— შენი მოხუცი დედა ჩემს ოჯახს თავის ოთახს დაუთმობს!
მაქსმა სამზარეულოს მაგიდას ხელი ისე ძლიერად დაარტყა, რომ შაქრის ჭურჭელი აჟღარუნდა.
— ოქსანა ორ შვილთან ერთად მოდის. მათ სივრცე სჭირდებათ. ერთმანეთზე ხომ არ დაიძინებენ.
მარინა ნიჟარასთან გაშეშდა. მის ხელში თეფშზე წყალი ისევ მოედინებოდა. ბინაში სიჩუმე იდგა. დედამისი, ელენა პავლოვნა, იმ დილით ადრე კლინიკაში წავიდა, რათა ექიმთან მისულიყო და წამლები აეღო.
მარინამ ონკანი დაკეტა, ხელები შეიმშრალა და ნელა შეხედა ქმარს.
— მოიცადე. სერიოზულად ამბობ?
— რა არის აქ ასეთი განსაკუთრებული? — გაღიზიანებულმა მიუგო მაქსმა და ცარიელი ჭიქა გვერდზე გასწია. — შენს დედას რამდენიმე დღით ოთახის დათმობა შეუძლია. არაფერი დაემართება. ჩვენ ოჯახი ვართ. საკუთარ ხალხს უნდა დავეხმაროთ.
მარინა გაშტერებული უყურებდა.
— და ჩემი სამოცდათორმეტი წლის დედა ოჯახი არ არის?
ბინა ორი წლის წინ იყიდეს. იპოთეკა მათი ოჯახის ბიუჯეტის თითქმის ნახევარს შთანთქავდა, სანამ ელენა პავლოვნამ ქალაქგარეთ თავისი მოვლილი აგარაკი არ გაყიდა.
ფული ქალიშვილს მისცა.
ამ თანხამ მათი იპოთეკის დიდი ნაწილი დაფარა.
ამის სანაცვლოდ ელენა მათთან გადავიდა და ეზოს გადაჰყურებელი ნათელი საძინებელი დაიკავა.
იმ დროს მაქსი აღფრთოვანებული იყო.
„შენი დედა საოცარი ქალია“, — ამბობდა ის.
მისი მცენარეებისა და ნერგებისთვის თაროებიც კი თავად დაამონტაჟა.
ახლა კი იმავე ოთახის წართმევა უნდოდა მისთვის.
— ოქსანას შეუძლია მისაღებ ოთახში დაიძინოს, — შესთავაზა მარინამ. — ბიჭებს კი იატაკზე შეუძლიათ დაწოლა. იქ სქელი ხალიჩაა. ყველას ეყოფა ადგილი.
— არაფრისგან პრობლემას ნუ ქმნი! — მაქსმა ხელი აიქნია და ტელეფონს დახედა. — მისაღები საერთო სივრცეა. იქ ტელევიზორს ვუყურებთ, იქ ვჭამთ. ოქსანას კომფორტული ადგილი სჭირდება დასასვენებლად. ორ ბიჭს ზრდის და მთელი დღე მუშაობს. დაღლილია.
— დედაჩემი კი არა?
მაქსმა მხრები აიჩეჩა.
— გასაშლელ საწოლზე დაიძინოს.
მარინამ თვალები მოჭუტა.
— სად?
— სამზარეულოში. იქ დავდგამთ.
— სამზარეულოში?
— ან აივანზე. ახლა საკმარისად თბილა.
მარინამ თვალები წამით დახუჭა.
სამზარეულოს კუთხეში რემონტის შემდეგ დარჩენილი სქელი, მწვანე სამშენებლო ტომრების რულონი იდო.
— ანუ დედაჩემმა მაცივრის გვერდით უნდა დაიძინოს, რომ შენმა დამ მშვიდად დაიკავოს მისი საწოლი?
— შეწყვიტე მისი მსხვერპლად წარმოჩენა! — იღრიალა მაქსმა. — ჩემი ნათესავები ხუთ წელიწადში ერთხელ მოდიან! სრული უფლება მაქვს, ჩემს სახლში წესიერად დავხვდე!
მარინამ ნელა ასწია წარბი.
— შენს სახლში?
— დიახ! მე ამ ოჯახის უფროსი ვარ! გადასახადებს მე ვიხდი! ეს ადგილი მე გავარემონტე!
