— ფეხებში ნუ მებლანდები, გალინა! დღეს მნიშვნელოვანი სტუმრები გვყავს! — გაბრაზებულმა წამოიძახა ლარისამ და საკუთარი სახლის ვერანდიდან კი არა, ჩემი სახლის ვერანდიდან უბრალოდ გამწია.
კისერზე შემოხვეული მსუბუქი შიფონის შარფი გაისწორა და ამაყად მოავლო თვალი ბაღს.
სურათი საკმაოდ უცნაური იყო. ჩვენი ძველი, ხავსით დაფარული ვაშლის ხის ფონზე ეს აბრეშუმის შარფი დაახლოებით ისე გამოიყურებოდა, როგორც ბრილიანტის დიადემა კოლმეურნეობის თავმჯდომარის თავზე.
კარის ჩარჩოს მივეყრდენი და ცნობისმოყვარეობით დავაკვირდი ჩემს რძალს.
ჯერ კიდევ ოთხშაბათს დაურეკა მან ჩემს ქმარს, სერგეის — თავის უფროს ძმას.
— უბრალოდ პატარა ოჯახური შეკრების მოწყობა მინდა, — ეხვეწებოდა. — არანაირი დიდი ამბავი. რამდენიმე ადამიანი, ცოტა მწვადი, შეიძლება რამდენიმე სოსისი. ორმოცდაათი წლის იუბილეა, ხომ იცი…
სერგეი ისეთი კაცი არ არის, სტუმარს საჭმელი რომ დაუნანოს. არც მე ვარ ასეთი.
აგარაკი მშობლებისგან დამრჩა. ათი წლის განმავლობაში მე და სერგეიმ ერთად მოვაწესრიგეთ. როცა სახლი მივიღეთ, ბაღი თითქმის მთლიანად სარეველას ჰქონდა დაფარული. ახლა კი იქ მოვლილი გაზონი, ყვავილების კვალები, ჭედური რკინის ფანჩატური და უამრავი ვარდი იყო.
რამდენიმე წლის წინ სერგეიმ ლარისას სათადარიგო გასაღებიც კი მისცა.
— თუ გინდა, ხანდახან შემოიარე და ვაშლი წაიღე, — უთხრა.
როგორც მოგვიანებით აღმოჩნდა, ლარისამ ეს უბრალო გასაღები კი არა, საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტი ჩათვალა.
რადგან „ვიწრო ოჯახური წრე“ დილის რვა საათისთვის უკვე მცირე სამხედრო ოპერაციას ჰგავდა.
ჯერ ჭიშკარში თეთრი ფურგონი შემოიჭყლიტა, რომელსაც წარწერა „Elite-Catering“ ჰქონდა.
მერე კიდევ ერთი.
შემდეგ ყვავილების დეკორატორი მოვიდა.
მერე ფოტოგრაფი.
შემდეგ ოფიციანტები.
ბოლოს კი ერთი ნერვიული ახალგაზრდა ცდილობდა ხელოვნური ორქიდეების უზარმაზარი კომპოზიცია ჩემს პეონებს შორის ჩაერჭო.
სერგეიმ რამდენიმე წამი ჩუმად უყურა.
— ამას ჯობია ნუ იზამ, — თქვა.
ბიჭმა ვერ გაიგო.
— ძალიან ელეგანტური იქნება.
— არ იქნება, — უპასუხა სერგეიმ. — მაგრამ ვარდები კი არის ელეგანტური. საუნის უკან გადაიტანეთ.
მუშები არ გაგვირეკავს. ისინი უბრალოდ შეკვეთას ასრულებდნენ. ლარისა კი კვლავ იმეორებდა, რომ ყველაფერი წესრიგში იყო.
— შუადღისთვის ყველაფერი მზად იქნება, საღამოს კი ყველაფერს დავალაგებთ.
სერგეიმ შემომხედა.
