრული თავისუფლება. ბინისთვის ვიხდით ნახევარს-ნახევარს, დანარჩენი — თითოეულის საქმე.პოლინა უბრალოდ თავი დაუქნია, წინააღმდეგობა არ გაუწია.
პირველი კვირა სერგისთვის სიზმარს ჰგავდა. მან იყიდა ძვირი იმპორტირებული ლუდი, დიდი რაოდენობით მოხრაკული პროდუქტები და უზარმაზარი ტორტი, რომელიც სერიალის ყურების დროს მიირთვა, ხოლო პოლინა და დიმკა ბრინჯს ხორცის ფოთოლებთან ერთად ჭამდნენ.
— არ ჭამო ზედმეტად, დიმკა! — მიუგო სერგიმ შვილს, რომელიც ტორტს აღტაცებით უყურებდა. — როცა დიდხანს გაიზრდები, შენ გექნება საკუთარი. ახლა კი ვცხოვრობთ ნამდვილი ეკონომიკით.თუმცა მეათე დღეს „ნამდვილი ეკონომიკა“ პირველად დაინგრა.
სერგი სახლში მოვიდა, ელოდა, რომ მადისაღმძვრელი სადილი იქნება გაზქურაზე — მაგრამ არაფერი იყო. მხოლოდ ცარიელი გაზქურა და მისი საუზმის თასი რეცხვის ფენაში.— პოლინა, სად არის ვახშამი?პოლინა წიგნში ფურცლავდა, არც შეხედა.
— ხაჭო გეგმაა. დიმკას კაკაო აქვს. შენს საჭმელს? მაცივარში. შენ თვითონ იყიდე.სერგი გაბრაზებული აადუღა ძეხვი, თან შენიშნა, რომ სუფრაზე სუფთა ჭურჭელი აღარ იყო.— რატომ არის თეფშები ჭუჭყიანი? — ჩაჯღაბნა მან სამზარეულოში.
— იმიტომ, რომ ვატვირთავ ჭურჭლის სარეცხ მანქანას, — აუხსნა პოლინამ სიმშვიდით. — ტაბლეტები ფულზეა. ჩემი დროეც. გინდა სუფთა ჭურჭელი? რეცხე შენ თვითონ. ერთი წვეთი სარეცხი საშუალება = ერთი რუბლი.სერგი მხოლოდ ნეფით შეჰყურა.
„ის ნერვიულობისგან გაბრაზებულია“, — გაიფიქრა მან, არაფერს ვერ ხვდებოდა. მაგრამ საბოლოო დარტყმა თამარა იგორევნიდან უნდა მოსულიყო.შაბათს მან შეუფერებლად გამოჩნდა სამზარეულოში. როგორც მოსალოდნელი იყო, ჩაი და პოლინას ცნობილი პანქეიკები უნდოდა,
მაგრამ ნაცვლად ამისა, დაინახა პოლინა, რომელიც ჩაის სვამდა, ხოლო სერგი აღშფოთებით აწმენდდა ჩამწვარ ქვაბს.— რა კატასტროფაა ეს? — წამოიძახა თამარა იგორევნამ და შემოხედა მაცივარს, სადაც მალერის ლენტები ქონდა. — მართლა ბინას ჰყოფთ ახლა?
— დედა, ახლა ცალ-ცალკე ვიხდით, — თქვა სერგიმ სიამაყით. — თანამედროვე ადამიანები ვართ, გესმის? აღარავინ იქნება კისერზე მიჯაჭვული.შვილი-დედა ჩუმად დაჯდა, ჯერ სერგიზე მიაპყრო მზერა, შემდეგ კი სერგის ცოლზე. პოლინა ფრჩხილებს იკვრიდა.
