— გადმოდით… მოვედით. ოლეგის ხმა მშრალი და მოუთმენელი იყო. მან ხელის მუხრუჭი დაჭიმა და კარებები ერთის შემდეგ ერთი ჩაკეტა, თითქოს ამით საბოლოოდ წერტილს სვამდა. სოფიამ ძლივს გაახილა თვალები. გრძელი, მტვრიანი გზისგან მთელი სხეული სტკიოდა.
უკანა სავარძელზე ტყუპები — სტეფანი და მირონი — შეიშმუშნენ და თითქმის ერთდროულად ამოიკვნესეს. მათ სულ ორი კვირა ჰქონდათ შესრულებული.
სოფიამ ფანჯარაში გაიხედა, იმ იმედით, რომ ნახავდა დაპირებულ მშვიდ, სოფლის სახლს…და გაქვავდა.მტვრიან მინას მიღმა დახრილი, ძველი ღობე იდგა. მის უკან
— ჩამოშლილი, გაშავებული ხის ქოხი. კიბე ჩაცვენილი იყო, სახურავი სქელი ხავსით იყო დაფარული, ფანჯრებში კი მინის ნაცვლად გაყვითლებული პოლიეთილენი ფრიალებდა.
— ოლეგ… — ჩუმად თქვა მან, ყელი გამომშრალი. — ეს რა არის? სად მოგვიყვანე?ოლეგმა თვალები აარიდა, გაღიზიანებულად ამოიოხრა და მანქანიდან გადმოვიდა. საბარგული გააღო და ჩანთების გადმოყრა დაიწყო გამხმარ ბალახზე.
— სოფია, სცენებს ნუ მოაწყობ, — თქვა ნერვიულად. — ნორმალური ადგილია. ბაბუაჩემი აქ ცხოვრობდა. ცოტა შეკეთება უნდა, მეტი არაფერი. თქვენ სუფთა ჰაერი გჭირდებათ. ქალაქი საზიანოა.
— გესმის საერთოდ რას ამბობ?! — წამოიძახა სოფიამ, როცა ქარში გამოვიდა თხელი მაისურით. — ძლივს ვდგავარ ფეხზე მშობიარობის შემდეგ! აქ არც წყალია, არც გათბობა! როგორ მოვუარო ბავშვებს?!
ოლეგმა საბარგული ისეთი ძალით დახურა, რომ მანქანა შეირყა.— უნდა ვიმუშაო! — გაბრაზდა. — ღამე არ მძინავს მათი ტირილის გამო! გინდა, რომ სამსახურიდან გამაგდონ? საჭმელი მოგიტანე, წყალი —აც. შაბათს მოვალ.
მან არც კი შეხედა შვილებს.მანქანაში ჩაჯდა და მაშინვე წავიდა, მტვრის ღრუბელი ააყენა.სოფია მარტო დარჩა.სიჩუმე მძიმე იყო. მხოლოდ ქარი ზუზუნებდა ძველ სახლს შორის და ბავშვების ტირილი ისმოდა.
რაც მან არ იცოდა — ეს ყველაფერი ადრე დაიწყო.სანამ ის საავადმყოფოში იყო, ოლეგმა იგრძნო, რამდენად მარტივი იყო ცხოვრება მის გარეშე. ერთ საღამოს კაფეში შევიდა და იქ გაიცნო რიტა. მოვლილი, თავდაჯერებული ქალი, რომელიც ზუსტად იცოდა, რა უნდოდა.
როცა ტყუპებზე გაიგო, ცივად გაიღიმა:— სხვისი ბავშვების პრობლემები არ მაინტერესებს. თავად მოაგვარე.და ოლეგმაც „მოაგვარა“.სოფიამ ბავშვები ძლივს აიყვანა და ჩამოშლილ კიბეზე აიტანა.
სახლში სიძველისა და სინესტის სუნი იდგა. ყველაფერი ცივი და მიტოვებული იყო. როცა ნარევის გაკეთება სცადა, მიხვდა — ცხელი წყალი არ იყო. ძველი ღუმელი კი საშიშად გამოიყურებოდა.
