მიწისქვეშა ავტოსადგომში უზარმაზარი ვენტილატორების ბგერა დაბლა, ღრმა ზუზუნად ყრუდ წვავდა ნაბიჯების ექოს. ნეონური განათება ცივი სინათლით ეცემოდა ბეტონზე ნაცრისფერ ლაქებად. რომანი მიაბიჯებდა -2 დონეზე და გზაში ნელ-ნელა იყოფდა კეშმირის ქურთუკის ღილებს.
ჰაერში ნედლი ბეტონის, გამონაბოლქვისა და ცივი ასფალტის მკვეთრი სუნი ერწყმოდა ერთმანეთს.მოცემული ოც წუთის წინ ის შეხვედრაზე იყო ოლეგთან. საუბარი კონფლიქტში გადაიზარდა.— უნდა გავყიდოთ. ახლა. ეს ერთადერთი შანსია — იმეორებდა ოლეგი.
— ვერ ვყიდი. ათი წელი ვერ ავაშენებდი იმას, რომ მონოპოლიური კომპანიას გადავცემდე — უპასუხა რომანმა.ოლეგის სახე დაიწვა, მერე კი ხმა არ მოუღია და გავარდა, მინის კარს ისეთი ძალით დაახეთქა, რომ გაციდა.ახლა, ნახევრად ჩაბნელებულ პარკინგში რომანმა გასაღების ბლოკზე ღილაკი დააჭირა.
უზარმაზარი შავი ჯიპის ფარები მეგობრულად გაიელვა. უკვე სიცივეში ქრომირებული კარის სახელურს წვდა, როცა გვერდიდან ჩუმი სუსხის ხმა მოესმა.ვიღაცამ ქურთუკის კიდე შეაწია.რომანი გამოიხარა. მის გვერდით დაახლოებით რვა წლის გოგონა იდგა. მკრთალი, დიდად მოჭრილი ქურთუკი ეცვა,
მკლავები რამდენჯერმე დაიხია. თმის ქვეშ დიდი, პაწაწინა შუშები ჰქონდა, რომელთა ერთი ტენტი იზოლაციის ლენტით იყო დაფიქსირებული. ხელში ცვარი ფურცლები ეჭირა.— ბიძია… იქ არ შეიძლება წასვლა… ბრაკი გაუკეთეს თ brake-ს — ჩურჩულით თქვა მან და ახლომდებარე ბეტონის სვეტისკენ შეხედა.
რომანი ჩამუხლდა მის გვერდით და ინსტიქტურად გარშემო გაიხედა.— რას თქვა? როგორ მოხვდი აქ?— იქ ვიჯექი მილების უკან. იქ სითბო გამოდის ხვრელიდან — მიუთითა მუქ კუთხისკენ. — ორი ადამიანი მივიდა მანქანასთან. ერთმა შუქურა ქვემოთ ჩაუშვა. მეორემ თქვა:
„სწრაფად. გადის მთიან გზაზე, თავისით მოხდება, ჩვენ კი სუფთები ვრჩებით.“რომანის კუჭი შეკუმშა. იმ საღამოს ის მართლაც გეგმავდა მთიან გზაზე წასვლას სოფლისკენ. ამის შესახებ კი მხოლოდ ერთი ადამიანი იცოდა.ოლეგი.გარდა ტელეფონზე დაურეკა.
— სტას. მინუს ორი. ახლა. და მოიყვანე ხალხი და ძლიერი ფარები.ხუთ წუთში უსაფრთხოების უფროსი გამოვიდა მანქანის ქვეშ. თითებზე ზეთის სითხე უბრწყინავდა.— ბრეიკი დაუმტვრიათ. პროფესიონალური საქმე. თუ რამდენიმე ჯერ დააჭერთ პედალს, წამებში ყველაფერი დაიწმინდება.