მარინას არ შეუხსენებია, რომ ბინის ღირებულების მნიშვნელოვანი ნაწილი დედამისის ფულით იყო დაფარული.
აზრი არ ჰქონდა.
მაქსისთვის „ოჯახის მარჩენალი“ ყოფნა უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე იმის აღიარება, თუ ვინ დაეხმარა მათ თავზე ჭერის შენარჩუნებაში.
— ანუ დედაჩემის ოთახი უკვე დაჰპირდი ოქსანას?
— რა თქმა უნდა! — ამაყად უპასუხა მან. — ფოტოებიც კი გავუგზავნე. ვუთხარი, ბიძია მაქსი ყველაფერს მოაგვარებს-მეთქი. უკვე ბარგს ალაგებენ. მათი მატარებელი ხვალ დილით ჩამოდის.
მარინამ არაფერი თქვა.
უბრალოდ ისევ ნიჟარასთან დაბრუნდა და სამზარეულოს ზედაპირიდან ნამცეცები მშვიდად მოწმინდა.
მაქსმა მისი დუმილი თანხმობად ჩათვალა.
გაეღიმა.
— შესანიშნავია. სამსახურის შემდეგ მაღაზიაში გავივლი. ხორცსაც ვიყიდი. ოქსანას მწვადი უყვარს. შენ ოთახი მოამზადე. სუფთა თეთრეული დააფინე და დედაშენის ნივთები ყუთებში ჩააწყვე, რომ ბიჭებმა არაფერი დაამტვრიონ.
მარინა გაჩერდა.
— დედაჩემის ნივთები ჩავაწყო?
— ჰო. ყუთებში ჩააწყვე. კარგი შესაძლებლობა იქნება, ცოტა ზედმეტი ნივთებიც გადავყაროთ.
შემდეგ მაქსმა ქურთუკი აიღო და კარი ხმაურით გაიჯახუნა.
მარინა მარტო დარჩა ჩუმ სამზარეულოში.
შემდეგ ტელეფონი აიღო.
ოქსანას ნომერი მოძებნა.
— გამარჯობა, მარინა! — მხიარულად გაისმა რძლის ხმა. — უკვე საყიდლების სიას ადგენ? ძალიან ნუ გადამეტებ! ჩემი ბიჭები მხოლოდ სოსისებს ჭამენ. და ჩემთვის ღვინოც იყიდე.
— ოქსანა, საძინებელზე გირეკავ.
— ოჰ, მაქსმა უკვე გითხრა? რა საყვარელი ხარ! ის ოთახი შესანიშნავია. ისეთი ნათელი და ფართოა. ჩვენთვის იდეალური იქნება. ოჰ, და ტელევიზორიც იქ გადაიტანე. ბიჭებს დილით მულტფილმების ყურება სჭირდებათ.
მარინამ ნელა ჩაისუნთქა.
— ოქსანა, ეს დედაჩემის ოთახია. ის იქ ცხოვრობს.
— ოჰ, გთხოვ! ერთი კვირით სხვაგან დაიძინოს. დედოფალი ხომ არ არის. ჩვენ ოჯახი ვართ. მაქსმა თქვა, რომ სადმე სხვაგან შეძლებს დაძინებას.
— მან თავისი აგარაკი გაყიდა.
— მერე?
— რათა იპოთეკის გადახდაში დაგვხმარებოდა.
მცირე ხნით სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ ოქსანამ მსუბუქად ჩაიცინა.
— მარინა, ნუ ართულებ ყველაფერს. ბინა ახლა თქვენ გეკუთვნით. მაქსი ოჯახის კაცია და გადაწყვეტილებას ის იღებს. მან თქვა, რომ ოთახი ჩვენია. უბრალოდ მოამზადე.
და ტელეფონი გათიშა.
მარინა ტელეფონის შავ ეკრანს მიაშტერდა.
შემდეგ მწვანე სამშენებლო ტომრებს შეხედა.
და გაიღიმა.
იმ საღამოს მაქსი შესანიშნავ ხასიათზე დაბრუნდა.
ორივე ხელში უზარმაზარი საყიდლების ჩანთები ეჭირა.
— მარინა! კავალერია მოვიდა! — დაიძახა კართან. — ხორცი, ბოსტნეული, ყველაფერი ვიყიდე! ხვალ ნამდვილი ქეიფი გვექნება!
შემდეგ სამზარეულოში შევიდა.
და ადგილზე გაშეშდა.
