მე მქვია ზოია. 29 წლის ვარ და სულ ორი წლის წინ დარწმუნებული ვიყავი, რომ ჩემი ცხოვრება ზუსტად ისეთი იყო, როგორსაც ყოველთვის ვგეგმავდი.მარტო ვცხოვრობდი ნაქირავებ ბინაში, ვმუშაობდი პროგრამისტად და იმდენად კარგად ვიღებდი ხელფასს,
რომ შემეძლო კომფორტული და მშვიდი ცხოვრება. მიყვარდა ჩემი დამოუკიდებლობა. მიყვარდა ის შეგრძნება, რომ ყველაფერი ჩემს კონტროლს ექვემდებარებოდა.და მერე მშობლებმა დამირეკეს — იმ ერთ ზარსავით, რომლის მიღებაც არავის სურს.
— ზოია, უნდა დაგელაპარაკოთ — თქვა დედამ. მისი ხმა ჩუმი და დაძაბული იყო, თითქოს თითოეულ სიტყვას წონიდა. — დღეს საღამოს მოხვალ?როცა მათ სახლში შევედი, მაშინვე ვიგრძენი, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. ორივე სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა,
ხოლო ზედაპირი სავსე იყო დოკუმენტებით — გადასახადებით, კონტრაქტებით, საბანკო ამონაწერებით. მამა ბევრად უფრო ასაკოვანი ჩანდა, ვიდრე თავისი 58 წელი, ხოლო დედა ნერვიულად ისრესდა ხელებს — ზუსტად ისე, როგორც ყოველთვის, როცა ნერვული აშლილობის ზღვარზე იყო.
— რა მოხდა? — ვკითხე, მათ წინ დაჯდომისას.მამამ ყელი ჩაიწმინდა და თვალები ამარიდა.— გასულ თვეს სამსახურის დატოვება მომიწია. ხერხემალი… იმაზე უარეს მდგომარეობაშია, ვიდრე მეგონა. მშენებლობაზე მუშაობა აღარ შემიძლია. სხვა სამსახურს ვეძებდი, მაგრამ არაფერი იხდიდა საკმარისს.
ვიცოდი, რომ ჯანმრთელობის პრობლემები ჰქონდა, მაგრამ ვერ ვაცნობიერებდი, რამდენად სერიოზულად იყო ყველაფერი დანგრეული.— სესხის გადახდას ვეღარ ვახერხებთ — დაამატა დედამ და ხმა ოდნავ აუკანკალდა. — მე მხოლოდ ნახევარ განაკვეთზე ვმუშაობ მაღაზიაში.
ჯამში თვეში დაახლოებით 1200 დოლარი გვაქვს, ხოლო მარტო იპოთეკის გადასახადი 1800 დოლარია.მთხოვეს, სახლში დავბრუნებულიყავი. დამხმარებოდი. ეშინოდათ, რომ სახლს დაკარგავდნენ — იმავე სახლს, სადაც ოც წელზე მეტია ცხოვრობენ.
სამზარეულოს მოვავლე თვალი, სადაც ბავშვობაში სკოლამდე საუზმეს ვჭამდი. მისაღებ ოთახს, სადაც ოჯახურ ვიდეოებს ვუყურებდით. ეზოს, სადაც მამა ველოსიპედის ტარებას მასწავლიდა.დიდხანს ფიქრი არ დამჭირვებია.
ბინა დავთმე და ჩემს ძველ ოთახში დავბრუნდი. თავიდან უცნაური იყო — თითქოს დრო ათწლეულებით უკან დაბრუნდა. მაგრამ კომპიუტერი დავდგი, სწრაფი ინტერნეტი ჩავრთე და მალე რუტინაში ჩავვარდი. ძირითადად დისტანციურად ვმუშაობდი, ასე რომ პრაქტიკაში ცოტა რამ შეიცვალა.
