გამომძიებელმა ვერასდროს შეძლო იმ ოჯახის საქმის დახურვა.არა იმიტომ, რომ არ სცადა.არამედ იმიტომ, რომ ბოროტება ზოგჯერ უკვალოდ ქრება და მის შემდეგ მხოლოდ სიჩუმე რჩება.
ბოლოს მან იშვილა ერთადერთი გადარჩენილი — პატარა გოგონა, რომელმაც იმ დღის შემდეგ ერთი სიტყვაც კი აღარ უთქვამს.ასე გავიდა ათი წელი.
შემდეგ კი, ერთ დღეს, გოგონამ ხელში ფანქარი აიღო… და ადამიანის ხატვა დაიწყო როცა გამომძიებელმა ნახა ნახატი, მიხვდა: საქმე არასდროს ყოფილა ნამდვილად დახურული.
ათი წლის წინ მარკი მივიდა თითქოს უმნიშვნელო გამოძახებაზე ქალაქის განაპირას მდებარე საოჯახო სახლში. უბანი მშვიდი და მოწესრიგებული იყო
— ისეთი ადგილი, სადაც ადამიანები ერთმანეთს იცნობენ და იშვიათად ხდება რაიმე უჩვეულო.როგორც კი სახლში შევიდა, მაშინვე იგრძნო, რომ რაღაც რიგზე არ იყო.
სიჩუმე ზედმეტად ღრმა იყო. არა მშვიდი, არამედ ისეთი, რომელიც გულ-მკერდს გიჭერს.მშობლები მისაღებ ოთახში იპოვეს.პატარა ბიჭი — სამზარეულოში.ყველა მკვდარი იყო.
მარკი გამოცდილი გამომძიებელი იყო და ბევრი საშინელება ჰქონდა ნანახი, მაგრამ ეს შემთხვევა განსაკუთრებით შეეხო. ალბათ იმიტომ, რომ სახლში ყველგან ჩვეულებრივი ცხოვრების კვალი ჩანდა:
კუთხეში დაყრილი სათამაშოები, მაგიდაზე ნახევრად შეჭმული ვახშამი, მაცივარზე ბავშვის ნახატი.გოგონა მოგვიანებით იპოვა. ბავშვთა ოთახში, საწოლის ქვეშ.
ის კედელთან მიკრული იჯდა, მისი პატარა სხეული კანკალებდა. თვალები ფართოდ ჰქონდა გახელილი, შიშით სავსე. არტიროდა. არ ყვიროდა.უბრალოდ უყურებდა.
მარკმა მაშინ გაიგო, რომ ეს მზერა სამუდამოდ ჩაეწვებოდა მის მეხსიერებაში.გამოძიება თვეების განმავლობაში გაგრძელდა. ეჭვმიტანილები იცვლებოდნენ, მოწმეებს კითხავდნენ, მაგრამ ყველა კვალი ჩიხში მიდიოდა.
დამნაშავე ვერ იპოვეს.საბოლოოდ საქმე დახურეს.მარკისთვის ეს მარცხი იყო. არა პროფესიული — პირადი.გოგონას ოჯახი აღარ ჰყავდა. ხელისუფლებას სურდა მისი ბავშვთა სახლში გადაყვანა.
მარკი დიდხანს ებრძოდა საკუთარ თავს, შემდეგ კი მიიღო თავისი ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება.
მან იშვილა იგი.მას არ ჰყავდა ცოლი, არ ჰყავდა შვილები. მხოლოდ სამსახური… და ცარიელი ბინა.ასე გახდა ემა მისი ცხოვრების ნაწილი.
წლები სიჩუმეში გადიოდა.ემა არ ლაპარაკობდა. არც ერთი ხმა არ გამოსულა მისი ტუჩებიდან. მაგრამ ის არ იყო ჩაკეტილი. სწავლობდა, აკვირდებოდა, ჟესტებით ურთიერთობდა.