მე მხოლოდ ეს ვუთხარი:
— კარგი. იზეიმონ. მაგრამ თუ ჩვენს სახლს თავის სახლად წარუდგენს სტუმრებს, ან მათ წინაშე ჩვენს დამცირებას დაიწყებს, მაშინ ჩავერევი.
მაშინ ჯერ წარმოდგენაც არ მქონდა, რამდენად მალე გახდებოდა ეს საჭირო.
შუადღისკენ ლარისას ქმარი, არკადიაც მოვიდა.
კაცი თავისი უზარმაზარი შავი ჯიპიდან ისე გადმოვიდა, თითქოს სულ მცირე, რომელიმე ქვეყნის კაპიტულაციის მისაღებად ჩამოსულიყო.
ჩვენს ბაღს თვალი მოავლო და შემდეგ მზერა ახლად გარეცხილ ნივაზე შეაჩერა.
— გალინა, ეს ჯართი აქედან მოაშორე!
— შენც დილა მშვიდობისა, არკადი.
— მნიშვნელოვანი ხალხი მალე მოვა. ბანკირიც მოდის. ირინა ლეონიდოვნა. არ მინდა, იფიქროს, რომ რაღაც ჯართის ეზოში ვართ.
ნივას შევხედე, შემდეგ მის ჯიპს.
— ჩვენი მანქანა ჩვენს საპარკინგე ადგილზე დგას. თქვენი ჯიპი კი ჩემს სანიაღვრე ცხაურზეა.
არკადი ბორბლების ქვეშ ჩაიხედა.
— კარგი რა. ამ სოფლის პრობლემებით ნუ იწუხებ თავს!
— ცხაური უკვე მოხრილია.
— გაზაფხულზე გითხარი, ალპური გაზონი უნდა შეუკვეთო-მეთქი. იტალიური ტექნოლოგიაა. თვითონ აღდგება.
გავიღიმე.
— არკადი, ეს მინდვრის თივაქასრაა სამყურასთან ერთად. სერგეიმ დათესა. ორი წელი დასჭირდა ნიადაგის სწორად მომზადებას.
— შენ ყოველთვის ერევი ელიტურ ლანდშაფტის დიზაინში შენი კოლმეურნეობური აზროვნებით!
პასუხი არ გამიცია.
სამზარეულოში შევედი.
იმ დღეს, დღის ორ საათზე, საკუთარი აგარაკი ძლივს ვიცანი.
ვერანდაზე სიმებიანი კვარტეტი უკრავდა.
ფოტოგრაფი ბუჩქიდან ბუჩქზე დარბოდა.
ოფიციანტები შამპანურს ასხამდნენ.
სტუმრები მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლით თელავდნენ ბალახს.
ლარისა კი ისე იქცეოდა, თითქოს რომელიღაც სოფლის სასახლის დიასახლისი ყოფილიყო.
სამზარეულოს ღია ფანჯრიდან მისი ხმა იდეალურად მესმოდა.
— დიახ, ეს ჩვენი პატარა აგარაკია, — უხსნიდა ის ერთ მაღალ, ჭაღარა მამაკაცს. — არკადიამ მასში უამრავი ენერგია ჩადო. ჩვენ ყოველთვის გვინდოდა რუსტიკული სტილი. არაფერი ზედმეტად გამომწვევი. მხოლოდ ბუნება.
ჭაღარა მამაკაცმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია.
ალბათ, სწორედ ის იყო ირინა ლეონიდოვნა.
ამ დროს სერგეი ვერანდაზე ავიდა.
სამუშაო შარვალი და კუბოკრული პერანგი ეცვა. ცოტა ხნის წინ ჭის ტუმბო შეაკეთა.
ლარისამ რომ დაინახა, სახე ერთ წამში შეეცვალა.
მისკენ გაიქცა.
— სერგეი! ასე როგორ გამოიყურები?!
ქმარმა შეხედა.