და დროთა განმავლობაში… ყველაფერი იმაზე უკეთ დაიწყო მუშაობა, ვიდრე ველოდი.როგორც პროგრამისტი, წელიწადში დაახლოებით 85 ათას დოლარს ვიღებდი. ნორმალური შემოსავალი. მაგრამ ნამდვილი ფული პრემიებიდან მოდიოდა. ყოველ ჯერზე,
როცა ჩემს ერთ პროდუქტს დიდი ტექნოლოგიური კომპანია ყიდულობდა, საკომისიოს ვიღებდი. ზოგიერთ თვეში ეს დამატებით 10–15 ათასი დოლარი იყო.ჩემი ხელფასი სახლზე მიდიოდა: იპოთეკა, კომუნალური გადასახადები, პროდუქტები, მანქანის დაზღვევა.
ყველაფერი აუცილებელი. ამას არასოდეს ვუყურებდი როგორც მსხვერპლს.მაგრამ ოჯახში არავინ იცოდა პრემიების შესახებ.არც მშობლებმა. არც ჩემმა უფროსმა ძმამ, მარკუსმა, რომელიც ქალაქის მეორე მხარეს ცხოვრობდა ცოლთან და შვილებთან ერთად.
მიყვარდათ — მართლა. მაგრამ ერთი რამ ვიცოდი: რომ გაეგოთ, რეალურად რამდენს ვშოულობდი, ეს ფული მალე ჩემი აღარ იქნებოდა. განსაკუთრებით მარკუსს ჰქონდა „უეცარი საჭიროებების“ ნიჭი.— ზოია, 500 დოლარს მასესხებ? ტომის ფეხბურთის ახალი ბუცები სჭირდება.
— ზოია, სანდრას დედას ოპერაცია აქვს და ანგარიშებს ვერ ვფარავთ.ვხმარობდი, რამდენიც შემეძლო — ჩემი რეგულარული ხელფასიდან. პრემიებზე არასოდეს ვლაპარაკობდი. ორი წლის განმავლობაში, ჩუმად, თითქმის 180 ათასი დოლარი დავაგროვე. სულ უფრო ახლოს ვიყავი საკუთარი ბინის ყიდვასთან.
ყველაფერი კარგად მიდიოდა… გარდა კვირის სადილებისა.მარკუსი და მისი ცოლი, სანდრა, ყოველ კვირას მოდიოდნენ. და ყოველ ჯერზე ატმოსფერო მძიმე იყო. სანდრას არასოდეს ვუყვარდი და არც ცდილობდა ამის დამალვას.— ზოია, ეს რა პერანგია? — მეუბნებოდა,
თვალით თავიდან ბოლომდე მზომავდა, თითქოს მეორადი ტანსაცმლის მაღაზიიდან გამოვედი. — ისე იცვამ, თითქოს ისევ სკოლაში ხარ. გარეგნობაზე არ ზრუნავ?მარკუსი მხოლოდ იცინოდა.— სანდრას კარგი უნდა, დაიკო. მოდაში ერკვევა.
ყველაზე მეტად ის მტკენდა, რომ ვუყურებდი, როგორ დადიოდა სანდრა ტანსაცმლით, რომელიც ჩემი ფულით იყო ნაყიდი — იმ ფულით, რომელიც მარკუსმა ჩემგან ისესხა. ახალი დიზაინერული კაბა, ახალი ჩანთა — და ლექციები იმაზე, რამდენად მნიშვნელოვანია „ხარისხში ინვესტირება“.
როგორც კი შემეძლო, ჩემს ოთახში ვიმალებოდი, მუშაობას ვიმიზეზებდი. ქვემოდან კი მისი ხმა მესმოდა:— ოჰ, ისევ თავის პატარა ბუშტში იკეტება. ვერასდროს გაიზრდება, თუ რეალურ ცხოვრებას ასე გაექცევა.ვჩუმდებოდი. ვმუშაობდი. ვაგროვებდი.
და ერთი რამ ზუსტად ვიცოდი — მალე, ბოლოს და ბოლოს, იქიდან წავალ.
