აიღე და აკრიფე! — უთხრა დედამთილმა და ცოცხის აქანდაზი ინნას ფეხით მიუგდო. „მეტი არაფრის ღირსი არ ხარ. ეს შენი კომპენსაციაა.“
მონეტები ხმაურით დაეცა იატაკზე. ისინი სხვადასხვა მხარეს გაიფანტნენ და მისაღები ოთახის ხალიჩაზე დაგორდნენ.
თამარა ლვოვნამ ხელები გადაიჯვარედინა და კმაყოფილი სახით უყურებდა.
— რას ელოდები? აიღე! — ირონიულად უთხრა მან. — აი, ეს არის ყველაფერი, რაც ამ ოჯახში გამოიმუშავე.
დივანზე ჟანა იჯდა და ტელეფონი მაღლა ჰქონდა აწეული. ღიმილით იღებდა ყველაფერს.
— ამას კიდევ ბევრჯერ ვუყურებთ, — სიცილით თქვა მან.
მაგრამ ინნა მას არ უყურებდა.
ის მხოლოდ ერთ ადამიანს შეჰყურებდა.
თავის ქმარს.
სამი დღით ადრე რომანმა თავისი ოცნების სამსახური მიიღო — ის ქვეყნის მასშტაბით მოქმედი სატრანსპორტო კომპანიის რეგიონული დირექტორი გახდა.
ელეგანტურ კოსტიუმში გამოწყობილი ფანჯარასთან იდგა.
მაგრამ ცოლის თვალებში შეხედვას ვერ ბედავდა.
ინნა მხოლოდ ერთ რამეს ელოდა.
რომ რამეს იტყოდა.
რომ დედამისს შეაჩერებდა.
მაგრამ რომანმა მხოლოდ პერანგის სახელო გაისწორა.
— დედა… დავასრულოთ ეს ყველაფერი სკანდალის გარეშე.
ეს სიტყვები ინნას გულში დანასავით ჩაერჭო.
თამარამ კმაყოფილად გაიღიმა.
— სკანდალი თორმეტი წლის წინ დაიწყო, როცა ეს გოგო სახლში მოიყვანე. მაშინ ჯერ არავინ იყავი. ახლა დირექტორი ხარ, მნიშვნელოვან ადამიანებთან გაქვს შეხვედრები. მითხარი, რა უნდა ამ ქალს შენ გვერდით, რომელსაც წლებია აღარ უმუშავია?
მაგიდაზე უკვე იდო განქორწინების საბუთები.
თამარამ ნელა დადო ძვირფასი კალამი.
— ხელი მოაწერე. შენი ნივთები დღესვე შეგიძლია წაიღო. მანქანა დაგრჩება. ბინა ყოველთვის ჩემი იყო და ამაზე კამათი არ არსებობს.
ინნა რომანს შეხედა.
— შენც ამას გინდა?
კაცი დიდხანს ჩუმად იდგა.
შემდეგ თქვა:
— ჩვენ შორის დიდი ხანია აღარ მუშაობს არაფერი.
მხოლოდ ეს.
თვალებში არ შეხედა.
ბოდიში არ მოუხადა.
არც კი სცადა ქორწინების გადარჩენა.
ჟანამ დამცინავად გაიცინა.
— ნუ კარგავ დროს! ჩემს ძმას მნიშვნელოვანი შეხვედრები აქვს.
ამ დროს სამზარეულოში ტაიმერმა დარეკა.
იმ დილით ინნამ თევზის ღვეზელი გამოაცხო.
სწორედ თამარამ სთხოვა, ცარიელი ხელებით არ მისულიყო.
ახლა კი იგივე ქალი ზიზღით შეიჭმუხნა.
— იმედია, მაინც არ გაგიფუჭებია.
ინნამ ნელა მოიხსნა საქორწინო ბეჭედი.
მაგიდაზე დადო.
შემდეგ ოჯახის საბანკო ანგარიშის დამატებითი ბარათი ამოიღო.
ჟანამ მაშინვე შეამჩნია.
— ეგ დატოვე! ხვალ ჩემი მაღაზიის ქირას ჩამოაჭრიან.
— აღარ ჩამოაჭრიან.
პასუხი მშვიდი იყო.
მაგრამ თამარამ მოთმინება დაკარგა.
ერთი მოძრაობით მან ინნას სახეში გაარტყა.
დარტყმის ხმა მთელ ოთახში გაისმა.
— გინდა, დაგვსაჯო?
რომანი წამოდგა.
ინნას გული უფრო სწრაფად აეძრა.
იქნებ ახლა…
იქნებ ახლა მაინც დაიცავდა.
მაგრამ კაცმა ისევ დედისკენ გაიარა.