— ისე, როგორც ადამიანი, რომელიც საკუთარ სახლშია.
— გთხოვე, არ გამოჩენილიყავი! ფარდულში ან სახლის უკან წადი!
სერგეი გაჩუმდა.
— აქ მნიშვნელოვანი ხალხია! — ჩურჩულით უთხრა ლარისამ. — ირინა ლეონიდოვნაც აქ არის!
— მერე?
— გთხოვ, მანამდე საზაფხულო სამზარეულოში დაჯექი.
სერგეის ყბა დაეჭიმა.
— მე ჩემს საკუთარ სახლში ვარ, ლარისა.
შემდეგ უბრალოდ გვერდზე გასწია და შიგნით შევიდა.
მე დავინახე, რომ მასში რაღაც გატყდა.
არა სიამაყე.
მოთმინება.
ცოტა ხნის შემდეგ ლარისა სამზარეულოში შემოვარდა.
— გალინა, ოფიციანტებს დაეხმარე!
— რა?
— ცხელი საჭმელი მოვიდა. ლანგარი აიღე.
— შენ მოიწვიე აქ ორმოცდაათი ადამიანი.
— მერე?
— ჩვენს საკუთარ სახლში.
— ოჯახი ვართ!
— მაშინ რატომ უნდა გიმსახურო?
ლარისამ თვალები გადაატრიალა.
— ოჰ, ყველაფერს რატომ აქცევ პრობლემად?! თუ ვინმე იკითხავს, ვუთხარი, რომ თქვენ უბრალოდ მომვლელები ხართ.
გავჩუმდი.
— მომვლელები?
— დიახ. ახლა ეს ძალიან მოდურია.
შემოტრიალდა და სტუმრებთან დაბრუნდა.
მე კი ბოლოს რაღაც გავიგე.
ლარისასთან პირისპირ სალაპარაკო აღარაფერი მქონდა.
ის ყველას თვალწინ იტყუებოდა.
ამიტომ სიმართლესაც ყველას წინაშე მოისმენდა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ვერანდაზე გავედი.
არკადი სწორედ ირინა ლეონიდოვნას გვერდით იდგა.
— ეს პროშუტო გასინჯეთ! — აღფრთოვანებული ამბობდა. — სამი წელი კალაბრიის გამოქვაბულებში აძველებენ. სპეციალური ჩარტერული რეისით ჩამოგვაქვს!
თეფშს დავხედე.
— არკადი, მისი შეფუთვა ცოტა ხნის წინ ვნახე.
გაქვავდა.
— მერე?
— ზედ წერია: „დაჭრილი, გამხმარი ხორცი“. მოსკოვის ოლქშია დამზადებული.
ირინა ლეონიდოვნამ წარბი ასწია.
— გალინა! — შემომიღრინა არკადიმ. — მართლა არ იცით, როდის უნდა გაჩუმდეთ!
— მე მხოლოდ ის ვთქვი, რაც ვნახე.
— თქვენ მხოლოდ ნაკელში ქექვა გამოგდით კარგად!
— ნაკელში მხოლოდ მაშინ ვიქექები, როცა ვარდებს ვანოყიერებ.
არკადი გაწითლდა.
ირინა ლეონიდოვნა კი უკვე აღარ იღიმებოდა.
შემდეგ ჩვენი მეზობელი, ტატიანა ბორისოვნა მოვიდა.
ღობესთან სარწყავი ქილით იდგა.
— გალიუნა! ეს რა მდიდრული შეკრებაა? — დამიძახა. — შენი კამა-მარცვალი მოგიტანე, რომ დამიბრუნებია!
ლარისა მისკენ გაიქცა.
— გთხოვთ, ღობეს მოშორდეთ! დახურული ღონისძიებაა!
ტატიანამ გაოგნებულმა შეხედა.
— ლარისა, შენ ხარ?
— ლარისა ვიქტოროვნა!
