ტელეფონი დაძრა მაშინ, როდესაც ვერა ახალგაზრდა წყვილს ამხელს სესხის პირობებს. ეკრანზე მხოლოდ ეს ეწერა: „სახლი“. ის ფანჯარასთან მივიდა.— დამიჯერე, თქვა უცნობმა ხმამ. ვერა ვერ მიიცნო მაქსიმის ხმას. — ივან ბაბუა გარდაიცვალა. ჩვენ მემკვიდრეობით მივიღეთ… ხუთასი მილიონი. ჩაალაგე, დღეს საღამომდე უნდა გაქრა ბინიდან.
ვერა ტელეფონს ხელებში მოიჭირა.— რაზე საუბრობ?— იმაზე, რომ აღარ ხარ ჩემი ცოლი. ორი საათის წინ განქორწინება გაიცა. შენ არ გესადაგები ჩემს დონეს. გაიგე?— მაქსიმ, ოცდაათი წელი…
— სწორედ. ოცდაათი წელი მაწევს ქვემოთ შენი „სწორი“ ცხოვრებით. ახლა საკმარისია. თავისუფალი ვარ.კავშირი გაწყდა. ვერა ნაცრისფერი ეზოს უყურებდა. შემდეგ დაბრუნდა წყვილისკენ, გაუღმა და დოკუმენტებზე ხელი მოაწერა. მისი ხელები მხოლოდ მაშინ აუკანკალდა, როცა ბანკიდან გამოვიდა.
მაქსიმი ახალ პალტოში იდგა ოთახში. მის მტევნებზე საათები მბრწყინავდნენ — ისინი დილით არ ჰქონდა. სხვაად გამოიყურებოდა — მხრები უკან, შუბლი მაღლა.— რატომ ხარ აქ? ვთქვი, ჩაალაგე.ვერა ჩანთა მოათავსა იატაკზე.
— საიდან გაქვს ფული?— ბანკმა მემკვიდრეობისგან წინასწარი გადახდა მომცა. ახლა ყველაფერს შემიძლია.მან დოსიე მიაგდო მაგიდაზე. ქაღალდები აქეთ-იქით გაფრინდნენ.— აი, ქონების განაწილება. ახლა მოაწერ ხელს. საკმარისია ერთი ოთახი სადღაც. არ მოკვდები.
ვერა წამოიღო ზედა ფურცელი. ბინა — მაქსიმის. შენატანი ნაწილდება, მაგრამ მისი წილი ღიმილის საშინელი იყო. ნაკლები, ვიდრე ბოლო ერთ თვეში ჩავუშვი მის ჩაშლილ ბიზნესში.— მე გამოგიყვანე ყველა სირთულიდან…
— არავინ მიკითხა. შენ ჩააბარე შენი კალკულაციები და რჩევები. გცნობენ ჩემმა მეგობრებმა? რომ ჩემი ცოლი გამოთვლების ქალიაო. მოსაწყენი. ნაცრისფერი.— ვმუშაობდი, რომ გადავრჩენილიყავით.
— აი პრობლემა. თქვენ მხოლოდ გადარჩით. მაგრამ უნდა იცხოვრო. შენ მხოლოდ ითვლი და ანგრევ განწყობას.მაქსიმი გასასვლელისკენ წავიდა და გახსნა.— გაქრი. მჭირდება სხვა ქალი. ლამაზი, საინტერესო, რომელიც ვერ დამცირებს.
ვერამ აიღო წინასწარ ჩალაგებული ჩემოდანი. გვერდით გაიარა. კარებთან გაჩერდა და უკან მიიხედა.— რა მოხდება, თუ ფული არ იქნება?— იქნება. ხუთასი მილიონი, იდიოტო. სამუდამოდ.ის გამოვიდა. კარი ხმაურით ჩაიკეტა.
კირა, მისი და, კარი გააღო, ნახა ჩემოდანი და ვერა სახლში შეიყვანა. დივანზე დასვა და წყლის ჭიქა მისცა.— გამოგსვეს?— დიახ. ამბობს, მემკვიდრეობა მაქვს, მაგრამ აღარ ვარ ღირსი.კირა სიგარეტს დაუკიდა და კვამლი ფანჯრიდან გამოუშვა. — და ახლა რა იქნება?