— საკმარისია, დედა! მეზობლები გაიგებენ.
იმ წამს ინნამ საბოლოოდ გაიგო სიმართლე.
რომანი ჩუმად არ იყო იმიტომ, რომ ეშინოდა.
ის ჩუმად იყო იმიტომ, რომ არჩევანი გააკეთა.
და მან ის არ აირჩია.
ინნამ ჩანთა აიღო.
მანქანის გასაღებები აიღო.
კართან ერთხელ კიდევ მოიხედა.
იატაკზე ისევ ეყარა მონეტები.
იქვე იდო აქანდაზი.
და ხელმოუწერელი განქორწინების საბუთები.
— ხვალ დაბრუნდები, როცა დამშვიდდები, — მიაძახა რომანმა.
ინნამ არაფერი უპასუხა.
უბრალოდ კარი მიხურა.
გარეთ რამდენიმე წუთი იჯდა მანქანაში.
ხელები ისე უკანკალებდა, რომ გასაღებს ვერ ატრიალებდა.
ტელეფონი შეირხა.
რომანის შეტყობინება იყო.
„დედაჩემმა ძალიან შორს წავიდა. მაგრამ განქორწინება მაინც საჭიროა.“
რამდენიმე წამში კიდევ ერთი შეტყობინება მოვიდა.
ჟანასგან.
მხოლოდ საბანკო ანგარიში.
და ყოველთვიური ქირის თანხა.
ინნამ მწარედ გაიღიმა.
გახსნა საბანკო აპლიკაცია.
შემდეგ სამი ავტომატური გადარიცხვა გააუქმა.
ცხრა წლის განმავლობაში ის იხდიდა თამარას საცხობის ხარჯებს, ჟანას მაღაზიის ქირას და ოჯახის ბიზნესის ყველა დანახარჯს.
არასოდეს უკითხავს, როდის დასრულდებოდა ეს.
რომანი ყოველთვის ერთსა და იმავეს ეუბნებოდა:
— კიდევ ცოტა მოთმინება.
ჯერ განყოფილების უფროსი გახდა.
შემდეგ დირექტორის მოადგილე.
ბოლოს კი რეგიონული დირექტორი.
მაგრამ ეს ლოდინი არასოდეს ქცეულა იმ საერთო მომავალად, რომელსაც ჰპირდებოდნენ.
ერთი თვით ადრე ყველაფერი შეიცვალა.
ბანკმა შეტყობინება გაუგზავნა.
თავდებობა.
ვადაგადაცილებული ვალი.
უზარმაზარი თანხა.
ინნა დარწმუნებული იყო, რომ შეცდომა მოხდა.
მაგრამ როცა ხელშეკრულება გახსნა, გაოგნებული დარჩა.
ხელმოწერა მისას ჰგავდა.
მაგრამ თანხა ოთხჯერ მეტი იყო იმაზე, რაზეც წლების წინ დათანხმდა.
იმ საღამოს ყველა ძველი დოკუმენტი ამოიღო.
ბანკის ქაღალდები.
ხელშეკრულებები.
ელექტრონული დოკუმენტები.
ცხრა წლის ისტორია მის წინ იდო.
ნელ-ნელა მიხვდა.
ვიღაცამ მისი ნდობა გამოიყენა.
იმავე საღამოს წავიდა მამასთან.
მიხაილ სტეპანოვიჩმა კარზე გაღებისთანავე შეამჩნია ლოყაზე დარჩენილი კვალი.
— ვინ გააკეთა?
— თამარამ.
— რომანმა დაინახა?
ინნამ ჩუმად დაუქნია თავი.
მამას მეტი არაფერი უკითხავს.
უბრალოდ ვახშამი დაუდო.
გვიან ღამით ერთად გადახედეს ყველა დოკუმენტს.
დიდი ხნის სიჩუმის შემდეგ მამამ თქვა:
— რომანის კომპანიასთან ჩვენი ქარხნის კონტრაქტი თორმეტ დღეში მთავრდება.
— ვიცი.
— კიდევ შვიდ პროცენტიან ფასდაკლებას ითხოვენ. თუ დავთანხმდებით, ზარალში წავალთ.
ინნამ თავი დახარა.
— ადრე ჩემი გამო აგრძელებდი.
— დიახ.
— ახლა აღარ გააკეთო.
თორმეტი დღის შემდეგ დირექტორთა საბჭო შეიკრიბა.
ციფრები ნათელი იყო.
ახალი კონტრაქტი მხოლოდ ზარალს მოიტანდა.
გადაწყვეტილება ერთხმად მიიღეს.
კონტრაქტი აღარ გაგრძელდებოდა.
არა შურის გამო.
არამედ ბიზნესის გამო.
იმავე საღამოს რომანი მამის სახლში მივიდა.
