ირენი დაძაბულად დადგა ფანჯრის წინ და გაჰყურებდა მუქ, ოქტომბრის ღრუბლებს, მაშინაც კი, როცა ბინაში ჯერ კიდევ უგრძვნოდა დედამისის გალაზებულ სუფრაზე დარჩენილი მძიმე, ტკბილი სუნი. ყველგან წარსული ტრიალებდა – ძველი მოგონებები,
დღესასწაულები, სიცილები – და ახლა უცაბედად ყველაფერი შეიცვალა. მის უკან თამაშვილის ნე ილონა ისე დადიოდა, თითქოს საკუთარ სახლში ყოფილიყო; თითოეული მოძრაობა მიანიშნებდა: ამ წამს წლებია ელოდება. ირენის თვალები ობისკენ მიემართა,
თითქოს ცდილობდა გაეგო, ხუმრობს, თუ ნამდვილად სერიოზულად ფიქრობს ყველაფერზე, რასაც ამბობს.— საოჯახო… — ბუტბუტებდა ირენი, ხმით თითქმის უტყვი, თითქოს ეშინოდა, რომ სიტყვის თქმა ძალიან ხმამაღალი იქნებოდა. — ამას მართლა სერიოზულად ამბობ?
— რა უცნაურია აქ? — მხრები აიჩეჩა ილონამ და კომფორტულად ჩამოჯდა სასადილო სკამზე. — ოჯახი ვართ. შენი ქმარი ჩემი შვილია. მაშინ ყველაფერი საერთო გვაქვს. სულ ასე იყო.ოლივერი თავდახრილი იჯდა მაგიდასთან, სუფრის დანით ნელ-ნელა ურევდა დარჩენილ სუპს,
გამოსახავდა აზრს მოკლებულ ნიმუშებს სქელ სუპში. არ უყურებდა მაღლა. მის სახეზე სირცხვილი და დანაშაულის შეგრძნება და ნაშვებშივე სასოწარკვეთა იკრიბებოდა.ირენს მაშინ უცებ გაეგო: თუ ახლა გაჩუმდება, დაკარგავს არა მხოლოდ თავის ბინას, არამედ საკუთარ თავსაც.
სწორედ ისე, როგორც ოლივერი აკეთებდა წლების განმავლობაში, როცა ყველაფრის პასუხისმგებლობას თავს არიდებდა. მომენტალურად შიში ყელში ამოჭრა, მაგრამ შემდეგ რაღაც ცივი, ძლიერი ნამდვილი განგება გაჩნდა მასში. არა ტირილი, არა გული, მხოლოდ რეზოლუცია.
— ოლივერი — თქვა მან და ქმარს თვალებში ჩახედა. — შენ რას ფიქრობ ამაზე?კაცი შეძრა, თითქოს სიზმრიდან გაეღვიძა.— ჰო… დედას მარტო გაუჭირდება — ბუტბუტა მან. — სად წავიდეს? რემონტია… დროებით… შენც უნდა გამოგადგეს დახმარება.
— დახმარება? — ირენმა მწარედ გადაიხარხარა. — გალაზებულ სუფრაზე, ჩემოდნით?— ნუ დრამატიზებ — ჩაერია ილონა, ხმა ცივი და მკაცრი. — გარდაიცვალა, და ესაა. ყველანი ერთხელ მოვკვდებით. ცხოვრება გრძელდება. მე უბრალოდ მინდა ვიცხოვრო.
სიტყვებმა ირენის სახეში ისე მიარტყა, თითქოს დარტყმა ყოფილიყო. იგრძნო, რომ რაღაც ცივი, ძლიერი განგება გაჩნდა მასში. გლოვა, რისხვა და უსუსურობა ერთ წერტილში თავმოყრილი იყო: ახლა გაჩუმება აღარ შეიძლებოდა.
— კარგად მომისმინეთ — თქვა ნელა, მშვიდად, მაგრამ ყოველი სიტყვა ფოლადის ტოლფასი იყო. — ეს ბინა ჩემი სახელზეა. საჩუქრის გზით. თქვენ აქ არ ცხოვრობთ.ცივი სიჩუმე თითქმის ფიზიკურად იგრძნობოდა. საათის მონოტონური ტიკ-ტიკიც ხმაურიანად ჩანდა.
— გიჟი ხარ? — ნელა წამოიწია დედამთილი, თვალები ინთო გაღიზიანებით. — დაივიწყე, ვინ ვარ? შენი ქმრის დედა!— მე კი ჩემი დედის შვილი ვარ — მშვიდად უპასუხა ირენმა. — და მან უნდოდა, რომ აქ მე ვიცხოვრო. არა თქვენ.
— ოლივერი! — შეჰკივლა ილონამ. — გესმის, როგორ გესაუბრები?ოლივერი დაბნეულმა წამოდგა, ყურს უკან დაიმხო და სახეზე ნიშნისმოგებით სირცხვილი გამოისახა.— ირენ, ნუ იქნები ასეთი მკაცრი… დედა ყოველთვის არ დარჩება. მერე შევთანხმდებით.