პირველ ჩამოვარდნაზე დასრულდებოდა.რომანმა გოგონასკენ გადახედა. გოგონა გვერდით გადაჯდა, ცვარი ფეხსაცმელით ფეხს ძლივს ითრევდა.— მოდი აქ — გაუწოდა ხელი. — როგორ გქვია, ჩემო მტევნომა?— კატია — ნელა უპასუხა მან და ყინულიანი თითები კაცის ხელში ჩადო.
მიწისზედა კაფეში მათ თბილი სინათლე, ახლად ნაყიდი ყავა და ვანილის სურნელი დახვდათ. კატია ორივე ხელით ეჭირა ცხელი შოკოლადი და პატარა ყლუპებით სვამდა. ზედა ტუჩზე ყავა შეადგა, როცა გულმოდგინედ კრუასანს კბენდა.— რატომ იყავი მარტო პარკინგში? შენი მშობლები სად არიან? — ჰკითხა რომანმა.
— მამა არ არის. დედა კონსერვის ქარხანაში მუშაობს. ორშრიანი ცვლილებით. როცა შინ მოდის, უკვე მეძინება. სკოლიდან მერე აქ მოვდივარ. აქ თბილია. ადამიანები ვხატავ და თუ მოსწონთ, ცოტას მანუგეშებენ.— რისთვის აგროვებთ?— ექიმისთვის. თუ არ მკურნალობენ, მალე ვერ ვიხილავ.
რომანმა გოგონას სახეს დააკვირდა. თვალების ფორმა. ნიკაპის ხაზი. რაღაც ნაცნობი გაელვა მის თავში.— მაჩვენებ ხატებს?ფურცელში სწრაფი, ცოცხალი ხაზები: კურიერი, მძინარე დაცვა, ძაღლი. ბოლო გვერდზე ქალის პორტრეტი.დაღლილი სახე. ჯიუტი მზერა.
რომანის თითები შეხტა.ხატზე დედა იყო.ნივთი ქალი, რომელსაც ის იძულებით დაკარგა ცამეტი წლის წინ.— კატია… სად ცხოვრობთ?— ავტობუსით ერთი საათი, მერე ფეხით.— მაშინ ახლა წავიდეთ.გზაში რომანმა კიდევ ერთი ზარი განახორციელა. ქალაქის გამოსასვლელთან ოლეგი დააკავეს — აღმასრულებლებთან ერთად.
მორიგი დილით რომანი მდგარა ნანგრევების ბარაქის წინ. ცივ ეზოში ქალი რეცხავდა. როცა დაინახა, ხელიდან წყლის სველი ქსოვილი ჩამოიშალა.— დედა… — ნელა თქვა რომანმა.ქალი გაოცდა.— როი? მაგრამ… ბებია თქვა, რომ…— მეც მითხრა, რომ გარდაიცვალე.
მუდმივი წამების განმავლობაში უბრალოდ დგახართ. მერე რომანმა მოეხვია.ტანზაზიდან კატია უყურებდა მათ. რომანმა ჩამოუწია მძიმე სათვალე.— მიდი, ჩაალაგე. აქ აღარ დარჩებით.კვირის შემდეგ იპოვეს თაღლითები, რომლებმაც შეზღუდული თანხა მკურნალობისთვის წაიღეს. ფული დაბრუნდა.
კატია კეთილ ფონდურ კლინიკაში მკურნალობას დაუწყეს.პირველ დღეს, როცა სათვალე მოიხსნა, ხანგრძლივად უყურებდა.— ახლა ყველაფერი მკაფიოა… — ჩურჩულით თქვა.ნახევარი წლის შემდეგ სამივე სასაფლაოზე დგახარ ბებია-საფლავის წინ. დედამ ყვავილი დადო.
არ იყო ბრაზი.მალე წვიმა წამოიწყო. რომანმა ქურთუკი დედის მხარზე დააფარა, კატიას ხელი დაიჭირა. და ერთად წავიდნენ კარებისკენ — ყველაფერი უკან დატოვეს, რაც ადრე ტკიოდა.
