1. rész :
როდესაც ნელიმ გაიგო, რომ მისი ქმარი ღალატობდა, ის არ გატყდა.არ ჩამოჯდა იატაკზე ატირებული.არ გადაუყრია ვიქტორის ტანსაცმელი ფანჯრიდან.არ დაურეკავს მაშინვე ოჯახისთვის, რომ ყველასთვის ეთქვა ღალატის შესახებ.მან ტკივილს არ მისცა უფლება,
მისი გადაწყვეტილებები ემართა.უბრალოდ იდგა მისაღები ოთახის ფანჯარასთან, ორივე ხელით ეჭირა გაცივებული ჩაის ჭიქა და უყურებდა, როგორ იღვიძებდა ნელ-ნელა ზამთრის დილა.ბაღი თხელი თოვლის ფენით იყო დაფარული. ძველი ვაშლის ხის ტოტები უძრავად იდგა ცისკენ მიმართული,
თითქოს თავად ბუნებაც კი სუნთქვას იკავებდა.თორმეტი წელი.ზუსტად ამდენი დრო გავიდა მას შემდეგ, რაც ვიქტორმა ხელი მოაწერა იმ დოკუმენტს.დოკუმენტს, რომელიც ორივეს ეგონა, რომ არასოდეს დასჭირდებოდათ.საქორწინო ხელშეკრულებას.ნელიმ ნელა დახუჭა თვალები.და გაიღიმა.
არა იმიტომ, რომ არ სტკიოდა.არამედ იმიტომ, რომ გაახსენდა რაღაც, რაც თითქმის დავიწყებული ჰქონდა.დედამისი ყოველთვის ეუბნებოდა:— სიყვარული მნიშვნელოვანია. მაგრამ საკუთარი თავის პატივისცემა კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია.—რკინის ჭიშკარი ნელა გაიღო.თოვლი ხრაშუნებდა ბორბლების ქვეშ,
როდესაც თეთრი Mazda ეზოში შემოვიდა.ნელიმ ეს მანქანა უკვე იცოდა.სამი თვის წინ პირველად ნახა.სამი თვის განმავლობაში ამჩნევდა იმ დეტალებს, რასაც სხვები შესაძლოა ვერ შეამჩნევდნენ.სუფთა ძარას.მოვლილ სალონს.უკანა საქარე მინის კუთხეში პატარა სტიკერს:
„ინგას ყვავილების სალონი.“რა უცნაური იყო.ქალი, რომლის ცხოვრებაც ყვავილებს ეძღვნებოდა.და ამავდროულად სხვა ქალის ცხოვრებას ანადგურებდა.ყველაფერი პატარა ქაღალდით დაიწყო.სექტემბრის ბოლოს ვიქტორის პიჯაკის გასაწმენდად მომზადება უნდოდა.
იმ დღეს არაფრით გამოირჩეოდა.ისეთი ჩვეულებრივი დილა იყო, როგორიც ყველა სხვა.ვიქტორი სამსახურში ჩქარობდა.ნელი კი, როგორც ყოველთვის, ალაგებდა სახლს, ყავას ამზადებდა და ცდილობდა მშვიდი წუთებით დამტკბარიყო.როდესაც პიჯაკის ჯიბეში ხელი ჩაყო, პატარა ქაღალდი ამოვარდა.
ქვითარი.რესტორნის ანგარიში.ელეგანტური რესტორნიდან — „ვერანდა“.თავიდან ნელიმ მხოლოდ ინტერესით შეხედა.შემდეგ დეტალები დაინახა.ორი ჭიქა პროსეკო.ორაგულის ტარტარი.და ორი პორცია ანა პავლოვას დესერტი.დიდხანს იდგა ასე.ხელში ქაღალდი ეჭირა.შემდეგ ჩუმად გაეცინა.
არა სიხარულით.უფრო მწარე ურწმუნოებით.ვიქტორს მთელი ცხოვრება სძულდა ტკბილეული.არასოდეს ჭამდა ნამცხვარს.არასოდეს უკვეთავდა დესერტს.პავლოვა ნამდვილად მისთვის არ იყო.— საინტერესოა… — ჩაიჩურჩულა მან.შემდეგ კი კიდევ სცადა მისი დაცვა.
რადგან ზოგჯერ ადამიანი საკუთარ თავს უფრო დიდხანს ატყუებს, ვიდრე მზად არის სიმართლე მიიღოს.იქნებ საქმიანი ვახშამი იყო.იქნებ კოლეგასთან ერთად.იქნებ გაუგებრობა.იქნებ ნებისმიერი რამ.ოღონდ არა ის, რასაც ფიქრობდა.—მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ ახსნა-განმარტებისთვის ადგილი აღარ დარჩა.
ერთ დილას ვიქტორი აჩქარებული იყო.ტელეფონი სამზარეულოს მაგიდაზე დატოვა.ეკრანი ზემოთ იყო მიმართული.ნელი არ აპირებდა მის ნახვას.არ უნდოდა ფარულად შეემოწმებინა ქმარი.არ უნდოდა გამხდარიყო ისეთი ქალი, რომელიც საიდუმლოდ აკონტროლებს საყვარელ ადამიანს.მაგრამ ეკრანი განათდა.
ერთი შეტყობინება.შემდეგ მეორე.შემდეგ მესამე.სახელი ზემოთ ეწერა:„ინგა — ყვავილები“ნელის გული შეეკუმშა.მას არც კი სჭირდებოდა წაკითხვა.პირველი სიტყვებიც საკმარისი იყო.მაინც დაინახა:„მენატრები…“„როდის მოხვალ?“„რაღაც ლამაზი გიყიდე.“რამდენიმე უბრალო წინადადება.
მაგრამ ზოგჯერ რამდენიმე სიტყვას შეუძლია მთელი ცხოვრების დანგრევა.ნელი არ ატირდა.არ იყვირა.უბრალოდ გამორთო ეკრანი.ნელა მოამზადა თავისთვის ჟასმინის ჩაი.დაჯდა მაგიდასთან.და უყურებდა ორთქლს, რომელიც მაღლა ადიოდა.ადრე ეგონა, რომ ყველაზე დიდი ტკივილი მაშინ იყო,
როცა ვინმე მიგატოვებდა.ახლა მიხვდა:ყველაზე დიდი ტკივილი მაშინ არის, როცა ვიღაც შენს გვერდით რჩება…მაგრამ სინამდვილეში უკვე აღარ არის იქ.