იატაკზე სამი უზარმაზარი მწვანე ტომარა იდგა, მჭიდროდ გატენილი.
მათ გვერდით თოკით შეკრული მუყაოს ყუთების გროვა იყო.
მაქსმა კმაყოფილმა გაიღიმა.
— ვხედავ, სწრაფად იმუშავე. დედაშენის ნივთები ჩაალაგე?
მარინა მაგიდასთან იჯდა.
მის წინ გასაღებების კონა იდო.
— დედაჩემი თავის ოთახშია. კითხულობს.
მაქსს სახე შეეცვალა.
— მაშინ… ეს ნივთები ვისია?
მარინამ მშვიდად შეხედა.
— შენი.
ნერვიულად გაიცინა.
— რა?
— შენი ნივთებია.
მაქსი ერთ-ერთ ტომარასთან მივიდა და კვანძი მოქაჩა.
პლასტიკი გაიხსნა.
მისი საყვარელი სპორტული ფეხსაცმელები.
სპორტული შარვლები.
მაისურები.
შემოდგომის ქურთუკი.
სახე სულ წითლად შეეღება.
— ჭკუიდან ხომ არ გადახვედი?! რატომ ჩაყარე ჩემი ტანსაცმელი ნაგვის ტომრებში?!
მარინა წამოდგა.
— ადგილს ვათავისუფლებ.
— გითხარი, დედაშენის ნივთები ჩაალაგე!
— ვიცი.
ის ტომარასთან მივიდა და მშვიდად ისევ შეკრა.
— დედაჩემი თავის ოთახში რჩება. მან ამ ბინის შეძენაში მნიშვნელოვანი თანხა შეიტანა. შენს ნათესავებს კი მეტი სივრცე სჭირდებათ.
მაქსი გაოგნებული უყურებდა.
— ახლა უკვე მე მაგდებ სახლიდან?
— არა.
მარინამ კარისკენ მიუთითა.
— სხვა გამოსავლის მოძებნაში გეხმარები.
— რას?!
— აიღე ეს მშვენიერი მწვანე ტომრები და ოქსანას შეხვდი.
მაქსი ურწმუნოდ მიაშტერდა.
— სერიოზულად ამბობ?
— სრულიად. მათთვის დიდი, კომფორტული ბინა იქირავე. სამი საძინებლით. და თავად გადაიხადე.
მარინამ ოდნავ გაიღიმა.
— ბოლოს და ბოლოს, შენ ხომ მზრუნველი ოჯახის უფროსი ხარ.
მაქსს თავდაჯერებულობა გაქრა.
ის მარინას ამ ვერსიას არ იყო მიჩვეული.
ის ყოველთვის თმობდა. ყოველთვის ცდილობდა სიტუაციის განმუხტვას. ყოველთვის მშვიდობის შენარჩუნებას ცდილობდა.
მაგრამ ქალი, რომელიც ახლა მის წინ იდგა, სხვანაირი იყო.
მშვიდი.
ცივი.
გადაწყვეტილი.
— ვერ გამაგდებ! ეს ჩემი ბინაც არის!
— მაშინ გავიყოთ.
მაქსი გაჩუმდა.
— გავყიდით. დედაჩემის დადასტურებული წილი მას დაუბრუნდება, დარჩენილს კი გავიყოფთ. შენთვის საკმარისი იქნება პატარა ბინის საყიდლად გარეუბანში.
მარინა შეჩერდა.
— ოქსანაც შეგიძლია იქ წაიყვანო. დარწმუნებული ვარ, სივრცეზე აღარ იწუწუნებს.
— მარინა…
მის ხმას თავდაჯერებულობა აღარ ჰქონდა.
— დღეს დილით ზედმეტი მომივიდა. სულ ეს არის. ოქსანას დავურეკავ და ვეტყვი, რომ…
— უკვე დავურეკე.
მაქსი გაშეშდა.
— და?
— ძალიან ნათლად მითხრა, რომ აქ უფროსი შენ ხარ. დედაჩემის ოთახი დაჰპირდი. ტელევიზორის იქ გადატანაც კი უნდოდა.
მაქსმა თვალები დახუჭა.
მარინამ ერთ-ერთი ტომარა აიღო.
— ჰეი! რას აკეთებ?
ის ტომარას დერეფანში მიათრევდა.
— გეხმარები.
— მარინა, საკმარისია!
— არა. ჯერ არ დაგვიმთავრებია.
ტომარა შესასვლელ კართან დადო.