პატარა ქაღალდებზე წერდა მოკლე შეტყობინებებს, თვალებით სვამდა კითხვებს და პასუხობდა.მარკი არასდროს აჩქარებდა. იცოდა, რომ ტრავმა სიტყვების არქონაზე ღრმა იყო.
მან მისცა სახლი. უსაფრთხოება. ცხოვრება, სადაც შიში აღარ სჭირდებოდა.თუმცა ღამეები რთული იყო. ემა ხშირად კოშმარებისგან იღვიძებდა.
ასეთ დროს მარკი კარის ზღურბლთან იდგა, არაფერს ამბობდა — უბრალოდ იქ იყო.და ეს საკმარისი იყო.ყველაფერი შეიცვალა ერთ წვიმიან კვირა დღეს.
გარეთ ცაზე ნაცრისფერი ღრუბლები დაცურავდნენ, ფანჯარაზე წვიმის წვეთები აკაკუნებდნენ. მარკი გაზეთს კითხულობდა, როცა შენიშნა, რომ ემა მაგიდასთან იჯდა.
მის წინ თეთრი ფურცელი და ფანქარი ედო.ადრე იშვიათად ხატავდა, ამიტომ მარკმა არ შეაწუხა. უბრალოდ აკვირდებოდა.თავიდან გაუბედავი ხაზები გაჩნდა.
შემდეგ — სახლის კონტურები. ფანჯრები. კარი. ჩრდილები.მარკმა იგრძნო, როგორ შეეკუმშა მუცელი.შემდეგ ემა სახის ხატვას შეუდგა. ნელა, ფრთხილად. თითქოს თითოეული ხაზი ტკივილს ატარებდა.
როცა დაასრულა, თავი ასწია. მისი მზერა სერიოზული იყო.უსიტყვოდ გაუწოდა ფურცელი მარკს.მარკმა ნახატი აიღო… და გაიყინა.
სახე ზედმეტად ნაცნობი იყო.თავიდან არ უნდოდა ეცნო. შემდეგ კი მოგონებებმა ერთიანად მოიცვა.ეს კაცი… მეზობელი.მარკს ახსოვდა ის. დაკითხვა. გულგრილი ტონი. ალიბი.
კაცმა თქვა, რომ იმ საღამოს წვეულებაზე იყო. მისმა მეგობრებმა დაადასტურეს.მარკმა გაუშვა.
და ახლა, ათი წლის შემდეგ, იგივე სახე უყურებდა ბავშვის ნახატიდან.სიმართლე ნელ-ნელა შეიკრა.კაცი მართლაც წვეულებაზე იყო. მაგრამ ადრე წავიდა. ნასვამი. გაბრაზებული.
წლებია ის ემას დედაზე ავადმყოფურად იყო შეყვარებული. ოდესღაც მათ შორის რაღაც არსებობდა — მაგრამ ქალმა სხვა გზა აირჩია. ქმარი, ოჯახი, სიმშვიდე.
კაცი კი მხოლოდ სიმწარეს ატარებდა გულში.და იმ საღამოს კონტროლი დაკარგა.როცა სახლში შეიჭრა, ემამ დაინახა იგი.დაიმალა.და დაიმახსოვრა.
მარკს ნახატი ჯერ კიდევ ხელში ეჭირა, როცა ემა ერთი ნაბიჯით წინ გამოვიდა.მისი ტუჩები ცახცახებდა.ათი წლის შემდეგ პირველად ალაპარაკდა.— ამ ადამიანმა წამართვა დედა, მამა და პატარა ძმა. შეგიძლიათ იპოვოთ ის?
მარკმა მაშინვე არ უპასუხა. ყელში ბურთი გაეჩხირა.ათი წლის განმავლობაში გამეფებული სიჩუმე ერთმა წინადადებამ დაარღვია.და მარკმა იცოდა:
ახლა ბოლოს და ბოლოს შეძლებდა გამოესწორებინა ის, რაც ოდესღაც ვერ შეძლო.საქმე დახურული არ იყო.ის არასდროს ყოფილა.