2. ნაწილი: თორმეტი წლის წინ, მათი ქორწილის წინ, ნელის დედამ მას რაღაც უჩვეულო უთხრა.ეს ქალი მთელი ცხოვრება ადამიანებთან მუშაობდა.ოცდაათი წელი სასამართლოში იმუშავა.ნახა შეყვარებული წყვილები.ნახა დანგრეული ოჯახები.ნახა ადამიანები,
რომლებიც ოდესღაც ერთმანეთს ხელში ხელს ჩასჭიდებდნენ, შემდეგ კი წლების შემდეგ ერთმანეთისთვის უცხოები ხდებოდნენ.ქორწილის წინა საღამოს დედა ნელის გვერდით დაჯდა.ხელზე ხელი მოჰკიდა.— შვილო, სიყვარული ძალიან ლამაზი რამ არის.ნელი გაეღიმა.— ვიცი,
დედა.მაგრამ ქალმა გააგრძელა:— თუმცა სიყვარულთან ერთად ყოველთვის კიდევ რაღაც უნდა არსებობდეს.— რა?— სიბრძნე.ნელიმ გაიცინა.— მე და ვიქტორს ერთმანეთი გვიყვარს. არაფერი დაგვჭირდება.დედამ სიყვარულით შეხედა.— იმედი მაქვს, ასე იქნება.ერთი წამით გაჩუმდა.
— მაგრამ ცხოვრებას ის არ განსაზღვრავს, რასაც დღეს ვგრძნობთ. მას განსაზღვრავს ის, როგორ ვიქცევით მაშინ, როცა რთული დრო დადგება.—მეორე დღეს დედა დაჟინებით მოითხოვდა, რომ მათ საქორწინო ხელშეკრულება დაედოთ.ვიქტორს თავიდან გაეცინა.— სერიოზულად? თითქოს ვვარაუდობთ,
რომ ოდესმე მტრები გავხდებით.ნელიმ მშვიდად უპასუხა:— ეს მტრებზე არ არის. ეს იმაზეა, რომ ერთმანეთზე ვიზრუნოთ.ვიქტორმა მხრები აიჩეჩა.— თუ ეს შენ გაგახარებს…და ხელი მოაწერა.დაფიქრების გარეშეც.მაგრამ ნელიმ ყველა პუნქტი წაიკითხა.ყურადღებით.ნელა.
ხელშეკრულება ნათელი იყო.თუ რომელიმე მხარე დაამტკიცებდა ღალატს ქორწინებაში, საერთო ქონების განსაზღვრული ნაწილი მეორე მხარეს გადაეცემოდა.სახლი.
აგარაკი.დანაზოგების მნიშვნელოვანი ნაწილი.ერთობლივი ქონება.ვიქტორმა მაშინ მხოლოდ ხელი ჩაიქნია.— ამას არასოდეს გამოვიყენებთ.ნელიმ შეხედა.— მეც ამის იმედი მაქვს.და მაშინ მათ მართლა სჯეროდათ ამის.—პირველი წლები ბედნიერი იყო.არა იდეალური.მაგრამ ნამდვილი.
ისინი ერთად აშენებდნენ საკუთარ ცხოვრებას.ვიქტორი ინჟინრად მუშაობდა, შემდეგ კი საკუთარი ბიზნესი წამოიწყო.ნელი ფორტეპიანოს ასწავლიდა მუსიკალურ სკოლაში.მას თავისი საქმე უყვარდა.უყვარდა ის მომენტი, როცა ბავშვების სახეზე ხედავდა სიხარულს
— როდესაც პირველად ახერხებდნენ რთული მელოდიის დაკვრას.საღამოობით ხშირად ისხდნენ სამზარეულოში.სვამდნენ ჩაის.საუბრობდნენ.იცინოდნენ.
ზოგჯერ კი უბრალოდ ჩუმად ისხდნენ ერთმანეთის გვერდით.და მაშინ სიჩუმე უსაფრთხოებას ნიშნავდა.არა დაშორებას.—შვილი არ ჰყავდათ.წლების განმავლობაში ცდილობდნენ.ექიმები.გამოკვლევები.იმედი.იმედგაცრუება.ერთ საღამოს, როდესაც ნელი ორმოცი წლის იყო,
საწოლის კიდეზე ჩამომჯდარი იჯდა.თავი დახრილი ჰქონდა.— ალბათ ეს ჩვენთვის არ არის განკუთვნილი.ვიქტორმა ჩაიხუტა.— შენ ხარ ჩემი ოჯახი.და ნელის სჯეროდა მისი.რადგან მაშინ ამას ის კაცი ეუბნებოდა.ის ვიქტორი, რომელიც უყვარდა.მაგრამ ადამიანები ზოგჯერ ერთ წამში არ იცვლებიან.
ისინი ნელ-ნელა იცვლებიან.პატარა გადაწყვეტილებებით.პატარა ტყუილებით.პატარა დისტანციით.თავიდან ვიქტორი უბრალოდ გვიან ბრუნდებოდა სახლში.შემდეგ უფრო ხშირად.ახალი პერანგების ყიდვა დაიწყო.ძვირადღირებულ სუნამოს იყენებდა.სარკეში უფრო ხშირად იყურებოდა.
ადრე საერთოდ არ აინტერესებდა, რას იცვამდა.ახლა კი უცებ მისი გარეგნობა ძალიან მნიშვნელოვანი გახდა.ნელი ყველაფერს ამჩნევდა.მაგრამ არაფერს ეკითხებოდა.დედამისს ერთხელ უთქვამს:„ვინც ძალიან სწრაფად სვამს კითხვას, ხშირად მხოლოდ ტყუილს იღებს პასუხად.
“ამიტომ ელოდა.აკვირდებოდა.და როცა სიმართლის დრო მოვიდა…ის უკვე მზად იყო.—ოქტომბრის შუა რიცხვებში მოხდა.სრულიად ჩვეულებრივი დღე დაიწყო.ნელი სავაჭრო ცენტრში მხოლოდ რამდენიმე ნივთის ყიდვას აპირებდა.არაფერს განსაკუთრებულს არ ეძებდა.არაფერს ელოდა.
ზოგჯერ ცხოვრების ყველაზე დიდი ცვლილებები სწორედ მაშინ მოდის, როცა მათ საერთოდ არ ველით.—ერთ-ერთი მაღაზიიდან გამოსვლისას ისინი დაინახა.თავიდან მხოლოდ ვიქტორი.შემდეგ ქალი მის გვერდით.გაჩერდა.თითქოს მისმა სხეულმა უფრო ადრე გაიგო სიმართლე, ვიდრე გონებამ.
