— მე ახალგაზრდა ქალთან მივდივარ! — განაცხადა სამოცდახუთი წლის ვიტალი პეტროვიჩმა და ჩემოდანში ცდილობდა ჩაეტენა ჭადრაკული პლედი, რომელიც აშკარად წინააღმდეგობას უწევდა ამ გადასახლებას.
სიტყვები ისე წარმოთქვა, თითქოს მარსზე გაფრენას ან ახალი კონტინენტის აღმოჩენას აცხადებდა.
ხმამაღლა, დრამატულად და ისეთი განცდით, თითქოს ახლა ოთახში ბომბი უნდა აფეთქებულიყო.
მაგრამ ბომბი არ აფეთქებულა.
გალინა სერგეევნა, მისი ოცდათვრამეტი წლის მეუღლე, მშვიდად იდგა სამზარეულოში და კარტოფილს ფცქვნიდა.
— ჰო, კარგი, — მხოლოდ ეს თქვა მან.
ვიტალი გაჩერდა.
— რას ნიშნავს „ჰო, კარგი“?
— არაფერს. თბილი საცვლები ჩაალაგე?
— არ მჭირდება თბილი საცვლები!
— ნოემბერია.
— ჩრდილოეთ პოლუსზე კი არ მივდივარ, გალინა!
ქალმა მხრები აიჩეჩა.
— როგორც გინდა. წინდები მაინც წაიღე?
ვიტალიმ პირი გააღო, მაგრამ მაშინვე დახურა.
წინდები.
ამაზე საერთოდ არ უფიქრია.
— ახალს ვიყიდი, — ჩაიბურტყუნა მან.
— წამლები?
— თავს გავართმევ.
— წნევის წამლებიც?
— გითხარი, თავს გავართმევ-მეთქი!
გალინამ გაფცქვნილი კარტოფილი ქვაბში ჩაყარა.
— კარგი.
შემდეგ კი მშვიდად დაამატა:
— თუ მაინც მიდიხარ, ნაგავიც გაიტანე.
ვიტალი გაოგნებული უყურებდა.
ასეთი რეაქცია ნამდვილად არ ჰქონდა წარმოდგენილი.
ეგონა, ცრემლები წამოუვიდოდა.
ან იჩხუბებდნენ.
ან იქნებ გალინა ხელში ჩაავლებდა და ჰკითხავდა, როგორ შეეძლო ამდენი წლის შემდეგ ასეთი რამ გაეკეთებინა.
მაგრამ ცოლი ნაგვის გატანას სთხოვდა.
— ახალგაზრდა ქალთან მივდივარ! — კიდევ ერთხელ გაიმეორა მან.
— პირველადაც გავიგე.
— ის ოცდარვა წლისაა!
— გილოცავ.
— გალინა!
— რა?
ვიტალიმ აღარ იცოდა, რა უნდა ეთქვა.
ამიტომ ჩემოდანი აიღო და კარისკენ წავიდა.
უფრო სწორად, წასვლა სცადა.
ჩემოდნიდან ჭადრაკული პლედი ნახევრად გადმოეკიდა და ელოდა, როდის ჩამოვარდებოდა.
— ამასაც წავიღებ, — თქვა ვიტალიმ.
გალინამ პლედს შეხედა.
— ეგ პლედი არ არის.
— აბა რა არის?
— ჩემი ძველი ბეწვის ქურქია. ქიმწმენდაში უნდა წაგეღო.
ვიტალიმ დახედა.
მართლა. პლედის ქვეშ ძველი ბეწვის ქურქის ნაწილი ჩანდა.
— აჰა…
ჩემოდანი როგორღაც დახურა.
— მაშინ ამასაც წავიღებ.
— წაიღე.
ვიტალიმ ჩემოდანი აიღო და სახლიდან გავიდა.
კიბეებზე ჩასვლისას თავი თითქმის ოცი წლით ახალგაზრდად იგრძნო.
ახალი ცხოვრება.
ახალგაზრდა ქალი.
რომანტიკა.
თავისუფლება.
თავგადასავალი.