— თუ ოქსანასთვის კომფორტი ასე მნიშვნელოვანია, ისიც გაიგებს. საკუთარ ბინაში.
მაქსი გაოგნებული უყურებდა.
— არსად არ მივდივარ.
მარინამ გასაღებები აიღო.
— წახვალ.
— ეს ჩემი სახლიც არის!
— მაშინ ისე მოიქეცი, როგორც ადამიანი, რომელიც აქ ცხოვრობს, და არა როგორც ადამიანი, რომელსაც ჰგონია, რომ გადასახადების გადახდა აძლევს უფლებას, სამოცდათორმეტი წლის ქალი საკუთარი საძინებლიდან გააგდოს.
მაქსმა მუშტები შეკრა.
მარინა არ განძრეულა.
— თუ ჩემკენ წამოხვალ, პოლიციას დავურეკავ.
ის გაჩერდა.
დერეფანში სიჩუმე ჩამოწვა.
მხოლოდ მეზობელი ბინიდან ტელევიზორის ჩახშობილი ხმა ისმოდა.
მაქსი ცოლს ისე უყურებდა, თითქოს პირველად ხედავდა.
— მართლა მაგდებ სახლიდან?
— არა.
მარინამ კარი გააღო.
— შენ თვითონ გაიგდე თავი იმ წამს, როცა გადაწყვიტე, რომ დედაჩემის საძინებელი შენთვის უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე ქალი, რომლის ფულმაც ამ ბინის შენარჩუნებაში დაგვეხმარა.
მაქსმა ნელა აიღო ტომრები.
— ამას არასოდეს გაპატიებ.
მარინა გვერდზე გადგა.
— გადავიტან.
ის გარეთ გავიდა.
მარინამ კარი მის უკან დაკეტა.
საკეტმა ჩაიკაკუნა.
მხოლოდ მაშინ ამოისუნთქა მან, თითქოს მთელი ეს დრო სუნთქვა შეკავებული ჰქონდა.
მუხლები უკანკალებდა, მაგრამ უცნაურად, წლების შემდეგ პირველად ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს შემსუბუქდა.
დედამისის საძინებლის კარი გაიღო.
ელენა პავლოვნა გამოჩნდა.
— მარინა, შვილო… მაქსი წავიდა?
მარინამ გაიღიმა.
— კი, დედა.
— სად წავიდა?
— ოქსანასთან. გადაწყვიტა, მათთვის ბინა იქირაოს, რომ ყველას საკმარისი ადგილი ჰქონდეს.
დედამისმა ქალიშვილს ეჭვიანად შეხედა, მაგრამ მეტი არაფერი უკითხავს.
მარინა სამზარეულოში დაბრუნდა და იმ პროდუქტების დალაგება დაიწყო, რომლებიც მაქსმა მოიტანა.
ექვსი თვის შემდეგ ისინი ოფიციალურად განქორწინდნენ.
მაქსი ბინის ნახევარს ითხოვდა, მაგრამ როდესაც ადვოკატებმა დოკუმენტები წარადგინეს და ელენა პავლოვნას დადასტურებული ფინანსური წვლილი გამოთვალეს, მისი თავდაჯერებულობა სწრაფად გაქრა.
საბოლოოდ მან უფრო მცირე თანხა მიიღო.
შემდეგ მეზობელ რეგიონში გადავიდა.
ოქსანასთან უფრო ახლოს.
ბოლოს და ბოლოს, მას ხომ ყოველთვის ბევრი სივრცე სჭირდებოდა.
ბინა ზუსტად ისეთი დარჩა, როგორიც იყო.
მისაღები ისევ მისაღები იყო.
სამზარეულო ისევ სამზარეულო იყო.
ხოლო ელენა პავლოვნას საძინებელი ისევ ელენა პავლოვნას საძინებლად დარჩა.
ყოველ ჯერზე, როცა მარინა სამზარეულოს კუთხეში დარჩენილ ბოლო მწვანე სამშენებლო ტომარას ხედავდა, ღიმილს ვერ იკავებდა.
რადგან ზოგჯერ საკუთარი თავის დასაცავად ყვირილი და დიდი ჩხუბი სულაც არ არის საჭირო.
ზოგჯერ რამდენიმე გამძლე ტომარაც საკმარისია…
და ქალი, რომელიც ბოლოს და ბოლოს ამბობს:
„ახლა უკვე საკმარისია.“