— კარგი, ლარისა ვიქტოროვნა.
— ღონისძიების კონცეფციას ნუ გააფუჭებთ!
ტატიანამ შემომხედა.
— გალიუნკა?
— ტანია, მერე შემოდი. ღვეზელი გამოვაცხვე.
— კარგი.
წავიდა.
ლარისა კი გაოცებული მიყურებდა.
მე კი უკვე ვიღიმოდი.
საღამოს ბოლოს ყველა გრძელ მაგიდებთან დაიკავა ადგილი.
შამპანური.
სანთლები.
მუსიკა.
ფოტოკამერები.
და მიკროფონი.
ლარისა წამოდგა.
მისი კაბა ისე ბრწყინავდა, თითქოს მოსკოვის შემოგარენის აგარაკზე კი არა, კანის წითელ ხალიჩაზე იდგა.
— ძვირფასო მეგობრებო! პარტნიორებო! — დაიწყო მან. — ძალიან მიხარია, რომ დღეს ჩვენი მყუდრო აგარაკზე ვართ!
არკადი ამაყად იღიმოდა.
— ეს სახლი ერთად ავაშენეთ. თითოეული ბუჩქი ჩვენ დავრგეთ. თითოეული ფიცარი ჩვენი შრომის კვალს ატარებს.
სტუმრებმა ტაში დაუკრეს.
სერგეი ჩემს გვერდით იდგა.
— ახლა ყველაზე მეტად მინდა, მიკროფონი წავართვა, — მითხრა.
— ნუ იზამ.
— რატომ?
— იმიტომ, რომ მე წავართმევ.
ვერანდიდან ჩამოვედი.
ლარისა სწორედ სიტყვის გაგრძელებას აპირებდა, როცა მივედი და მიკროფონი უბრალოდ ხელიდან გამოვართვი.
თავიდან მხოლოდ მიყურებდა.
შემდეგ პირის მოძრაობა დაიწყო.
მუსიკა გაჩუმდა.
ყველა მზერა ჩემზე გადმოვიდა.
— საღამო მშვიდობისა.
ჩემი ხმა მთელ ბაღში გაისმა.
— მეც მინდა ჭიქა ავწიო. მაგრამ არა ლარისასა და არკადის სადღეგრძელოდ.
პაუზა გავაკეთე.
— არამედ ამ სახლის ნამდვილ მეპატრონეთა სადღეგრძელოდ.
სერგეის შევხედე.
— ჩემს ქმარს, რომელმაც საკუთარი ხელით ააშენა ეს ფანჩატური. და საკუთარ თავს, რადგან ვარდების უმეტესობა მე დავრგე.
სიჩუმე თითქმის ხელშესახები გახდა.
ლარისა წინ წამოვიდა.
— გალინა…
მიკროფონი არ დავუბრუნე.
— ლარისა და არკადი დღეს აქ ისეთივე სტუმრები არიან, როგორც თქვენ.
ვიღაცამ შეშფოთებულად ამოიოხრა.
— ლარისამ ოთხშაბათს ჯერ კიდევ მთხოვა, აქ პატარა, ხუთკაციანი ოჯახური მწვადი მოეწყო. დღეს კი ორმოცდაათი ადამიანი მოიწვია და ჩვენი სახლი საკუთარ სახლად წარუდგინა ყველას.
არკადი წამოხტა.
— საკმარისია!
— არა, არკადი. ჯერ ახლა დაიწყო.
რამდენიმე სტუმარმა უხერხულად გადახედა ერთმანეთს.
— იმასაც მოგიყვებით, რომ ცოტა ხნის წინ ჩემს ქმარს, საკუთარ უფროს ძმას, ფარდულში გაგზავნას სთხოვდა, რადგან სტუმრების წინაშე „კარგად არ გამოიყურებოდა“.
სერგეი ჩუმად იდგა ვერანდაზე.
— მე კი მომვლელი მიწოდა.
