კარის საკეტი თითქმის უხმოდ გაიკაკუნა, მაგრამ დაშა მაინც ერთ წამს გაიყინა, თითქოს უმცირესი ხმაურიც კი მის გასამხილებლად საკმარისი იქნებოდა. მძიმე მეტალის სახელური კიდევ ცოტა ხანს ეჭირა ხელში,
შემდეგ ნელა გაუშვა და სიჩუმეს მისცა საშუალება, მის უკან ფრთხილად, თითქმის მყიფედ გაშლილიყო.როგორც კი შევიდა, ბინა მაშინვე აღარ ჰგავდა მის სახლს.
სამზარეულოდან დერეფანში თბილი საჭმლის სუნი იღვრებოდა, რომელსაც ზედმეტად ტკბილი ლავანდის სუნამო ერეოდა — ისეთი მძაფრი, რომ ჰაერს თითქმის ახრჩობდა. ეჭვი აღარ რჩებოდა.
ზინაიდა ფიოდოროვნა აქ იყო.ისევ.გაუფრთხილებლად, დაუპატიჟებლად, თითქოს საზღვრები მის სამყაროში საერთოდ არ არსებობდა.
დაშამ ნელა გაიხადა ჩექმები. ნესტიანი ტყავი თითებს ეკვროდა, ხოლო სველი ფეხსაწმენდი მაშინვე ატარებდა სიცივეს თხელ წინდებში. ერთ წამს უბრალოდ იდგა დერეფანში, უძრავად.
რაღაც არასწორად იყო.არა ხმამაღლა. არა აშკარად.არამედ იმ ჩუმი, მტკივნეული შეგრძნებით, რომელიც მხოლოდ მაშინ იგრძნობა, როცა უკვე გვიანია.
შემდეგ გაიგონა ხმები.სამზარეულოდან ჩამოდიოდა, ჩახშობილი, მაგრამ მკაფიო.— უნდა გაიგო, შვილო, ეს უნიკალური შანსია, — ამბობდა ზინაიდა ფიოდოროვნა ისეთი ტონით,
რომელიც თითქოს რბილი იყო, მაგრამ წინააღმდეგობას არ ტოვებდა. — ის თავის პატარა ბინას გაყიდის, ფულს შენ მოგცემს. ახალ ბინას კი ჩემს სახელზე გავაფორმებთ. ასე უფრო უსაფრთხოა. მარტივია. რისკის გარეშე.
ფინჯანი ფაიფურზე მსუბუქად გაიკაწრა.— და დაშა? — მაქსის ხმა გაურკვეველი იყო, მაგრამ არა წინააღმდეგობრივი. უფრო გამართლების ძიებას ჰგავდა.
— ის შენი ცოლია. ეს საკმარისია. მამაკაცი ოჯახს მართავს. თუ ყველაფერი ჩემს სახელზე იქნება, პრობლემა არ იქნება. და თუ მერე რამე შეიცვალა… ყოველთვის შეიძლება „გადალაგება“.
მცირე პაუზა.შემდეგ უფრო მსუბუქად:— მას ეს მთელი წნეხი არც სჭირდება. მერე უკეთესსაც ვუპოვით შენთვის. მაგალითად, სვეტა მეზობელი კორპუსიდან…
დაშა გაჩერდა.ეს აღარ იყო ტკივილი.ეს იყო სიცხადე.ცივი. მკვეთრი. საბოლოო.ნელა დადო გასაღებები პატარა თასში. მეტალის ჩუმი წკრიალი უცებ ძალიან ხმამაღალი მოეჩვენა.
შემდეგ უკან დაიხია.ერთი ნაბიჯი.კიდევ ერთი.და გავიდა ბინიდან.სადარბაზოში ჰაერი ცივი იყო, მაგრამ სუფთა. არანაირი სუნამო, არანაირი სიცრუე. მხოლოდ ბეტონი და სიჩუმე. კიბეზე ნელა დაეშვა,
ყოველი ნაბიჯი მას კიდევ უფრო აშორებდა იმ ცხოვრებას, რომელიც აქამდე რეალურად ეგონა.გარეთ ზამთარი პირდაპირ სახეში შეასკდა. ჰაერი მკვეთრი იყო, თითქმის გამწმენდი. თოვლი ჰაერში ეკიდა ისე, თითქოს ჯერ არ გადაწყვეტილიყო, უნდა ჩამოსულიყო თუ არა.
დაშამ არ იცოდა სად მიდიოდა.უბრალოდ მიდიოდა.მოგონებები ფრაგმენტებად ამოდიოდა: ღამეები სამზარეულოში, დაღლილობა და კრემი ხელებზე; ეკონომია, ყოველი კაპიკი; მაქსი თავიდან — თბილი, ყურადღებიანი, ახლობელი.