ირენი მისკენ გაკვირვებული მზერით გაიხედა, თითქოს უცნოს ხედავდა. რვა წლიანი ქორწინება, და ისევ არ შეეძლო მხარი დაეჭირა, როცა ყველაზე მეტად სჭირდებოდა.— შევთანხმდებით? — ნელა გაიმეორა. — კარგი. მაშინ ახლა ვიმსჯელოთ.
ახლოს მივიდა კარადასთან, ჩამოწია ქვედა უჯრა და ფრთხილად ამოიღო ფოლდერები. ნელა, ყოველი მოძრაობა ფრთხილად დააზუსტა, დააწყვილა დოკუმენტები მაგიდაზე. ფოლდერებში იყო საჩუქრის ხელშეკრულება და საკუთრების მოწმობა.
— აი, საჩუქრის ხელშეკრულება. აი, საკუთრების მოწმობა. ბინა ჩემი იყო. კიდევ ქორწინებამდე. თუ ამას არ პატივს სცემთ, საუბრის თავი არ გვაქვს.თამაშვილის ნე ილონა გაფითრდა, მაგრამ სწრაფად მოეგო თავი.
— დოკუმენტები… — ხელი დაუქნია. — სასამართლოში წავალ. დავამტკიცებ, რომ ერთად იცხოვრეთ, საერთო ქონება.— ვერ დაამტკიცებთ — ჩურჩულით თქვა ირენმა. — დედაჩემი სწორედ ამიტომ მოაგვარა ყველაფერი წინასწარ.დედამთილი გადახტა.
— უმადური ხარ! ოჯახის წევრად შეგვიფარე, ახლა კი…— საკმარისია! — შეწყვიტა ირენმა, ხმა მშვიდი, მაგრამ მახვილი, როგორც დანა. — დღეს დედა დავკრძალე. თქვენ არ მოსულხართ დასამშვიდებლად, არამედ თქვენს ადგილს იკავებთ. ეს ბოროტებაა.
ოლივერი ნერვიულად მიუახლოვდა დედას.— დედა… ალბათ ახლა არ არის საჭირო…— შენ ჩემ წინააღმდეგ ხარ? — ილონა მისკენ მოიწია, ხმა ჰაერში როგორც ხანძარი გაიფანტა.ოლივერი დაფიქრდა. ამ დაბნეულობაში ირენმა ყველაფერი დაინახა.
— მე სიმართლის მხარეს ვარ — თქვა მან. — ილონა, გთხოვთ, შეიკარით. გაქვთ ნახევარი საათი.— გამოგაგდებ?! — დაიკივლა დედამთილმა.— გთხოვთ წახვიდეთ — მშვიდად უპასუხა ირენმა. — წინააღმდეგ შემთხვევაში პოლიციას ვურეკავ.
არ იყო განგაში. მხოლოდ ცივი, შეუქცევადი გადაწყვეტილება. ეს მოტეხა თამაშვილის ნე ილონა. რამდენიმე წამით შეხედა ირენს, თითქოს თვალებით სურდა მოგერიება, შემდეგ ზურგი შეაბრუნა და ჩემოდანი მისაღებიდან გაიტანა.
— ამას ინანებ — მიახალა, ხმა სიძულვილით სავსე. — ოლივერი, მოდი!კაცი კარი გააღო, გაჩერდა.— მე… უნდა ვიფიქრო — თქვა ნელა.— რა თქმა უნდა — დაუქნია ირენმა. — უბრალოდ არა აქ.ოლივერი დედისკენ წავიდა. კარი მიხურა.
ბინაში დარჩა სიჩუმე. მძიმე, მონოპოლიური, თითქოს ფიზიკური სიმძიმით აწვებოდა ჰაერს. ირენმა ნელა ჩამოჯდა, მუხლები უჩქაროდ გაეკუმშა, მაგრამ შიგნიდან რაღაც გაეთავისუფლებინა. თითქოს საუკუნოვანი ტვირთი მოხსნა.
საყდრისკენ წავიდა, ხელში აიღო დედის ფოტო.— სწორად მოვიქეცი, არა? — ჩურჩულით თქვა, ხმა აღარ სცემდა.მომდევნო დღეს ოლივერმა არ დარეკა. ორი დღის შემდეგ მივიდა შეტყობინება:„დედა წინააღმდეგია. მასთან ვრჩები. ყველაფერზე უნდა გადავფიქრო.“
ირენმა პირველად თვეების შემდეგ გაიღიმა.ერთ თვეში დააანონსა განქორწინება. წყნარად. დავის გარეშე. ოლივერი სასამართლოზე არც კი გამოცხადდა.რამდენიმე კვირის შემდეგ დაიწყო დედის ნივთების გადახედვა. ძველი ყუთში წერილი იპოვა. მოკლე იყო, მაგრამ ყველაფერი contained:
„ირენკემ. თუ ამას კითხულობ, მე უკვე აღარ ვარ. გახსოვდეს: სახლი იქ არის, სადაც პატივს გცემენ. არასოდეს დაიშვება, რომ გიპოვონ.“ირენი ფანჯართან წავიდა. გარეთ ისევ იგივე მუქი ოქტომბრის ღრუბლები ირეოდა — მაგრამ ახლა აღარ უჭერდა გულს. წინ სიჩუმე იყო.და თავისუფლება.