ვიქტორი იდგა საიუველირო მაღაზიის ვიტრინასთან.მის გვერდით ოცდაათ წელს გადაცილებული ქალი იყო.გრძელი, წაბლისფერი თმით.ელეგანტური კრემისფერი ქურთუკით.დარწმუნებული მოძრაობებით.ქალი ვიქტორის მკლავს ეჭიდებოდა.იცინოდა.და ვიქტორიც იცინოდა.
ნელის გულში რაღაც გატყდა.არა ხმაურით.არა დრამატულად.უბრალოდ პატარა ბზარი გაჩნდა.როგორც ძველ ფაიფურის ჭიქაზე ჩნდება თხელი ნაპრალი.მაგრამ ყველაზე მტკივნეული ის არ იყო, რომ ის სხვა ქალთან დაინახა.არამედ ის ღიმილი.ის მსუბუქი, ბედნიერი ღიმილი.იგივე ღიმილი,
რომელიც ოდესღაც მას ეკუთვნოდა.პირველ წლებში.როდესაც ვიქტორი ეუბნებოდა:— ნელი, შენთან თავს ისე ვგრძნობ, თითქოს სახლში დავბრუნდი.კაცი, რომელმაც ეს სიტყვები უთხრა…ახლა სხვა ქალთან იდგა.და ისე უყურებდა მას, თითქოს ნელი არასოდეს არსებობდა.
ნელი მათთან არ მისულა.არ უყვირია.არ მოუთხოვია ახსნა.არ უნდოდა უცხო ადამიანების წინაშე სცენა.უბრალოდ შემობრუნდა.წავიდა.იყიდა ყავა.დაჯდა სავაჭრო ცენტრის წყნარ კუთხეში, ძველი, უკვე გამორთული შადრევნის გვერდით.ორმოცი წუთი იქ იჯდა.უძრავად.
მის გარშემო ხალხი მოძრაობდა.ბავშვები იცინოდნენ.წყვილები საუბრობდნენ.ხანდაზმული ადამიანები ხელჩაკიდებულები სეირნობდნენ.ცხოვრება გრძელდებოდა.თითქოს მისი ცხოვრება ერთ წამში არ გაჩერებულიყო.—ნელი არ ტიროდა.უბრალოდ უყურებდა ხალხს.
და ცდილობდა გაეგო:როგორ შეიძლება ადამიანი თორმეტი წლის განმავლობაში იყოს შენი სახლი…და ერთ დღეს სრულიად უცხო გახდეს.შემდეგ ტელეფონი აიღო.დიდხანს არ უფიქრია.დედას დაურეკა.— დედა…რამდენიმე წამში მეორე მხარეს ნაცნობი ხმა გაისმა.— დიახ, შვილო?ნელი დიდხანს დუმდა.
შემდეგ ჩუმად ჰკითხა:— გახსოვს ხელშეკრულება?სიჩუმე ჩამოვარდა.ისეთი სიჩუმე, როცა ორ ადამიანს ზუსტად ესმის, რაზე საუბრობენ.— დიახ — უპასუხა დედამ.— ისევ შენახულია?— იქ არის, სადაც დავტოვეთ.ნელი თვალები დახუჭა.— კოდი შეიცვალა?— არა.ნელი ნელა ამოისუნთქა.— მადლობა, დედა.მეტი სიტყვები საჭირო აღარ იყო.
3. ნაწილი :იმ ღამეს ნელის დიდხანს არ ეძინა.საძინებელი ბნელში იყო ჩაძირული.ვიქტორი მის გვერდით იწვა.მშვიდად.წყნარად.თითქოს არაფერი მომხდარა.თითქოს სხვა ქალი არ არსებობდა.თითქოს ქორწილის დღეს დადებულ ფიცს მნიშვნელობა არ დაეკარგა.
ნელი ჭერს უყურებდა.ადრე ასეთ დროს უფრო ახლოს მიიწევდა მასთან.ხელს ჩასჭიდებდა.ჰკითხავდა:— ისევ გიყვარვარ?ახლა კი არაფერი გააკეთა.უბრალოდ იწვა მის გვერდით.და პირველად ცხოვრებაში ის ადამიანი, ვისთანაც ყველა ოცნება ჰქონდა გაზიარებული…უცხოდ ეჩვენებოდა.
მეორე დილით ვიქტორი მხიარული იყო.ზედმეტად მხიარული.და სწორედ ეს ტკენდა ყველაზე მეტად.არა შეტყობინებები.არა ის ქალი.არა თვითონ ტყუილი.არამედ ის, რომ ვიქტორი ჩვეულებრივ აგრძელებდა ცხოვრებას.ჩაიცვა.ყავა მოითხოვა.აკოცა.თითქოს ყველაფერი რიგზე იყო.— ყავა მზად არის?
— იკითხა მან, როცა პერანგის სახელოებს ისწორებდა.ნელი სამზარეულოს მაგიდასთან იდგა.ქმარს უყურებდა.და ერთი წამით დაინახა ის ახალგაზრდა ბიჭი, რომელიც თორმეტი წლის წინ ქორწილში მისი ხელი აკანკალებული ეჭირა.ის კაცი, რომელიც ღამით იღვიძებდა, როცა ნელი ავად იყო.ის ადამიანი,
რომელსაც მთელი გულით ენდობოდა.მაგრამ ეს სურათი უკვე მხოლოდ მოგონება იყო.— რა თქმა უნდა — ჩუმად თქვა მან.ვიქტორმა განსხვავება ვერ შეამჩნია.დალია ყავა.შუბლზე აკოცა.იმავე მოძრაობით, როგორც ყოველ დილით.მაგრამ ახლა ეს სიყვარულს აღარ ჰგავდა.უფრო ჩვევას ჰგავდა.
მომდევნო კვირებში ნელიმ არაფერი შეცვალა.ისევ ამზადებდა საჭმელს.ისევ მუშაობდა.ისევ იღიმოდა.გარედან ყველაფერი ძველებურად ჩანდა.მაგრამ შიგნით ყველაფერი შეიცვალა.მან ჩანაწერების გაკეთება დაიწყო.არა ემოციების.არა ფიქრების.არამედ ფაქტების.თარიღების.დროების.ადგილების.