— არ ვიცი.ვერა დივანზე იწვა. ჭერი თეთრი იყო, შუაში ბზარით. უყურებდა და ფიქრობდა, როგორ დასრულდა ოცდაათი წელი, როგორც რძე პაკეტში — გახსნი და ცარიელია.ღამით არ სძინებია. დილით გაიღვიძა, დაიბანა და წავიდა სამსახურში.
კოლეგები მზრუნველად უყურებდნენ — ვინმე უკვე იცოდა. პატარა ქალაქში, ამბები სწრაფად ვრცელდება.ლანჩზე ჩაწერა ბუღალტრის კურსზე — სწორედ ის, რაც ოთხი წლის წინ სურდა. მაშინ მაქსიმმა თქვა: „რატომ ეს კურსები? მჭირდება პროექტი, ფული.“ პროექტი ორი კვირაში ჩაშალა.
საღამოს კირამ აჩვენა ტელეფონი. მაქსიმმა ფოტო ატვირთა სოციალურ ქსელში — რესტორანში, 20 კაციანი მაგიდასთან, ხელში შამპანური. წარწერა: „შევძელი. საბოლოოდ თავისუფალი და მდიდარი.“
ვერამ დაუბრუნა ტელეფონი, არავინ არაფერი უთხრა.რვა დღის შემდეგ დოსიე ნოტარიდან: „სასწრაფო გამოცხადება ივან სტეპანოვიჩის მემკვიდრეობასთან დაკავშირებით. ხვალ 10 საათზე.“ვერა მოვიდა მკაცრი ჩაცმულობით. ნოტარი კარი გააღო. ფანჯრის წინ იჯდა ივან ბაბუა — ცოცხალი.
— დაჯექი, ვერა.ის გაშეშდა.— მაგრამ თქვენ…— არსად არ წავსულვარ. უბრალოდ ვაკვირდებოდი ახალგაზრდა კაცს. გავუშვი ჭორი მემკვიდრეობასა და სიკვდილზე. მინდოდა მენახა, რა მოხდებოდა.
ვერა დაჯდა. მისი ფეხები ძლივს უჭერდნენ.— სწრაფად გაირკვა, ვინ არის, მშვიდად თქვა ბაბუამ, ემოციის გარეშე. — სამი დღის წინ დამირეკა. მინდოდა ვიცოდე, როდის გავათავისუფლებ გზას. თქვა, რომ ცოლი — შენ — ტვირთიაო, ფულს ელოდა, რომ ნორმალური ცხოვრება დაეწყო.
ვერა უსმენდა.— პირველად ვნახე ათი წლის წინ. მეზობელთან. დაეხმარე მოხუც ქალს ჩანთებში. მაქსიმი ყველასთან გაიხარე. ის ცნობისმოყვარე იყო და ქედმაღლურად იქცეოდა. შენ ყველაფერს ჩუმად აიღე, სკანდალის გარეშე. ეს დამამახსოვრდა.
ბაბუამ ფილიალი გახსნა და დოსიე გამოიღო.— აღსრულებაში პირობა იყო. თუ მემკვიდრე მორალურად წარუმატებელია — ყველაფერი, რაც უნდა მემკვიდრეობოდა, გადავა სხვაზე. მე განვახორციელე განახლება ცხრა წლის წინ. შენს სახელი წერია.
მან დოსიე წინ დაუდო.— ყველაფერი შენია. ბინები, ანგარიშები, მიწები. მაქსიმს არაფერი ეღირსება.— რატომ მე?— იმიტომ, რომ შენ არაფერს ელოდი. შენ არ გიფიქრია ჩემზე. მაქსიმმა მოიცადა და აჩვენა ვინ არის სინამდვილეში.მაქსიმმა დაურეკა ავტოსალონს. თბილი ხმა უპასუხა: გარიგება არ შედგება, ბარათი არ მუშაობს.