— მესმის, — ჩურჩულით თქვა ბოლოს. — პოლინა, პანელი და კალამი მომეცი.— რისთვის? — სერგიმ ნისკარტი შეკრა.— ბუღალტერიისთვის, ჩემო საყვარელო. — თამარა იგორევნა სწრაფად დაიწყო სიაში ყველა სახლის მომსახურების ჩაწერა: პელმენის პორცია, საჭმლის მომზადება,
გაზქურის გამოყენება, ქვაბების დათხელება. სერგის ნერვიულობა გაიზარდა.— დედა, მართლა ახლა… გადაიხადე, თუ ასეთი სანდო ხარ! — წამოიძახა მან, სერგი ბავშვის მსგავსად გრძნობდა თავს. „სახლის საქმე უფასოდ? მაისურები თვითონ დაკიდება? იოცნებე.“
პოლინამ ჩურჩულით დაამატა:— მე ყველაფერი გამითვალა. გასულ კვირას სამასი რუბლი. მხოლოდ „სახლის მომსახურებისთვის“.სიჩუმე. სერგი იყურებოდა დედასა და პოლინას შორის. სიტყვები „ოჯახური ღირებულებები“ სასუნთქ გზებში გაჩერდა, როცა მას მალერის ლენტი მაცივარზე გაახსენდა.
შემდეგ ბედი: სერგი გათავისუფლდა სამუშაოდან. ერთ დღეში მისი დეპარტამენტი და ხელფასი გაქრა. სახლში მოსულმა, დერეფანში ჩამოჯდა, ფეხსაცმელიც აცვია.პოლინა მოვიდა, გვერდით ჩამოჯდა და ფეხსაცმელები გაუხსნა.— გაიცვალე. გაზქურაზე: სუპები. საერთო.
— ფული არ მაქვს, მომდევნო კვირაში…— სულელი სერგი, — თქვა მან ჩურჩულით, დაღლილი და ნაზი ერთად. — დიმკას კურტკა უნდა, მე ვიყიდი. შენ მოძებნი ნამდვილი სამსახურს. მან მიირთვა ცხელი სუპი, თითოეული კოვზი წვავდა ყელსა და სინდისს.
ოთხი თვის შემდეგ სერგი ბოლოს მიხვდა, რა ღირს ცხოვრება. ხედავდა პოლინას, რომელიც économებდა, რათა სამოსი ეკთვნებინა გასაუბრებისთვის.ბოლოს მიიღო შეთავაზება. სახლში პოლინას ახალი ბარათი გაუწოდა:— პაროლი? შენი დედის დაბადების თარიღი. გამოიყენე.
— და „ევროპული მოდელი“? — გაიღიმა მან.— ევროპა საკმარისია. მინდა საერთო საფულე. საერთო ცხოვრება. და დედა… დავურეკავთ. ბუღალტერიისთვის მადლობა.ორი წლის შემდეგ თამარა იგორევნა საავადმყოფოში იყო. სერგი საქმიანი გზაზე იყო.
სახლში დაბრუნდა და პოლინას პოვნდა საავადმყოფოს საწოლთან, მან მოთმინებით კვებავდა სიძე-სამზარეულოს.— ჩუმად, ის სძინავს, — თქვა პოლინამ. — ექიმები ამბობენ, კრიზისი დასრულდა. საჭიროებს მზრუნველობას. მე ადგილი გავწმინდე მისაღებ ოთახში.
სერგი შეხედა მას. ფული, არცერთი ანგარიში ამას ვერ დაფარავდა. ეს იყო ოჯახი. ნამდვილი, შეუფასებელი.თამარა იგორევნა ერთი კვირის შემდეგ სახლში დაბრუნდა და ჩურჩულით თქვა, პოლინას ხელი ჭერით:— ისევ კისერზე ვარ? რამდენი მევალიან ჩემი სიიდან?
— შენ შეუფასებელი ხარ, დედა. პოლინა – ისევე. ანგარიშები? გავწვავეთ.და ასე გახსნა სერგიმ კარი სახლში, სადაც აღარ იყო მალერის ლენტი, არამედ სუნი ახალი, ცხელი პურის — კომფორტული და ნამდვილი.
