**„ბიძია, იმ მანქანაში არ ჩაჯდეთ… მუხრუჭები გადაჭრეს”**
მიწისქვეშა ავტოსადგომის სავენტილაციო სისტემის ერთფეროვანი ზუზუნი ბეტონის კედლებში ეხმიანებოდა. რომანი სწრაფი ნაბიჯებით მიდიოდა თავისი შავი ჯიპისკენ და ქაშმირის ქურთუკს იკრავდა. დაღლილი და გაბრაზებული იყო.
სულ რაღაც ნახევარი საათის წინ მან მწვავე კამათი გაამართა თავის ბიზნესპარტნიორ ოლეგთან. წლების განმავლობაში ერთად აშენებდნენ სამშენებლო კომპანიას, მაგრამ ახლა ყველაფერი ინგრეოდა. ოლეგი დაჟინებით მოითხოვდა კომპანიის დიდი კონცერნისთვის გაყიდვას. რომანი კი ამაზე არც კი ფიქრობდა.
კამათის ბოლოს ოლეგი წამოხტა, სახე გაწითლებული ჰქონდა.
– ამას ინანებ! – ჩაიცინა მან და ოფისიდან გავარდა.
ეს სიტყვები ჯერ კიდევ ეხმიანებოდა რომანის გონებაში.
მან დისტანციური პულტის ღილაკს დააჭირა. ჯიპის ფარები აინთო.
ამ დროს ვიღაცამ ფრთხილად მოქაჩა მისი ქურთუკის კიდე.
რომანი მობრუნდა.
მის უკან დაახლოებით რვა წლის გოგონა იდგა. მასზე დიდი ქურთუკი ეცვა, სათვალე სკოჩით იყო შეკეთებული, ხელში კი გაცვეთილი რვეული ეჭირა.
– ბიძია… იმ მანქანაში არ ჩაჯდეთ – ჩურჩულით თქვა მან.
– რატომ არ უნდა ჩავჯდე?
გოგონამ ნერვიულად მიმოიხედა.
– იმიტომ, რომ მუხრუჭები გადაჭრეს.
რომანს გული წამით შეუჩერდა.
– რა თქვი?
– მილების უკან ვიჯექი. ორი კაცი დავინახე. ერთმა თქვენი მანქანის ქვეშ შეძვრა. მეორემ უთხრა, იჩქარე, სანამ გზაზე გახვალთ, უკვე ავარიას დააბრალებენო.
კაცს ფერი დაეკარგა.
მან მაშინვე ტელეფონი ამოიღო.
– სტას, დაუყოვნებლივ ჩამოდი ავტოსადგომში ხალხთან ერთად!
რამდენიმე წუთში დაცვის უფროსი უკვე მანქანის ქვეშ ამოწმებდა ყველაფერს. როცა ამოძვრა, მძიმე სახით გააქნია თავი.
– გოგონამ მართალი თქვა. მუხრუჭის ხაზი დაზიანებულია. თუ დაძვრებოდით, პირველ დაღმართზე კონტროლს დაკარგავდით.
რომანმა გოგონას შეხედა.
პატარა ფიგურა კუთხეში მორცხვად იდგა.
– რა გქვია?
– კატია.
– კატია, დღეს ჩემი სიცოცხლე გადაარჩინე.
ქვედა სართულზე მდებარე კაფეში მალე გოგონას წინ ცხელი შოკოლადის ჭიქა ორთქლავდა. კატია მას ორივე ხელით ეჭირა, თითქოს ეშინოდა ვინმეს არ წაერთმია.
– სად არიან შენი მშობლები? – ჰკითხა რომანმა.
– მამა არ მყავს. დედა კონსერვების ქარხანაში მუშაობს. ორ ცვლაში.
– და შენ აქ მარტო ხარ?
კატიამ თავი დაუქნია.
– სკოლის შემდეგ აქ მოვდივარ. აქ თბილა. ვხატავ ადამიანებს და ხანდახან ფულსაც მაძლევენ.
– რისთვის აგროვებთ?
გოგონამ თვალები დახარა.
– თვალისთვის.
რომანმა ახლა შენიშნა, რამდენად სქელი ჰქონდა სათვალის ლინზები.
– ექიმები ამბობენ, ოპერაცია მჭირდება. დედა ფულს აგროვებს.
კაცი ცოტა ხანს დუმდა.
– შეგიძლია ნახატები მაჩვენო?
კატიამ რვეული გაუწოდა.
ფურცლებზე ფანქრით შესრულებული პორტრეტები იყო — ადამიანები, რომლებიც ავტოსადგომში ან ქუჩაში ენახა.