ყოველ შემთხვევაში, ასე არწმუნებდა საკუთარ თავს.
—
ერთი საათის შემდეგ ავტობუსის გაჩერებაზე იდგა.
წვიმა ცივი და შეუპოვარი იყო.
ტელეფონი აენთო.
ელეონორას შეტყობინება ჰქონდა.
„საყვარელო, პრობლემა მაქვს.“
ვიტალის გაეღიმა.
მიწერა:
„რა მოხდა?“
პასუხი თითქმის მაშინვე მოვიდა.
„დედას წამალი სჭირდება. 5 000 რუბლი მჭირდება.“
ვიტალის ღიმილი მაშინვე გაქრა.
ბანკის აპლიკაცია გახსნა.
4 800 რუბლი.
პენსიას კიდევ ერთი კვირა აკლდა.
მიწერა:
„მხოლოდ 4 800 მაქვს.“
ელეონორამ უპასუხა:
„მაგრამ რამე ხომ შეგიძლია მოიფიქრო?“
„არ ვიცი როგორ.“
„თუ გიყვარვარ, გამოსავალს იპოვი.“
შემდეგ კიდევ ერთი შეტყობინება მოვიდა:
„მე ისეთი კაცი არ მჭირდება, მარტივ პრობლემასაც რომ ვერ აგვარებს.“
ვიტალი დიდხანს უყურებდა ეკრანს.
შემდეგ ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო.
გონებაში კი ყველა წინა შემთხვევამ გაიარა.
ჯერ ტაქსისთვის სთხოვა ფული.
შემდეგ ინტერნეტისთვის.
მერე რაღაც „ინსპირაციის კურსისთვის“.
ახლა კი დედის წამლებისთვის.
უცებ ყველაფერი ძალიან უცნაურად მოეჩვენა.
მას ელეონორასთან არასოდეს ჰქონია ვიდეოზარი.
არც ერთხელ.
ყოველ ჯერზე, როცა ამას სთავაზობდა, მას მიზეზი ჰქონდა.
კამერა არ მუშაობდა.
ინტერნეტი ცუდი იყო.
ტელეფონს პრობლემა ჰქონდა.
დაღლილი იყო.
ახლა არ შეეძლო.
ვიტალიმ ფიქრი დაიწყო.
ნუთუ…
მან ღრმად ჩაისუნთქა.
ნუთუ ეს ქალი საერთოდ არ იყო ის, ვინც ეგონა?
იქნებ ფოტოები ძველი იყო?
იქნებ ყველაფერი ტყუილი იყო?
და ყველაზე მთავარი…
იქნებ მას მხოლოდ მისი ფული აინტერესებდა?
წვიმა უფრო გაძლიერდა.
ვიტალიმ ხელები ჯიბეებში ჩაიყო და ქუჩას გახედა.
და უცებ გალინა გაახსენდა.
როგორ ეკითხებოდა ყოველ დილით, კარგად ეძინა თუ არა.
როგორ იცოდა ზუსტად, სად იდო მისი წნევის წამლები.
როგორ უსვამდა მალამოს ზურგზე, როცა ტკივილი აწუხებდა.
როგორ უმზადებდა ორთქლზე მომზადებულ კატლეტებს, როცა ღვიძლი აწუხებდა.
როგორ პოულობდა მის წინდებს იმაზე სწრაფად, ვიდრე თვითონ პოულობდა საკუთარ სათვალეს.
გაახსენდა ერთი შემთხვევა, როცა ზურგი ისე სტკიოდა, ძლივს დგებოდა.
გალინას ბევრი არაფერი უთქვამს.
უბრალოდ მალამო მოიტანა, მის უკან დაჯდა და ზურგის დაზელა დაუწყო.
— გაგივლის, — უთხრა მაშინ.
ვიტალი წვიმიან ქუჩას უყურებდა.
და უცებ საშინელი კითხვა გაუჩნდა.
თუ ელეონორასთან ზურგი ატკინდებოდა…
მალამოს მოუტანდა?
ეცოდინებოდა, სად ჰქონდა წამლები?
ან საერთოდ შეამჩნევდა კი, რომ მას რამე სტკიოდა?