— როგორ არ მუშაობს?! ხუთასი მილიონი!— ბატონო კრილი, ანგარიში მემკვიდრის მიერ გაიყინა.— მე ვარ მფლობელი!— არა. უკვე არა.მაქსიმი გაიყინა. ტაქსი გამოიძახა — უკანასკნელი ფული ქუჩაში დახარჯა. ნოტართან ყველაფერი სამ წუთში აიხსნა: ვერსი, შემოწმება, ფარცხება. ვერა გახდა ერთადერთი მემკვიდრე.
— ამას გული არ მოსდის?! ეს ნაცრისფერი თაგვი?!ნოტარმა მიაწოდა თვალი.— გარეთ წადი, ან დავრეკავ დაცვის სამსახურში.მაქსიმი გავარდა ქუჩაში. მსოფლიო ჩამოსცვივდა. ახალი კაპი უცნაური იყო. საათი მძიმე, უვარგისი.
მან გაიხსენა გუშინდელი ბანკეტი — რამდენი დახარჯა? ყველაფერი სესხზე, მემკვიდრეობის დაპირებაზე.სამი დღის შემდეგ სასამართლოს განჩინება მივიდა. მეგობრებმა აღარ უპასუხეს. ვინც გუშინ სვავდა ჯანმრთელობაზე, დღეს არ უპასუხა. ერთმა დაწერა: „მაპატიე, დაკავებული ვარ.“ მეორემ დაბლოკა.
მაქსიმმა გაყიდა საათი. კაპი. კოსტიუმები უკან დააბრუნა — არ მიიღეს, რადგან უკვე გამოყენებული იყო. ბინა გაყიდეს ორ კვირაში — ყველაფერი კანონიერად ვერა მოაგვარაო.ქირით ცხოვრობდა. კედლიდან ტაპეტი მოშორდა, ფოსფორიანი წყალი გადმოდიოდა. მეზობლები ყოველ საღამოს ჩხუბობდნენ.
ერთ თვეში ვერამ გახსნა ცენტრი. პატარა ზღვისპირა ქალაქი, სადაც ბაბუა ცხოვრობდა. ქალები მოდიოდნენ — მიტოვებულები, „უკეთესი არ არის“ ლეიბლით, „ტვირთი“ უწოდებდნენ.მიზანში აიყვანა ადვოკატი და ფსიქოლოგი. თვითონ ატარებდა გაკვეთილებს — ფულის დაცვა, სამართლებრივი ხრიკები, შიშის დაძლევა.
ბაბუა ხუთშაბათობით მოდიოდა. ერთხელ ვერას გვერდით დადგა:— არ ინანებ, რომ არ დაეხმარე?— მან ოცდაათი წელი მოგვართვა შესაძლებლობები. ახლა თავად უნდა მიიღოს ისინი.— მართალია.
ოთხი თვის შემდეგ მაქსიმი იპოვა. ცენტრის წინ დაელოდა.— ვერა.ის გამოვიდა. გამხდარი, ძველი კაპი, გაბუსხული. სამ ნაბიჯში გაჩერდა.— რას გინდა?— საუბარი. მჭირდება დახმარება…
— ფულით?მაქსიმი მუშტს შეკრა.— დათრგუნული ვარ. სასამართლოში. ყველაფერს დავკარგე.— და მე?— შენ დამეხმარებოდი. ყოველთვის მეხმარებოდივერა დიდხანს უყურებდა მას. ადრე თავს დაახრიდა და წავიდოდა. ახლა — არა.
— შენ მითხარი, რომ ტვირთი ვარ. რომ გაშორებ. ახლა შენ ხარ დაბლა. ეს აღარ არის ჩემი პრობლემა.— ვერა… მე სულელი ვიყავი…— იყავი? კი. მაგრამ ეს დასრულდა. განსხვავება ისარის, რომ შენ გყავდა ვინმე — მე. ახლა აღარ გყავს.
ვერა ჩაჯდა მანქანაში. მაქსიმი გზის პირას იდგა, ყბები შეკრული.— მაშ, ეს იყო ყველაფერი?— დიახ. ოცდაათი წელი დასრულდა იმ მომენტში, როცა თქვი: „ჩაალაგე.“ვერა დაიძრა. უკან არ მომხედა.