როდის დაბრუნდა ვიქტორი სახლში.როდის ეწინააღმდეგებოდა საკუთარ სიტყვებს.როდის ქრებოდა რამდენიმე საათით.როდის მოდიოდა შეტყობინებები.როდის იცვლებოდა მისი ქცევა.ნელი შურისძიებას არ გეგმავდა.მისი დასჯა არ უნდოდა.უბრალოდ იცოდა:ხელშეკრულებას
მნიშვნელობა არ ექნებოდა მტკიცებულებების გარეშე.—ერთ პარასკევს საღამოს ვიქტორმა სამზარეულოში თქვა:— ხვალ საქმიანი ვახშამი მაქვს.ნელი ვაშლს ჭრიდა.თავი არ აუწევია.— სად?— „ვერანდაში“.დანა ერთი წამით გაჩერდა მის ხელში.მხოლოდ ერთი წამით.შემდეგ ისევ გააგრძელა.
— გასაგებია.ვიქტორმა შეხედა.— რატომ თქვი ეს ასე უცნაურად?ნელიმ გაიღიმა.— უბრალოდ დაღლილი ვარ.და ეს იყო პირველი შემთხვევა.პირველი შემთხვევა თორმეტი წლის განმავლობაში…როცა ვიქტორმა ვერ გაიგო, რას ფიქრობდა მისი ცოლი.—იმ პარასკევს საღამოს ნელი სახლში არ დარჩა.
ჩაიცვა თავისი ძველი კრემისფერი ქურთუკი.არ უნდოდა ვინმეს ყურადღება მიექცია.არ უნდოდა ვინმეს შეხვედროდა.უბრალოდ სიმართლის ცოდნა სურდა.მან მანქანა „ვერანდას“ მახლობლად გააჩერა.დიდხანს ლოდინი არ დასჭირდა.ჯერ ვიქტორის მანქანა დაინახა.შემდეგ თეთრი Mazda.ინგა გადმოვიდა.
იგივე ქალი.იგივე თავდაჯერებული ღიმილი.იგივე კრემისფერი ქურთუკი.ვიქტორი მასთან მივიდა.და იმ წამს ნელის უკვე აღარ ჰქონდა ეჭვი.რადგან ეჭვი ტკივილს იწვევს.მაგრამ სიმართლე…უცნაურად თავისუფლებას გაძლევს.ახლა მან იცოდა.—იმ ღამეს სახლში დაბრუნდა.არ უტირია.არ გატეხილა.
აიღო სეიფის გასაღები.ძველი ყუთი ისევ იქ იყო.ზუსტად იქ, სადაც თორმეტი წლის წინ დატოვეს.გასაღები გადაატრიალა.საკეტი გაიხსნა.შიგნით იდო საქაღალდე.ქაღალდები ოდნავ გაყვითლებულიყო.მაგრამ ხელმოწერები ჯერ კიდევ მკაფიოდ ჩანდა.ვიქტორის სახელი.მისი სახელი.მოწმეების ხელმოწერები.
ადვოკატის ბეჭედი.ნელი თითებით გადაუსვა დოკუმენტს.სიხარულს არ გრძნობდა.მას არ უნდოდა, რომ ეს დღე ოდესმე დამდგარიყო.მაგრამ დადგა.და ახლა არჩევანი უკვე სიყვარულზე აღარ იყო.არჩევანი საკუთარ თავზე იყო.—მეორე დილით მან ადვოკატს დაურეკა.ძველი ნომერი აღარ მუშაობდა.
მაგრამ ოფისი ჯერ კიდევ არსებობდა.— გამარჯობა. ნელი ვარგა ვარ.— რით შემიძლია დაგეხმაროთ?ნელი ღრმად ჩაისუნთქა.— მინდა კონსულტაცია თორმეტი წლის წინ დადებულ საქორწინო ხელშეკრულებასთან დაკავშირებით.მოკლე სიჩუმე ჩამოვარდა.— რა თქმა უნდა.
როდის იქნებოდა თქვენთვის მოსახერხებელი?ნელი ფანჯრიდან ბაღს უყურებდა.თოვლი ჯერ კიდევ ფარავდა მიწას.მაგრამ მასში უკვე რაღაც იწყებდა დნობას.— რაც შეიძლება მალე.
4. ნაწილი :
ადვოკატის ოფისში სიჩუმე იყო.არა ის უხერხული, დაძაბული სიჩუმე, რომელიც ორ უცხო ადამიანს შორის ჩნდება.არამედ ისეთი სიჩუმე, სადაც ადამიანს საბოლოოდ შეუძლია სიმართლე თქვას.ნელი ფანჯარასთან იჯდა.ხელში ძველი საქაღალდე ეჭირა.იგივე საქაღალდე,
რომელიც თორმეტი წლის განმავლობაში სეიფის სიღრმეში იდო.თითქოს ელოდა.ელოდა იმ დღეს, როცა საჭირო გახდებოდა.—ადვოკატი, აგნესი, ნელა ათვალიერებდა დოკუმენტებს.შუახნის ქალი იყო.მშვიდი მზერით.ისეთი ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებდა,
რომელსაც ცხოვრებაში ბევრი ისტორია ჰქონდა მოსმენილი.ალბათ ძალიან ბევრი.როცა კითხვა დაასრულა, ჩუმად დახურა საქაღალდე.— იცით, ნელი…— თქვა ბოლოს აგნესმა, — იშვიათია, როცა ადამიანი ასე ფრთხილად ამზადებს საქორწინო ხელშეკრულებას.ნელიმ ოდნავ გაიღიმა.
— მე არ ვიყავი ასეთი წინდახედული.ადვოკატმა შეხედა.— დედაჩემი დაჟინებით მოითხოვდა.აგნესმა თავი დაუქნია.— ბრძენი ქალი ყოფილა.ნელიმ თვალები დახარა.— ნეტავ არასოდეს დამჭირვებოდა ეს.ადვოკატმა მაშინვე არ უპასუხა.უბრალოდ ისევ დოკუმენტებს დახედა.
— ხელშეკრულება ძალაშია.ნელის გული წამით შეჩერდა.— მართლა?— დიახ. მაგრამ ერთი რამ უნდა იცოდეთ.— რა?— მხოლოდ ხელშეკრულება საკმარისი არ იქნება.ნელი დაბნეული შეხედა.— რას გულისხმობთ?— დაგჭირდებათ მტკიცებულებები.—ნელი ნელა ამოიღო ტელეფონი.
არა აკანკალებული ხელით.არა სასოწარკვეთით.მშვიდად.აჩვენა შეტყობინებები.ფოტოები.თარიღები.შეხვედრების ადგილები.აგნესმა ყველაფერი ყურადღებით შეამოწმა.არ განიკითხავდა.არ გამოთქვამდა აზრს.უბრალოდ მუშაობდა.როცა დაასრულა, ტელეფონი უკან დაუბრუნა.