ლარისას სახე გაფითრდა.
— იტყუები!
— მაშინ გავარკვიოთ.
მიკროფონი მაქსიმ ოლეგოვიჩისკენ მივმართე.
— ვინ შეუკვეთა ეს ღონისძიება?
ქეითერინგის წარმომადგენელმა ყელი მოიწმინდა.
— ლარისა ვიქტოროვნამ.
— ვინ გადაიხადა წინასწარი თანხა?
— ლარისა ვიქტოროვნამ.
— და დარჩენილი თანხა ვინ უნდა გადაიხადოს?
მაქსიმ ოლეგოვიჩმა არკადის შეხედა.
— დამკვეთმა.
ბაღში უცნაური, დაძაბული სიჩუმე ჩამოწვა.
მე კი ისევ ლარისას მივუბრუნდი.
— მაშასადამე, არც სერგეის და არც მე არაფერი გვმართებს.
არკადი გაწითლდა.
— თქვენ ჩვენს კონტრაქტს ანადგურებთ!
— არა. შენი ტყუილი ანადგურებს მას.
ამ დროს ირინა ლეონიდოვნა ნელა წამოდგა.
ჭიქა მაგიდაზე დადო.
— არკადი პეტროვიჩ — თქვა მან მშვიდად. — მე ბიზნესშეხვედრაზე ბევრ რამეს ვითმენ.
არკადი გაქვავდა.
— მაგრამ ერთ რამეს ვერ ვიტან.
ირინამ თვალებში შეხედა.
— ტყუილს.
კაცმა პასუხის გაცემას სცადა.
— ირინა ლეონიდოვნა, თქვენ არასწორად გაიგეთ…
— არა. ყველაფერი ზუსტად გავიგე.
ქალმა ლარისას შეხედა.
— თქვენ აქ მომიყვანეთ სახლში, რომელიც თქვენი არ არის. ნამდვილი მეპატრონეები კი მომვლელებად წარმოადგინეთ.
ჩანთა გაისწორა.
— თუ ადამიანი საკუთარ ოჯახსაც კი ასე მარტივად ატყუებს, რათა იმაზე მეტი გამოჩნდეს, ვიდრე სინამდვილეშია, მე მასთან ბიზნესის კეთება არ მსურს.
ლარისას პირი დაეღო.
ირინა უკვე მიდიოდა.
კართან კიდევ ერთხელ შემოტრიალდა.
— სხვათა შორის, ის პროშუტო მართლაც პლასტმასის გემოს ჰგავდა.
წავიდა.
მალევე რამდენიმე სხვა სტუმარიც გაჰყვა.
წვეულება რამდენიმე წუთში დაიშალა.
ქეითერინგის თანამშრომლებმა მაგიდების დაშლა დაიწყეს.
არკადიმ გაბრაზებულმა გადაიხადა დარჩენილი თანხა.
ლარისა ტიროდა.
— თქვენ ჩემი ცხოვრება გაანადგურეთ!
ამ დროს სერგეი მასთან მივიდა.
— არა.
ლარისამ ახედა.
— შენ გაანადგურე.
ჩემი ქმრის ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ მაინც ყველამ გაიგონა.
— ეს სახლი ჩვენი სახლია. შენ კი აქ ისე მოხვედი, თითქოს შენი ყოფილიყო.
სათადარიგო გასაღები ამოიღო.
— ამას აღარ გამოიყენებ.
ლარისა უძრავად იდგა.
— სერგეი…
— ნივთები აიღე.
— მაგრამ მე შენი და ვარ!
— სწორედ ამიტომ მტკივა.
პაუზა გააკეთა.
— აქ აღარ მოხვიდე.
ერთი კვირის შემდეგ არკადიმ დაზიანებული გაზონისა და სანიაღვრე სისტემის შეკეთების თანხაც გადაიხადა.
ბორბლების კვალი იმდენად აშკარა იყო, რომ კამათი ვერ შეძლო.