წარმოიდგინა თავი უცხო ბინაში, ზურგის ტკივილით, წინდების გარეშე, წამლების გარეშე და ახალგაზრდა ქალთან, რომელიც მისგან შემდეგ ფულად გზავნილს ელოდა.
ვიტალიმ ამოიოხრა.
ავტობუსი მოვიდა.
კარები გაიღო.
ვიტალიმ წინ ნაბიჯი გადადგა.
შემდეგ გაჩერდა.
ავტობუსს შეხედა.
ტელეფონს შეხედა.
შემდეგ თავის ჩემოდანს.
— არა… — ჩაიჩურჩულა.
ავტობუსში არ ავიდა.
შემოტრიალდა და უკან, სახლისკენ წავიდა.
—
ლიფტი, რა თქმა უნდა, არ მუშაობდა.
ვიტალი ჩემოდნით კიბეებზე ავიდა მესამე სართულამდე.
როცა კართან მივიდა, სუნთქვა ეკვროდა.
უცებ შეეშინდა.
იქნებ გალინა წასულიყო?
იქნებ საკეტი გამოეცვალა?
იქნებ აღარ შემოუშვებდა?
დიდხანს იდგა კარის წინ.
შემდეგ ზარი დარეკა.
კარი გაიღო.
იქ გალინა იდგა, სახლის ხალათში.
შეხედა ვიტალის.
შემდეგ — ჩემოდანს.
— ნაგავი გაიტანე?
ვიტალიმ თვალები დახარა.
— მე… დამავიწყდა.
გალინამ ამოიოხრა.
— რა თქმა უნდა.
კარი ფართოდ გააღო.
— შემოდი, რომეო. ჩაი გაცივდება. ხელები დაიბანე.
ვიტალი რამდენიმე წამს გაუნძრევლად იდგა.
შემდეგ რაღაც ჩატყდა მის შიგნით.
ცრემლები წამოუვიდა.
არა — უბრალოდ ცრემლები კი არა.
ბავშვივით ატირდა.
სირცხვილისგან.
შვებისგან.
მადლიერებისგან.
ყველაფრისგან ერთად.
გალინას არაფერი უთქვამს.
უბრალოდ ელოდა.
სამზარეულოში მისი საყვარელი ფინჯანი იდგა.
მის გვერდით კი თეფშზე ორთქლზე მომზადებული კატლეტები ელაგა.
მისი საყვარელი.
ვიტალი დაჯდა.
— გალინა…
— ჯერ ჭამე.
— რაღაც უნდა გითხრა.
— სანამ ცხელია, ჭამე.
მან ერთი ლუკმა აიღო.
და ისევ ატირდა.
— მე იდიოტი ვარ.
— ეგ დიდი ხანია ვიცი.
ვიტალის ცრემლებში გაეცინა.
— ელეონორა სულაც არ აღმოჩნდა ისეთი, როგორიც მეგონა.
— მართლა?
— ეწევა.
გალინამ წარბი ასწია.
— რა საშინელი ქალი.
— თან სულ იგინება.
— საშინელებაა.
— და მხოლოდ ფული აინტერესებს.
გალინამ სერიოზულად დაუქნია თავი.
— შენ კი, როგორც დახვეწილ ჯენტლმენს, რა თქმა უნდა, ასეთ რამეებს ვერ შეეგუებოდი.
ვიტალის სიცილი აუვარდა.
ცოტა ხნის შემდეგ წამოდგა.
— მართლა ძალიან ვწუხვარ.
გალინამ შეხედა.
— ვიცი.
— როგორ იცოდი, რომ დავბრუნდებოდი?
ქალმა პასუხი მაშინვე არ გასცა.
შემდეგ ჩემოდანზე მიუთითა.
— ამის გამო.
— ამის გამო?
— საცვლები არ გქონდა.
ვიტალი გაოცდა.
— რა?
— წინდებიც არა.
მან ჩემოდანს დახედა.
— წამლებიც თაროზე დატოვე.
ვიტალი დადუმდა.
გალინამ განაგრძო:
— მხოლოდ ის პლედი წაიღე.