— გაიყინებიან… — ჩუმად თქვა, კანკალით.ამ დროს ჭიშკარმა დაიჭრიალა.კარებში მაღალი მამაკაცი გამოჩნდა, ხელები ზეთით დასვრილი.
— ფანჯრები მაინც უნდა დაგეხურათ, — თქვა ხრინწიანი ხმით. — ქარი უბერავს.— ვინ ხართ? — იკითხა სოფიამ შეშინებულმა.— მეზობელი. რუსლანი.
მან ირგვლივ მიმოიხედა და წავიდა.ათი წუთის შემდეგ დაბრუნდა.გრძელი გამაგრძელებლით, ჩაიდნით და სუფთა წყლით.— მომეცი ბოთლები, — თქვა უბრალოდ.
არაფერი უკითხავს. უბრალოდ დაეხმარა.იმ საღამოს მან ოთახი გაათბო, ფანჯრები დახურა, ცოტა დაალაგა. ბავშვებმა ბოლოს და ბოლოს დაიძინეს.
— რატომ მეხმარებით? — ჩუმად ჰკითხა სოფიამ.რუსლანმა მხრები აიჩეჩა.— არ მიყვარს, როცა ადამიანს ტოვებენ.დღეები ნელა გადიოდა.
ოლეგი აღარ დაბრუნებულა.მხოლოდ ერთი შეტყობინება და ცოტა ფული: „საქმით ვარ დაკავებული. ნუ მაწუხებ.“სოფიამ არ უპასუხა.
მაგრამ რუსლანი ყოველდღე მოდიოდა.კვერცხი მოჰქონდა, შეშას ჭრიდა, ყველაფერში ეხმარებოდა. ბავშვები მის ხელში მაშინვე მშვიდდებოდნენ.ერთ წვიმიან საღამოს თქვა:
— ჩაალაგე. ჩემთან გადმოდიხართ.— არ მინდა ტვირთად დაგაწვეთ…— არ გეკითხები.მის სახლში თბილი იყო. უსაფრთხო. მშვიდი.და ნელ-ნელა სოფია ისევ „გაცოცხლდა“.
გაიღიმა. ამოისუნთქა. ცხოვრება დაიწყო.ერთ საღამოს რუსლანი უხერხულად დადგა მის წინ.— ლამაზად ლაპარაკი არ შემიძლია… მაგრამ თქვენ… თქვენ სიცოცხლე დააბრუნეთ აქ.
სოფიამ შეხედა მას ნაზად.— შენ გადაგვარჩინე.ამ დროს ქალაქში ოლეგის ცხოვრება ინგრეოდა.რიტას სულ მეტი სურდა. ტანსაცმელი, მოგზაურობა, ფული.
— გაყიდე ის სახლი, — უთხრა ერთ დილას. — მანქანა მინდა ნორმალური.მეორე დღეს წავიდნენ სოფელში.მაგრამ იქ…არაფერი იყო.მხოლოდ ნანგრევები.
— სად არის? — ჩაილაპარაკა ოლეგმა.— ნახე, — უთხრა რიტამ.მეზობლის სახლიდან სოფია გამოვიდა.ის შეცვლილი იყო.ძლიერი. მშვიდი. ცოცხალი.
მის გვერდით რუსლანი იდგა, საბავშვო ეტლს აწევდა.ისინი იცინოდნენ.ოჯახი იყვნენ.სოფიამ ოლეგს გვერდით ჩაუარა.შეხედა.მაგრამ მის თვალებში აღარ იყო არც სიბრაზე, არც ტკივილი.
მხოლოდ სიცივე.როგორც უცხოს მიმართ.და შემდეგ ზურგი აქცია.— არც კი დაუკარგავს დრო, — ჩაიცინა რიტამ. — წავედით. ეს ადგილი არაფრად ღირს.
ოლეგი ადგილზე გაქვავდა.და სწორედ მაშინ მიხვდა ყველაფერს.მან ნამდვილი ცხოვრება ცარიელზე გაცვალა.და ყველაფერი დაკარგა. სოფია კი…აღარასოდეს შემობრუნებულა.