— დიდი ხანია იცოდით, რომ რაღაც არასწორად იყო.ნელიმ ქუჩას გახედა ფანჯრიდან.— არ ვიცოდი.ცოტა ხნით გაჩერდა.— უბრალოდ ვგრძნობდი.აგნესმა რბილად დაუქნია თავი.— ზოგჯერ ადამიანი ცვლილებას უფრო ადრე გრძნობს, ვიდრე მის დამტკიცებას შეძლებს.
ნელიმ სევდიანად გაიღიმა.— დიდხანს ვფიქრობდი, რომ თუ საკმარისად მომთმენი ვიქნებოდი, ვიქტორი ისევ დამიბრუნდებოდა.— ახლა რას ფიქრობთ?ნელიმ რამდენიმე წამი გაჩუმდა.შემდეგ ჩუმად თქვა:— ახლა ვფიქრობ, რომ პირველად საკუთარ თავს უნდა დავუბრუნდე.—როცა სახლში დაბრუნდა,
ვიქტორი უკვე იქ იყო.მისაღებ ოთახში იჯდა.ტელეფონს უყურებდა.კარის ხმა რომ გაიგო, თავი ასწია.— სად იყავი?ადრე ეს კითხვა ზრუნვას ჰგავდა.ახლა უფრო კონტროლს.ნელიმ ქურთუკი გაიხადა.ნელა დაკიდა.— საქმე მქონდა.ვიქტორი აკვირდებოდა.— რა საქმე?ნელი შეხედა.ადრე მაშინვე დაიწყებდა ახსნას.
ეტყოდა სად წავიდა.რატომ წავიდა.როდის დაბრუნდებოდა.მაგრამ ახლა რაღაც შეიცვალა.— მნიშვნელოვანი.ვიქტორს სახე დაეძაბა.— რა ხდება შენთან ბოლო დროს?ნელი უბრალოდ უყურებდა.და პირველად თორმეტი წლის განმავლობაში აღარ გრძნობდა ვალდებულებას, რომ მისთვის ყველაფერი გაემარტივებინა.
არ უნდოდა მისი დამშვიდება.მხოლოდ თქვა:— არაფერი.მაგრამ მის ხმაში ყველაფერი ჩანდა.იმავე საღამოს ვიქტორის ტელეფონი კვლავ განათდა.ნელი დერეფანში იდგა.არ უნდოდა შეხედვა.არ უნდოდა ახალი ტკივილი.მაგრამ ეკრანი აინთო.სახელი გამოჩნდა.
ინგა.შეტყობინება მოკლე იყო:„როდის ეტყვი?“ვიქტორმა დაინახა.მაშინვე წაშალა.მაგრამ უკვე გვიანი იყო.ნელიმ დაინახა.არა შეტყობინება.არამედ ვიქტორის სახე.შიში.და მაშინ მიხვდა.მის ქმარს არ ეშინოდა მისი დაკარგვის.მას ეშინოდა იმ ცხოვრების დაკარგვის, რომელიც მისთვის მოსახერხებელი გახდა.
მომდევნო დღეებში ვიქტორი უფრო და უფრო ნერვიულობდა.ვერ ხვდებოდა, რა მოხდა.ნელი ისევ ისე იქცეოდა.დილით ყავას უმზადებდა.ეკითხებოდა, როგორი დღე ექნებოდა.ემშვიდობებოდა.მაგრამ რაღაც აკლდა.რაღაც, რასაც ვიქტორი მხოლოდ ახლა ამჩნევდა.ნელი აღარ ეძებდა მის თვალებს.
აღარ ეკითხებოდა:„როდის მოხვალ სახლში?“აღარ ეკითხებოდა:„ყველაფერი კარგად არის?“აღარ ცდილობდა მათი ურთიერთობის გადარჩენას.და ეს ბევრად უფრო აშინებდა ვიქტორს,
ვიდრე ნებისმიერი ჩხუბი.რადგან ბრაზის უკან ჯერ კიდევ არის გრძნობა.მაგრამ გულგრილობის უკან…მხოლოდ დისტანციაა.ერთ საღამოს ვიქტორი გვიან დაბრუნდა.მისაღები ოთახი ბნელი იყო.მხოლოდ სამზარეულოდან გამოდიოდა სინათლე.ნელი მაგიდასთან იჯდა.ჩაის სვამდა.არ კითხულობდა.არ მუშაობდა.
უბრალოდ იჯდა.— არ გძინავს? — ჰკითხა ვიქტორმა.— არა.— მელოდებოდი?ნელიმ თავი ასწია.ერთი სიტყვით უპასუხა:— არა.ვიქტორი გაჩერდა.ეს ერთი სიტყვა უფრო მეტად ეტკინა, ვიდრე ნებისმიერი ყვირილი.რადგან მთელი ცხოვრება ნელი ელოდებოდა მას.
ელოდებოდა, როცა ზეგანაკვეთურად მუშაობდა.ელოდებოდა, როცა ცუდ ხასიათზე იყო.ელოდებოდა, როცა შეცდომებს უშვებდა.მისთვის ყოველთვის ღია იყო კარი.ახლა კი ეს კარი ნელ-ნელა იკეტებოდა.— შეიძლება დავილაპარაკოთ? — ჰკითხა ვიქტორმა.ნელიმ გაკვირვებით შეხედა.არ ელოდა ამას.
— რაზე?კაცი მის წინ დაჯდა.სიტყვებს ეძებდა.— მგონია… ბოლო დროს ერთმანეთს დავშორდით.ნელიმ დიდხანს შეხედა.შემდეგ ჩუმად ჰკითხა:— მხოლოდ ბოლო დროს?ვიქტორი გაჩუმდა.ერთ წამს ჩანდა, თითქოს პასუხის გაცემა უნდოდა.მაგრამ ბოლოს მხოლოდ თქვა:
— არ ვიცი, რას გულისხმობ.ნელიმ მწარედ გაიღიმა.— მაგრამ იცი.სიჩუმე ჩამოვარდა.ისეთი სიჩუმე, სადაც დამალვა აღარ შეიძლებოდა.ვიქტორი უცებ წამოდგა.— ვიღაცამ რამე გითხრა?ნელი მას უყურებდა.და მაშინ მიხვდა რაღაცას.კაცი არ ეკითხებოდა:„რატომ გატკინე?“არ ეკითხებოდა:„როგორ გამოვასწორო?“
ის მხოლოდ ეკითხებოდა:„ვინ გაგიმხილა?“თითქოს პრობლემა მისი საქციელი კი არა…მისი აღმოჩენა იყო.— არავინ — თქვა ნელიმ.— მაშინ საიდან იცი რამე?ნელი არ პასუხობდა.და მისი დუმილი ყველაფერზე ხმამაღალი იყო.