ვიტალიმ თავი დაუქნია.
— და ჩემი ძველი ბეწვის ქურქი.
— რომელიც ქიმწმენდაში უნდა წაგეღო.
რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ ორივეს სიცილი აუტყდა.
ისეთი ხმამაღალი, რომ ალბათ მეზობელმაც გაიგო.
გალინამ თავი გადააქნია.
— შე გიჟო, მოხუცო.
ვიტალიმ მისი ხელი აიღო.
ხელი უხეში და თბილი ჰქონდა.
— მადლობა, რომ კარი გამიღე.
— აბა, სხვაგან სად წაგიყვანდი?
—
მეორე დილით აგარაკზე წასვლაზე დაიწყეს საუბარი.
— მწვადები შევწვათ, — შესთავაზა ვიტალიმ.
— ნოემბერში?
— რატომაც არა?
— სარდაფიდან ქილები უნდა ამოვიტანოთ.
— მხოლოდ ერთხელ ვცხოვრობთ.
გალინამ ეჭვით შეხედა.
— რა დაგემართა?
ვიტალის გაეღიმა.
— ღვიძლს ჯანდაბამდე გზა ჰქონია. ერთხელ ვცხოვრობთ.
გალინას გაეცინა.
ვიტალიმ მისი ხელი აკოცა.
შემდეგ ტელეფონმა დარეკა.
ელეონორას ახალი შეტყობინება:
„სად ხარ??? დედა კვდება!! ათასი მაინც გამომიგზავნე!“
ვიტალიმ ეკრანს დახედა.
შემდეგ ნომერი დაბლოკა.
და მთელი მიმოწერა წაშალა.
— რას აკეთებ? — ჰკითხა გალინამ.
— არაფერს.
— კარგი.
ვიტალი წამოდგა.
— ხორცს მე თვითონ დავამარინადებ.
გალინამ შეხედა.
— შენ?
— მე.
— ათი წლის შემდეგ?
— ოდესმე ხომ უნდა დავიწყო.
ქალს გაეღიმა.
ვიტალი ცოტა ხანს ჩუმად უყურებდა.
შემდეგ თქვა:
— გალინა… მიყვარხარ.
მან ისე უპასუხა, არც კი აუხედავს:
— ჭამე.
გარეთ ნოემბრის ქარიშხალი მძვინვარებდა.
მაგრამ სამზარეულოში თბილოდა.
და ვიტალიმ გააცნობიერა ის, რისი მიხვედრაც სამოცდახუთი წელი დასჭირდა.
ახალგაზრდობის უკან დაბრუნება შეუძლებელია.
და სიყვარული ყოველთვის არ ჰგავს ვარდებს, რესტორნებში ვახშამს ან დიდ სიტყვებს.
ზოგჯერ სიყვარული არის ქალი სახლის ხალათში, რომელიც გეკითხება, ნაგავი გაიტანე თუ არა.
ზოგჯერ ის არის თეფშზე დადებული ცხელი კატლეტები.
ზოგჯერ კი ხელი, რომელიც მტკივან ზურგზე მალამოს გისვამს.
ხოლო ზოგჯერ სიყვარული უბრალოდ ის ადამიანია, რომელიც კარს გიღებს მაშინ, როცა გზას კარგავ.
ვიტალის ეგონა, რომ ძველ ცხოვრებას ტოვებდა, რათა რაღაც ახალი ეპოვა.
მაგრამ როცა გალინას წინ იდგა, ბოლოს და ბოლოს მიხვდა სიმართლეს.
ის უკვე ფლობდა ყველაფერს, რასაც მთელი ამ წლების განმავლობაში ეძებდა.
ერთად გატარებულ ცხოვრებას.
ოცდათვრამეტი წლის საერთო მოგონებებს.
სახლს.
და ქალს, რომელმაც ჯერ კიდევ იცოდა, სად ედო მისი წნევის წამლები.
და სწორედ ეს აღმოჩნდა მისთვის ბევრად უფრო ძვირფასი, ვიდრე მთელი მსოფლიოს ახალგაზრდობა.
