არ იყო ცრემლები. არც სინანული. ბოლო სამი წლის განმავლობაში მთლიანად გამოვწურე საკუთარ თავში კომპრომისების, ლოდინის და სამზარეულოში ჩურჩულით ჩახშობილი საუბრების უკანასკნელი წვეთები. ახლა მხოლოდ სიცარიელე დამრჩა — სუფთა, გუგუნა, ისეთი, როგორც იდეალურად დალაგებული ბინა, სადაც უკვე აღარავინ ცხოვრობს.
სტასი იდგა ჩემგან რამდენიმე ნაბიჯში, ეკატერინბურგის სამოქალაქო რეესტრის შენობის კიბეებზე. ღია ცისფერი პერანგი უნაკლოდ ჰქონდა დაუთოებული, ძვირადღირებული სუნამო ცივად ერტყა გარშემო, მისი მზერა კი… ისეთი იყო, თითქოს უკვე დიდი ხანია წინ წასულიყო, მე კი მხოლოდ დღის არასასიამოვნო ადმინისტრაციული ჩანაწერი ვიყავი.
არ დამშვიდობებია. მხოლოდ ნახევარი ღიმილი — თითქმის შეუმჩნეველი, მექანიკური.
არც მე მითქვამს არაფერი. მოვტრიალდი, სველ ასფალტზე გავიარე, თითქოს სხვა ცხოვრებიდან გამოვდიოდი და მანქანაში ჩავჯექი. კარი ყრუდ მიიხურა — თითქოს ამით ქუჩის ხმაური და ჩემი წარსული შუაზე გაიყო. ჰაერში ტყავის სავარძლისა და პიტნის სურნელი აირია.
ტელეფონს ხელი წავატანე. ხელი ოდნავ მიკანკალებდა — არა შიშისგან, არამედ იმ ცივი, გამჭვირვალე სიცხადისგან, რომელიც მაშინ მოდის, როცა ადამიანი ბოლოს და ბოლოს ხვდება, რომ გაჭიანურება აღარ არსებობს.
ინას ხმა ჩამესმა გონებაში. ჩემი საუკეთესო მეგობარი, იურისტი და ერთადერთი ადამიანი, ვინც არასდროს რომანტიზებდა სტასს:
— როგორც კი იქიდან გამოხვალ საბუთით, მაშინვე შეცვალე ყველა პაროლი.
მაშინ ვეკამათებოდი. „ასე ცუდიც ვერ იქნება“ — ვფიქრობდი. ახლა უკვე ვიცოდი: იყო, ზუსტად ასე.
რვა საბანკო ანგარიში. რვა სხვადასხვა სამყარო, რომელიც ნელ-ნელა, ერთად, მისთვის ხელმისაწვდომი გახდა. ხელფასი, დანაზოგი ჩემი სტუდიისთვის, მშობლების დახმარება, პატარა რეზერვები. და ერთი ბარათი, რომელიც დიდი ხანია მის ტელეფონშიც იდო — „მოსახერხებლობისთვის“.
— ოჯახი ვართ, დაშა — მეუბნებოდა მაშინ ღიმილით. — რატომ უნდა გავართულოთ?
ახლა მივხვდი: მისთვის „ოჯახი“ უბრალოდ სხვა სიტყვა იყო წვდომისთვის.
აპი გავხსენი. პაროლი. შეცვლა. შემდეგი. კიდევ ერთი. და კიდევ ერთი. ყოველი დაჭერა — უხილავი საკეტი, რომელიც საბოლოოდ იკეტებოდა მის უკან. არ ვჩერდებოდი ფიქრზე.
როცა ბოლოაც შევცვალე, უკან მივეყრდენი. ქალაქის ხმაური თითქოს წყალში ჩაძირულივით სუსტად აღწევდა.
არ მიტირია.
ძველ ერთოთახიან ბინაში დავბრუნდი — რომელიც ქორწინებამდე მქონდა ნაყიდი. ჰაერში მტვერი და სიჩუმე იდგა. თავისუფლება არ იყო თვალსაჩინო. უფრო სიცარიელეს ჰგავდა.
საღამოს ტელეფონი აჟღერდა.
სტასის სახელი ეკრანზე აინთო.
არ ვუპასუხე.
კვლავ. და კვლავ. ათი ზარი. ოცი. მერე უკვე აღარ ვითვლიდი.