თუმცა ბაღს კიდევ რამდენიმე დღე ეტყობოდა წვეულების კვალი.
დათელილი ბალახი.
ბუჩქის ქვეშ დარჩენილი ქაღალდის ხელსახოცი.
ფანჩატურთან გატეხილი ჭიქა.
შემდეგ ერთ საღამოს ყველაფერი საბოლოოდ ჩაწყნარდა.
პეონების სურნელმა კვლავ შეავსო ბაღი.
ტატიანა ბორისოვნა ღობესთან ტკბილეულის თეფშით გამოჩნდა.
— აბა, გალიუნკა, — თქვა მან. — ასეთი რამ ჯერ არასდროს მინახავს. და მე ოცდაათი წელი სკოლაში ვიმუშავე.
გამეცინა.
— ჩათვალე, რომ გადამზადება იყო.
ტატიანამ სერგეის ერთი ნამცხვარი გაუწოდა.
— მინდვრის თივაქასრას როდის შეაკეთებთ?
სერგეიმ გათელილ გაზონს დახედა.
— ხვალ.
შემდეგ მე შემომხედა.
— თავიდან დავთესავთ.
— ჩვენსას?
— ჩვენსას.
გამეღიმა.
სერგეიმ მხარზე ხელი მომხვია.
მზე სწორედ ხეების უკან ეშვებოდა.
— იცი, გალინა, — მითხრა მან, — ეს ბალახი იმაზე ძლიერია, ვიდრე ჰგონიათ.
— ისევე, როგორც ჩვენ.
თავი დამიქნია.
შემდეგ ნამცხვარს უკბიჩა.
— და ეს მაინც ნამდვილად სახლში გამომცხვარია.
ხარხარი დავიწყე.
ბაღში უკვე აღარ იყვნენ სტუმრები.
მუსიკა აღარ ისმოდა.
ფოტოკამერები აღარ ციმციმებდა.
შამპანური აღარ იყო.
მხოლოდ ჩვენ ორნი ვიდექით ჩვენი სახლის წინ.
და მაშინ რაღაც მივხვდი.
სახლი ძვირფასი იმით არ ხდება, თუ რამდენად მდიდრულად შეგვიძლია მისი სხვებისთვის წარმოჩენა.
ის იმით ხდება ძვირფასი, რომ როცა ყველა მიდის, იქ დარჩენა სასიამოვნოა.
და ალბათ ამიტომაც აღარ ვბრაზობდი ლარისაზე.
რადგან მან ერთი საღამოს განმავლობაში ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ ჩვენი სახლი სასახლედ წარმოეჩინა.
ჩვენ კი მეორე დილით უბრალოდ დავიბრუნეთ.
ვარდებმა კვლავ დაიწყეს ყვავილობა.
ბალახი ისევ გამწვანდა.
ფანჩატურის ქვეშ ისევ ორთქლავდა ორი ჭიქა ჩაი.
და ჭიშკრის მიღმა აღარავის სჭირდებოდა იმის დამტკიცება, რომ ეს ჩვენი სახლი იყო.
რადგან ვინც სადმე ნამდვილად შინ არის, მას სტუმრები, ტაში ან ხმამაღალი სადღეგრძელო არ სჭირდება.
საკმარისია, კარი თავის უკან მიხუროს, ირგვლივ მიმოიხედოს და ჩუმად თქვას:
— სახლში ვარ.
შემდეგ, როცა ვერანდაზე შუქი ავანთეთ, ბუჩქებიდან ტარაკნების მთელი არმია გაიფანტა.
სერგეიმ შემომხედა.
— ხომ ხედავ? მათაც კი იციან, როდის დამთავრდა სტუმრობა.
და პირველად რამდენიმე კვირის განმავლობაში ისე ვიცინეთ, რომ ამ დროს არავისზე ფიქრი არ გვჭირდებოდა.