ბოლო გვერდზე კი ქალის სახე იყო.
რომანი გაქვავდა.
ნახატი მარტივი იყო, მაგრამ მაშინვე იცნო.
ანა.
ცხრა წლის წინ მისი ცხოვრების სიყვარული.
მოგონებები ძალით დაეტაკა.
იმ დროს ის უბრალო ავეჯის ხელოსანი იყო. არც ფული ჰქონდა, არც გავლენები — მხოლოდ ოცნებები.
ანა მას სჯეროდა.
ერთად გეგმავდნენ მომავალს.
ერთადერთი ადამიანი, ვინც მათ ურთიერთობას ეწინააღმდეგებოდა, ანას ბებია იყო.
მისი აზრით, რომანს მომავალი არ ჰქონდა.
შემდეგ ერთ შემოდგომის დღეს ყველაფერი შეიცვალა.
ძველ ხიდზე გადადიოდნენ, როცა ჟანგიანი კონსტრუქცია მოულოდნელად ჩამოინგრა.
ხიდი ჩაინგრა.
ორივე ყინულოვან მდინარეში ჩავარდა.
რომანი მძიმედ დაშავდა და მხოლოდ რამდენიმე დღის შემდეგ გაიღვიძა საავადმყოფოში.
როგორც კი შეძლო სიარული, ანას ძებნა დაიწყო.
კართან ბებია დახვდა.
– ანა დაიღუპა, – ცივად უთხრა მან. – მდინარემ წაიღო.
სამყარო მისთვის დაინგრა.
სევდა მუშაობაში ჩაახშო. წლების განმავლობაში აშენებდა კარიერას და ბოლოს წარმატებულ ბიზნესმენად იქცა.
მაგრამ ახლა ხელში ეჭირა ნახატი, რომელიც ყველაფერს ეჭვქვეშ აყენებდა.
– კატია… სად ცხოვრობს შენი დედა?
– ძველ ბარაკში, ქარხნის ტერიტორიასთან.
– წამიყვან?
მეორე დილით სამი მანქანა გაჩერდა დანგრეული შენობის წინ.
ეზოში ქალი ტაშტთან იდგა და სარეცხს რეცხავდა.
მანქანების ხმა რომ გაიგო, თავი ასწია.
სველი ზეწარი ხელიდან გაუვარდა.
– რომა? – ჩურჩულით თქვა დაუჯერებლად.
– ანა…
ორივე გაშეშდა.
ცხრა წლის ტკივილი, მარტოობა და დაკარგული დრო მათ შორის იდგა.
– ბებიამ მითხრა, რომ დაიღუპე, – თქვა ანამ ცრემლებით.
– მე კი მითხრეს, რომ შენ დაიღუპე.
რამდენიმე წამი ერთმანეთს უყურებდნენ.
შემდეგ რომანმა გულში ჩაიკრა.
სიმართლე გაირკვა.
ბებიამ ორივეს მოატყუა, რადგან ფიქრობდა, რომ ასე ანას უკეთესი ცხოვრება ექნებოდა.
მოგვიანებით ანამ გაიგო, რომ ორსულად იყო.
კატია მარტომ გაზარდა.
შემდეგ კი ერთმა თაღლითმა მთელი დანაზოგი წაართვა და ისინი სიღარიბეში აღმოჩნდნენ.
რომანისთვის გადაწყვეტილება ცხადი იყო.
მან საუკეთესო ადვოკატები დაიქირავა. თაღლითი მალე იპოვეს და ფული დაბრუნდა.
კატიამ საჭირო ოპერაცია თანამედროვე კლინიკაში გაიარა.
რამდენიმე თვეში მან პირველად მოიხსნა სქელი სათვალე.
დიდხანს უბრალოდ უყურებდა სამყაროს.
შემდეგ რომანს გაუღიმა.
– ახლა უკვე კარგად გხედავ.
ექვსი თვის შემდეგ სამივე ძველ სასაფლაოზე იდგა.
წვიმის წვეთები საფლავის ქვებს ეცემოდა.
ანამ ბებიის საფლავზე ყვავილები დადო.
აღარ ჰქონდა სიბრაზე.
რომანი ერთ ხელში კატიას ეჭირა, მეორით კი ანას ეხუტებოდა.
როცა სასაფლაოს ჭიშკრისკენ წავიდნენ, წარსულის ჩრდილები უკვე აღარ მართავდნენ მათ.
წინ საბოლოოდ ის მომავალი იდგა, რომელიც ცხრა წლის წინ დაკარგეს — და რომელიც ახლა მოულოდნელად დაბრუნდა.