5. ნაწილი :
იმ ღამეს ვიქტორს აღარ ეძინა.საწოლში ტრიალებდა.ტელეფონს ამოწმებდა.ინგასგან ახალი შეტყობინებები მოდიოდა.„რატომ არ მპასუხობ?“„ხომ არ გადაიფიქრე?“„შენ თქვი, რომ მალე მიატოვებდი მას.“ვიქტორმა ეკრანი გამორთო.უცებ ყველაფერი სხვანაირად გამოჩნდა.
აქამდე ყველაფერი მარტივი ეგონა.განქორწინება.ახალი ცხოვრება.ინგა ახალგაზრდა იყო.მხიარული.საინტერესო.მას ეგონა, რომ ბედნიერება მხოლოდ გადაწყვეტილების მიღებაზე იყო დამოკიდებული.მაგრამ ახლა პირველად მიხვდა:ის მხოლოდ სახლს არ დაკარგავდა.
მხოლოდ ცოლს არ დაკარგავდა.ის დაკარგავდა თორმეტ წელს.ერთად აშენებულ ცხოვრებას.ადამიანს, რომელიც ყოველთვის მის გვერდით იდგა.—ამ დროს ინგაც სულ უფრო მოუთმენელი ხდებოდა.მას მომავალი სხვანაირად ჰქონდა წარმოდგენილი.ეგონა, ვიქტორს უკვე გადაწყვეტილება მიღებული ჰქონდა.ეგონა,
მხოლოდ დროის საკითხი იყო.ერთ დღეს ისინი კაფეში შეხვდნენ.ინგამ მზის სათვალე მოიხსნა.— ვიქტორ, რამდენ ხანს უნდა გაგრძელდეს ეს ყველაფერი?კაცი ჩუმად იყო.— რა?— ეს ყველაფერი.ვიქტორი ფინჯანს უყურებდა.— არ ვიცი.ინგამ ურწმუნოდ შეხედა.— არ იცი?ქალი წინ გადაიხარა.
— შენ თქვი, რომ შენსა და შენს ცოლს შორის აღარაფერი დარჩა.ვიქტორი არ პასუხობდა.— თქვი, რომ მხოლოდ ჩვევის გამო ხართ ერთად.სიჩუმე ჩამოვარდა.ინგამ ჩუმად თქვა:— გეშინია.— არა.— კი.მისი ხმა შეიცვალა.— შენ მისი არ გეშინია.პაუზა.— გეშინია იმის, რასაც დაკარგავ.ვიქტორს პასუხი არ ჰქონდა.
რადგან იცოდა, რომ ის მართალი იყო.—ორი დღის შემდეგ ნელიმ მიიღო ის მტკიცებულება, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა.მას არ მოუძებნია.არ გამოუკვლევია.უბრალოდ მოვიდა.ზოგჯერ ცხოვრება უცნაური გზებით გვაჩვენებს სიმართლეს.კართან კურიერი იდგა.ვიქტორისთვის ამანათი მოიტანა.
ნელი ამანათი აიღო.ეტიკეტზე ეწერა საიუველირო მაღაზიის სახელი.როცა საღამოს ვიქტორმა დაინახა, სახე შეეცვალა.გაფითრდა.ნელი მხოლოდ უყურებდა.არა ამანათს.არამედ მას.რადგან იმ წამს ვიქტორმა მიხვდა:რაღაც უკვე აღარ იყო მის კონტროლში.
იმ საღამოს ვიქტორი დიდხანს იდგა მისაღები ოთახის შუაგულში.ხელში ეჭირა ამანათი.ამანათი, რომელიც რამდენიმე თვის წინ სიხარულს მოუტანდა.საჩუქარი.ჟესტი.საიდუმლო სიურპრიზი.ახლა კი ის მხოლოდ კიდევ ერთი მტკიცებულება იყო იმისა, რომ მისი ცხოვრება
იშლებოდა.ნელი დივანზე იჯდა.არაფერს ამბობდა.არ ეკითხებოდა, რა იყო შიგნით.არ სჭირდებოდა.ვიქტორის სახეზე ყველაფერი ჩანდა.შიში.დაბნეულობა.გაცნობიერება.რადგან უცებ მიხვდა:ნელი უკვე აღარ იყო ის ქალი, რომელიც ბრმად ენდობოდა მას.—მოგვიანებით,
როცა ვიქტორი აბაზანაში შევიდა, ტელეფონი მაგიდაზე დარჩა.ნელი არ აპირებდა მის ნახვას.არ უნდოდა ახალი საიდუმლოებები.არ უნდოდა მეტი ტკივილი.მაგრამ ეკრანი აინთო.ახალი შეტყობინება მოვიდა.გამომგზავნი:**„ადვოკატი“**ნელი გაჩერდა.მაშინვე არ აიღო ტელეფონი.უბრალოდ უყურებდა.
რაღაც ეუბნებოდა, რომ ეს უკვე მხოლოდ ღალატი აღარ იყო.ეს სხვა რამ იყო.ნელა მიუახლოვდა.შეტყობინება მოკლე იყო:„როგორც შევთანხმდით, განქორწინების დოკუმენტები მომზადებულია.გთხოვთ, დაადასტუროთ, რომ საერთო ქონების გაყოფასთან დაკავშირებით დაბრკოლება არ არსებობს.“
ნელი დიდხანს იდგა უძრავად.ყველაზე მეტად თვითონ განქორწინება არ სტკიოდა.არამედ ის, რომ ვიქტორი უკვე თვეების განმავლობაში გეგმავდა ამას.მაშინ, როცა ის ცდილობდა გაეგო, რა ხდებოდა მათ შორის…ვიქტორი უკვე გაქცევის გზას აშენებდა.—მეორე დილით ნელი ადრე ადგა.უცნაური იყო,
მაგრამ მშვიდად გრძნობდა თავს.აღარ ჰქონდა ის სასოწარკვეთა, რომელიც რამდენიმე კვირის წინ ჰქონდა.ტკივილი ჯერ კიდევ არსებობდა.მაგრამ მას აღარ მართავდა.ახლა პირველად ხედავდა ყველაფერს ნათლად.ჩაიცვა.წავიდა ბანკში.შემდეგ კი აგნესის ოფისში.კარში შესვლისთანავე ადვოკატმა მიხვდა,
რომ რაღაც მოხდა.— იპოვეთ? — ჰკითხა მან.ნელიმ თავი დაუქნია.— დიახ.აგნესმა მხოლოდ ერთი სიტყვა თქვა:— მაშინ დრო მოვიდა.—ადვოკატმა დოკუმენტები გამოიტანა.საქორწინო ხელშეკრულება.მტკიცებულებები.ჩანაწერები.ყველაფერი ერთ ადგილას დაალაგა.— ნელი,
უნდა იცოდეთ, რომ ეს რთული პროცესი იქნება.ნელი ფანჯრიდან ბაღს უყურებდა.თოვლი უკვე იწყებდა დნობას.ზამთარი ნელ-ნელა სრულდებოდა.— ვიცი.— დარწმუნებული ხართ?ნელი დიდხანს დუმდა.შემდეგ მშვიდად თქვა:— თორმეტი წელი დარწმუნებული ვიყავი,
რომ ჩემს ქმარს ვუყვარდი.თითით ხელშეკრულების ყდას შეეხო.— ახლა კი დარწმუნებული ვარ, რომ მეც უნდა მიყვარდეს საკუთარი თავი.აგნესმა ჩუმად დაუქნია თავი.მას ესმოდა.იმ საღამოს ვიქტორი სახლში უცნაური განწყობით დაბრუნდა.ნელი ელოდა.არა ისე, როგორც ადრე.