მესიჯები მოდიოდა:
„ეს ხუმრობაა?“
„დაუყოვნებლივ აიღე.“
„ინანებ ამას.“
დავბლოკე.
შემდეგ ინამ დარეკა.
— მითხარი, რომ ყველა ბარათი დახურე.
— რვავე.
მეორე მხარეს მოკლე სიჩუმე.
— კარგი. ახლა მომისმინე. სტასი დღეს საღამოს VIP დარბაზი იქირავა ერთ ძვირიან რესტორანში. აღნიშნავს.
— რას?
— თავის ახალ ცხოვრებას.
გამეღიმა.
— დაე აღნიშნოს.
პაუზა.
— კიდევ არის რაღაც. შენი ბარათით სცადა გადახდა.
ღიმილი სახიდან გამიქრა.
— არ გამოუვიდა.
— არა. არასწორი პაროლი. ყველას თვალწინ. რამდენჯერმე.
სიჩუმე.
წარმოვიდგინე: ძვირადღირებული კოსტიუმები, ჭაღების შუქი, ჭიქების წკრიალი — და სტასი, რომელიც პირველად ვერ აკონტროლებს ვერაფერს.
— დაინგრა — ჩუმად თქვა ინამ. — მაგრამ ეს ჯერ არაფერია. გადაამოწმე ტრანზაქციები.
გავხსენი.
და იქ დაიწყო ყველაფრის ნგრევა.
ორმოცდაათი ათასი აქ. ორმოცი იქ. უცნობი სახელები, უცნობი ანგარიშები. ერთი წლის „პატარ-პატარა ხარჯები“, რომლებიც საბოლოოდ თითქმის ნახევარი მილიონი რუბლი აღმოჩნდა.
ჩემი ფული.
ჩემი სტუდიის ფული.
ჩემი მომავლის ფული.
ჰაერი უცებ გაცივდა.
დავიწყე შენახვა. სკრინშოტი. საქაღალდე. კიდევ ერთი. კიდევ ერთი. არ ვფიქრობდი — მხოლოდ ვაფიქსირებდი ყველაფერს.
მეორე დილით ოფისში ქურთუკიც არ მქონდა ჯერ გახდილი, როცა კარი ძალით გაიღო.
სტასი იყო.
დაჭმუჭნილი პერანგი, ჩაშავებული თვალები, დაჭიმული ყბა.
— ასეა? ეს იყო შენი გეგმა? — შემოვიდა. — დამამცირე?
— ვმუშაობ. გადი.
— შენი გამო ერთ ბიზნეს პარტნიორთან ფული ვთხოვე, როგორც ახალბედამ!
ხმა ბრაზით უთრთოდა.
შევხედე.
მშვიდად.
— ეგ ჩემი ბარათი იყო. ჩემი ფული.
— ოჯახი ვიყავით! საერთო ფული!
ტელეფონი ამოვიღე.
— მაშინ ეს ახსენი.
ეკრანზე ტრანზაქციები.
სახე გაუფერულდა.
— ეს… ინვესტიცია იყო.
— ეს ქურდობა იყო.
ხმა გაებზარა.
— დავაბრუნებდი!
გამეცინა — მოკლედ, დაღლილად.
— ერთ წელიწადში?
სიჩუმე.
— კიდევ სამასი ათასი მჭირდება — თქვა უცებ. — თორემ კონტრაქტს დავკარგავ.
და იმ წამში ყველა ემოცია საბოლოოდ გაცივდა ჩემში.
— წადი.
— დაშა…
— წადი.
გავიდა.
არა იმიტომ, რომ დათანხმდა. არამედ იმიტომ, რომ პირველად აღარ ჰქონდა ძალა.
ორი საათის შემდეგ დედამ დარეკა.
ხმა უკანკალებდა.
— შვილო… აქ არის თამარა ვასილიევნა.
მუცელი შემეკუმშა.
ყოფილი დედამთილი.
ქალი, რომელიც ყოველთვის ისე მიყურებდა, თითქოს მისი შვილის ცხოვრებაში დროებითი შეცდომა ვიყავი.
— დედა… არაფერი არ მისცეთ. მოვდივარ.
ქურთუკი ავიღე.
და უკვე ვიცოდი: ეს ჯერ მხოლოდ ისტორიის დასაწყისია.