— ჩემი კარიერა გაანადგურე! — თქვა გაბრაზებულმა.
— არა.
— მამაშენი წლების განმავლობაში ამ ფასებს იღებდა!
— ჩემი თხოვნით.
რომანი გაჩუმდა.
ინნამ წინ დაუდო სადავო თავდებობის ხელშეკრულება.
— მითხარი…
— ვინ მოაწერა ხელი ჩემს მაგივრად?
რომანი გაფითრდა.
— მაშინ მივლინებაში ვიყავი.
— ვიცი.
— დედაჩემს ჰქონდა წვდომა ჩემს ელექტრონულ ხელმოწერაზე. დოკუმენტებს ის აგვარებდა.
— პაროლი იცოდა?
რომანმა ნელა დაუქნია თავი.
იმ წამს მანაც გაიგო, რამდენად მძიმე შეცდომა დაუშვა.
რამდენიმე დღის შემდეგ რომანის ადვოკატმა განქორწინების შეთანხმება გამოგზავნა.
ის ინნას ჟანას კომერციული ფართის თავის წილს სთავაზობდა.
აღიარებდა, რომ ინნა წლების განმავლობაში აფინანსებდა ოჯახს.
სანაცვლოდ კი სთხოვდა, უარი ეთქვა ყალბი თავდებობის გამო მოთხოვნებზე.
ინნა თითქმის აპირებდა ხელმოწერას.
მაგრამ ბოლო მომენტში ქონების რეესტრი გადაამოწმა.
ფართი რვა თვის წინ იყო იპოთეკით დატვირთული.
ვალი ქონების ღირებულებაზე მეტი აღმოჩნდა.
ისევ ცდილობდნენ მის მოტყუებას.
ამჯერად ინნამ საბოლოო გადაწყვეტილება მიიღო.
საქმე სასამართლოში წავიდოდა.
ბანკმა გამოძიება დაიწყო.
ექსპერტებმა დაადგინეს, რომ დოკუმენტები გაყალბებული იყო.
ძველი გვერდები შეცვლილი აღმოჩნდა.
ბანკის თანამშრომელი გაათავისუფლეს.
თამარასა და ჟანას წინააღმდეგ ზიანის ანაზღაურების საქმე აღიძრა.
რომანის კომპანიაშიც დაიწყო შიდა გამოძიება.
აღმოჩნდა, რომ წლების განმავლობაში არ ჰქონდა დეკლარირებული ოჯახის ინტერესები და სხვები იყენებდნენ მის ელექტრონულ ხელმოწერას.
მან დირექტორის თანამდებობა დატოვა.
განქორწინება ოქტომბერში დასრულდა.
რომანი მარტო მივიდა.
ის უკვე აღარ იყო დირექტორი.
დედამისიც აღარ იდგა მის უკან.
წასვლამდე ჩუმად თქვა:
— იმ დღეს უნდა დამეცავი.
ინნამ შეხედა.
— დიახ.
— მაშინ ჯერ კიდევ შემეძლო ჩვენი ქორწინების გადარჩენა.
რომანმა თავი დახარა.
შემდეგ ჩუმად წავიდა.
მომდევნო გაზაფხულზე სასამართლომ საბოლოოდ გააუქმა ყალბი თავდებობის ხელშეკრულება.
თამარამ და ჟანამ დაკარგეს საცხობიც და კომერციული ფართიც.
ქონების გაყიდვიდან მიღებული თანხა ბანკსა და ინნას გადაეცა.
თამარა პატარა ბინაში გადავიდა.
მან დაკარგა გავლენა.
ვეღარ მართავდა შვილის საქმეებს.
ვეღარ წყვეტდა სხვის ფულზე.
მისი ბოლო შეტყობინება აპრილში მოვიდა.
„ყოველთვის მეგონა, რომ რაც ოჯახს ეკუთვნოდა, ის ჩემიც იყო.“
ინნას პასუხი არ გაუცია.
შეტყობინება ადვოკატს გადაუგზავნა.
შემდეგ კი საუბარი სამუდამოდ წაშალა.
რამდენიმე კვირის შემდეგ ის მამასთან ერთად აგარაკის ძველ სათავსოს ალაგებდა.
ყველაზე მაღალ თაროზე მტვრიანი ძველი რკინის ყულაბა იდო.
მამამ შეანჯღრია.
შიგნით მონეტების მსუბუქი ჟღარუნი გაისმა.
ინნამ ხუთრუბლიანი მონეტა ამოიღო.
ყულაბაში ჩააგდო.
ამჯერად…
ის აღარ აგროვებდა ფულს სხვისი მომავლისთვის.
ამჯერად…
ის პირველად აგროვებდა საკუთარი მომავლისთვის.