არა შიშით.არა იმედით.უბრალოდ მზად იყო.ვიქტორი მის წინ დაჯდა.— უნდა დავილაპარაკოთ.ნელიმ თავი დაუქნია.— დიახ.კაცი გაკვირვებული დარჩა.— იცი, რაზე?ნელი შეხედა.— ვიცი.ვიქტორის სახე შეიცვალა.— რა იცი?ნელი ნელა წამოდგა.მივიდა კარადასთან.გამოიღო
ძველი საქაღალდე.და მაგიდაზე დადო.ვიქტორმა ყდა დაინახა.თვალები გაუფართოვდა.სახიდან ფერი დაკარგა.რადგან გაახსენდა.თორმეტი წლის წინ ისიც ამავე მაგიდასთან იჯდა.იცინოდა.ხელს აწერდა.არ წაუკითხავს.არ დაინტერესებულა.ახლა კი პირველად მიხვდა, რა გააკეთა.
— გახსოვს? — ჰკითხა ნელიმ.ვიქტორმა პასუხი არ გასცა.არ იყო საჭირო.მისმა სახემ ყველაფერი თქვა.— გეგონა, ამას არასოდეს გამოვიყენებდით.ვიქტორმა თავი დახარა.— ნელი…— არა.მისი ხმა მშვიდი იყო.არა გაბრაზებული.არა მწარე.უბრალოდ საბოლოო.— ახლა მე მინდა ვისაუბრო.ვიქტორი გაჩუმდა.
— იცი, რა მტკიოდა ყველაზე მეტად? — ჰკითხა ნელიმ.კაცმა თავი ასწია.— არა ის, რომ სხვა ქალი გყავდა.ვიქტორმა ტუჩები შეკრა.— არამედ ის, რომ მაინც მოდიოდი სახლში.სიჩუმე.— ისევ მკოცნიდი.პაუზა.— ისევ მეკითხებოდი, როგორი დღე მქონდა.ნელის ხმა ოდნავ აუკანკალდა.მაგრამ არ გატყდა.
— და ამ დროს უკვე გადაწყვეტილი გქონდა, რომ სხვა ცხოვრება გინდოდა.ვიქტორმა ჩუმად თქვა:— ასე არ ყოფილა.ნელიმ ნელა შეხედა.— მაშინ როგორ იყო?ვიქტორს პასუხი არ ჰქონდა.რადგან ზოგჯერ სიმართლის თქმა ყველაზე რთულია.— ინგა უბრალოდ…ნელი ხელით შეაჩერა.
— არა.ერთი სიტყვა.მაგრამ ვიქტორი გაჩუმდა.— ნუ შეეცდები შეამცირო ის, რაც გააკეთე.—ვიქტორის თვალებში პირველად გამოჩნდა ნამდვილი შიში.არა სახლის გამო.არა ფულის გამო.არამედ იმიტომ, რომ იწყებდა გაგებას:შეიძლება დაეკარგა ადამიანი, რომელსაც ყოველთვის სჯეროდა მისი.
6. ნაწილი:
— გიყვარს ის? — ჰკითხა ნელიმ.ვიქტორი დიდხანს დუმდა.ზედმეტად დიდხანს.ნელიმ თვალები დახუჭა.რადგან ზოგჯერ დუმილი უფრო მტკივნეულია, ვიდრე პასუხი.ბოლოს ვიქტორმა ჩუმად თქვა:— არ ვიცი.და ეს იყო ის წამი, როცა რაღაც საბოლოოდ გატყდა.
რადგან ნელის სადღაც ღრმად ჯერ კიდევ ჰქონდა პატარა იმედი, რომ ვიქტორი იტყოდა:„არა. მე შენ მიყვარხარ.“მაგრამ მან ეს არ თქვა.—მეორე დღეს ნელიმ ოფიციალურად დაიწყო პროცესი.არ მოუწყია სცენა.არ დაურეკავს ყველასთვის.არ უნდოდა, რომ მთელი სამყარო მასზე ელაპარაკა.
ზუსტად ისე მოიქცა, როგორც ბოლო თვეებში.ჩუმად.ღირსეულად.მტკიცედ.აგნესმა მოამზადა ყველა საჭირო დოკუმენტი.მტკიცებულებები ნათელი იყო.შეტყობინებები.შეხვედრები.ფოტოები.მოწმობები.ხელშეკრულება.ყველაფერი ერთ მიმართულებას აჩვენებდა.
როცა ვიქტორმა გაიგო, თავიდან გაბრაზდა.— ეს სასაცილოა!მისმა ხმამ მთელი მისაღები ოთახი მოიცვა.— თორმეტი წლის ქორწინების შემდეგ მართლა ამას აკეთებ?ნელი მშვიდად უყურებდა.— მე ეს არ ამირჩევია.— მაგრამ შენ იყენებ ამას ჩემს წინააღმდეგ!ნელიმ ნელა გააქნია თავი.
— არა.უფრო ახლოს მივიდა.— შენ თვითონ მომეცი ეს შესაძლებლობა.ვიქტორი გაჩუმდა.რადგან იცოდა, რომ ის მართალი იყო.—რამდენიმე დღის შემდეგ ვიქტორმა სცადა მასთან დაახლოება.ყვავილები მოიტანა.ზუსტად ისეთი, როგორიც ნელის უყვარდა.ადრე ეს გაახარებდა.ახლა კი მხოლოდ შეხედა თაიგულს.