შემდეგ ნელ-ნელა ცვლილება.დაპირებები, რომლებიც საბაბებად იქცა.სითბო, რომელიც მოთხოვნებად გადაიქცა.პარკის სკამი თავისთავად გამოჩნდა. დაჯდა. ხე ყინულივით ცივი იყო.
ხელები ოდნავ უკანკალებდა, როცა ტელეფონი ამოიღო.მცირე პაუზის შემდეგ დარეკა.— ოლია… — ჩუმად თქვა. — შენ მჭირდები.ორმოცი წუთის შემდეგ პატარა ოფისში იჯდა. ჰაერში ყავის და ქაღალდის სუნი იყო, რადიატორი ერთფეროვნად ბზუოდა.
დაშამ ყველაფერი მოყვა.ჯერ ნელა, შემდეგ სწრაფად, თითქოს სიტყვები ბოლოსდაბოლოს გათავისუფლდნენ.ოლია არ აწყვეტინებდა. უსმენდა.
როცა დასრულდა, სიჩუმე ჩამოვარდა.— კლასიკური შემთხვევაა, — თქვა ბოლოს ოლიამ. — ოჯახური მანიპულაცია „ლოგიკით“ შეფუთული.
წინ გადაიხარა.— მაგრამ შენ ერთი უპირატესობა გაქვს. იცი, რას გეგმავენ.შემდეგ გეგმა ახსნა.არანაირი სკანდალი. არანაირი ჩხუბი.მხოლოდ სტრატეგია. იურიდიულად სწორი. კონტროლირებადი.
დაშა უსმენდა და რაღაც შეიცვალა მასში.არა ბრაზი.არამედ სტრუქტურა.კონტროლი.მეორე საღამოს მშვიდად დაბრუნდა სახლში.მაქსი უკვე ტელევიზორთან იჯდა.
— აბა? — მაშინვე იკითხა. — იყიდე ვინმემ?დაშამ ქურთუკი ნელა გაიხადა.— კი, — თქვა.მისი სახე მაშინვე გაებრწყინა.და სწორედ იქ დაიწყო ყველაფერი ისე, როგორც ისინი ელოდნენ.
შემდეგი კვირები უცნაურად მშვიდი იყო.ზინაიდა ფიოდოროვნა უფრო ხშირად მოდიოდა. უკვე გეგმავდა ავეჯს, ფარდებს, ოთახებს — თითქოს მომავალი უკვე მის საკუთრებაში იყო.
— ნუ ინერვიულებ, საყვარელო, — ეუბნებოდა დაშას ტკბილად. — ყველაფერს მოვაგვარებთ. შენ მხოლოდ ფული დროულად გადარიცხე.
დაშა იღიმოდა.და თამაშობდა.ფონის მიღმა ყველაფერი გადანაწილდა: დოკუმენტები, საკუთრება, ფული.მაქსი მხოლოდ იმას ხედავდა, რაც სურდა.
ახალი ცხოვრების იმედი.ის უფრო და უფრო აღფრთოვანებული ხდებოდა.— დედამ უკვე სამზარეულო აირჩია! — ამბობდა ბედნიერად. — მალე ყველაფერი დაიწყება!
დაშა არაფერს პასუხობდა.ის ელოდა.შემდეგ დადგა დღე.მაქსი სახლში შემოვარდა, სუნთქვაშეკრული.— მზადაა? ფული გვაქვს?დერეფანში რამდენიმე დიდი ჩანთა იდგა.
ზედმეტად ბევრი.დაშა სამზარეულოს კართან იდგა.მშვიდად.— ახალი ბინა არ იქნება, — ჩუმად თქვა.სიჩუმე.მაქსმა ნერვიულად გაიცინა.— ხუმრობ, ხომ?— არა.მისი ხმა მყარი იყო.
— საერთო ცხოვრება აღარ არსებობს.ერთ წამში ყველაფერი ჩამოიშალა.შემდეგ მოვიდა ქაოსი: ყვირილი, ბრაზი, თხოვნა.მაგრამ დაშა არ განძრეულა.
აღარაფერი იყო ასახსნელი.კარი გაიხურა.და პირველად, დიდი ხნის შემდეგ, ბინა ნამდვილად ჩუმი გახდა.არა ცარიელი.ჩუმი.დაშა დიდხანს იდგა იქ.
და იმ სიჩუმეში მიხვდა, რომ არაფერი დაუკარგავს.თავი დაიბრუნა.