— გახსოვს? — ჰკითხა ვიქტორმა.— რა?— ჩვენი პირველი წლისთავი.ნელიმ თავი დაუქნია.— მახსოვს.— მაშინ რატომ არ შეიძლება ისევ ისეთი გახდეს ყველაფერი, როგორიც ადრე იყო?ნელი დიდხანს უყურებდა მას.შემდეგ ჩუმად თქვა:— იმიტომ, ვიქტორ…გაჩერდა.— ყვავილები ვერ წაშლის იმას,
რაც გააკეთე.—ამ დროს ინგაც იწყებდა რეალობის დანახვას.არა იმ ისტორიას, რომელსაც ვიქტორი უყვებოდა.არამედ სიმართლეს.მას ეგონა, რომ ვიქტორი მდიდარი იყო.ეგონა, განქორწინების შემდეგ ერთად დაიწყებდნენ ახალ ცხოვრებას.ეგონა, სახლი მათი გახდებოდა
.მაგრამ როცა გაიგო ხელშეკრულების დეტალები…როცა მიხვდა, რომ ვიქტორს შესაძლოა ქონების დიდი ნაწილი დაეკარგა…რაღაც შეიცვალა მასში.ერთ საღამოს ისინი შეხვდნენ.ინგა ცივად უყურებდა.— ეს არ მითხარი.ვიქტორმა დაღლილმა ამოისუნთქა.— რა?— რომ შენს ცოლს შეუძლია ყველაფერი შეინარჩუნოს.
კაცმა პასუხი არ გასცა.ინგამ მწარედ გაიცინა.— მართლა ფიქრობდი, რომ ამას მნიშვნელობა არ ექნებოდა?და პირველად ვიქტორმა დაინახა:ქალს, რომლის გამოც ყველაფერს რისკავდა…შეიძლება ის არ აინტერესებდა.არამედ ის ცხოვრება, რომელსაც მის გვერდით წარმოიდგენდა.
იმ ღამეს ვიქტორი მარტო დაბრუნდა სახლში.სახლი ბნელი იყო.მაგრამ ახლა ის სახლად აღარ ეჩვენებოდა.უბრალოდ შენობა იყო.კედლებზე საერთო ფოტოები.თაროებზე მოგონებები.სამზარეულოში ნელის საყვარელი ჭიქა.და მაშინ გაიგო.მას სახლი არ დაუკარგავს.მან დაკარგა ადამიანი,
რომელმაც ეს ადგილი სახლად აქცია.—მეორე დილით ნელი ბაღში იდგა.თოვლი თითქმის მთლიანად გამქრალიყო.ვაშლის ხის ტოტებზე პატარა კვირტები ჩნდებოდა.ახალი სიცოცხლე.ახალი დასაწყისი.წლების განმავლობაში ეგონა, რომ თუ ვიქტორს დაკარგავდა, ყველაფერს დაკარგავდა.
ახლა კი იცოდა:ის არ იყო ის, ვინც დაკარგა ქმარი.ვიქტორმა დაკარგა ის.—და სწორედ მაშინ ზარი გაისმა.ნელი კართან მივიდა.როცა გააღო…ინგა იდგა იქ.მარტო.აღარ ჰქონდა ის თავდაჯერებულობა, რომელიც რამდენიმე თვის წინ ჰქონდა.მხოლოდ დაღლილობა.და რაღაც, რასაც ნელი არ ელოდა.შიში.
— თქვენთან საუბარი მჭირდება — თქვა ინგამ.ნელი უყურებდა ქალს.ქალს, რომელსაც ოდესღაც მისი ცხოვრება უნდოდა.ახლა კი რაღაც მიზეზით მასთან მოვიდა.— რაზე?ინგამ ღრმად ჩაისუნთქა.— ვიქტორზე.ნელიმ იგრძნო.კიდევ ერთი სიმართლე უნდა გამოჩენილიყო ზედაპირზე.და შესაძლოა…ამ სიმართლეს ყველაფერი შეეცვალა.
7. ნაწილი : ნელი რამდენიმე წამით უბრალოდ უყურებდა ინგას კართან.უცნაური შეგრძნება ჰქონდა.რამდენიმე თვის წინ ფიქრობდა, რომ თუ ოდესმე ამ ქალს შეხვდებოდა, მხოლოდ სიძულვილს იგრძნობდა.ფიქრობდა, რომ გაბრაზდებოდა.რომ გულში სიმწარეს იგრძნობდა.
იქნებ კმაყოფილებასაც კი.წარმოედგინა, რომ როცა ინგა მიხვდებოდა, რომ ვიქტორი დაკარგა, როცა გაიგებდა, რომ მისი ოცნებები ისე არ ახდებოდა, როგორც წარმოედგინა…ნელი ბედნიერი იქნებოდა.მაგრამ ახლა, როცა ის მის წინ იდგა…ვერ გრძნობდა გამარჯვებას.ვერ გრძნობდა სიხარულს.
მხოლოდ დაღლილობას.რადგან ერთ რამეს მიხვდა:სხვა ადამიანის დაცემა საკუთარ ჭრილობებს ვერ კურნავს.ტკივილი მაინც ტკივილად რჩება.—— შემოდით — თქვა ბოლოს ნელიმ.ინგა გაკვირვებული დარჩა.ალბათ ელოდა, რომ ნელი კარს მიუხურავდა.ალბათ ელოდა ყვირილს.
მაგრამ ნელიმ არაფერი გააკეთა.უბრალოდ გვერდზე გადგა.—მისაღებ ოთახში ორი ქალი იჯდა ერთმანეთის პირისპირ.ორი ადამიანი.ორი განსხვავებული ისტორია.ერთი ქალი, რომელმაც დაკარგა კაცი, რომლისაც თორმეტი წელი სჯეროდა.მეორე კი ახლა იწყებდა გაგებას, რომ შესაძლოა შეუყვარდა ადამიანი,
რომელიც მასაც ბოლომდე გულწრფელი არ ყოფილა.ინგა დიდხანს ჩუმად იყო.ხელები მუხლებზე ჰქონდა ერთმანეთში გადახლართული.ჩანდა, რომ უჭირდა იმ სიტყვების თქმა, რის გამოც მოვიდა.ბოლოს ჩუმად დაიწყო:— ვიცი, რომ გძულვართ.ნელიმ ჩაის ჭიქას დახედა.— არა.ინგამ თავი ასწია.
— არა?ნელიმ ნელა გააქნია თავი.— დიდხანს ვფიქრობდი, რომ ასე იქნებოდა.სიჩუმე ჩამოვარდა.— ვფიქრობდი, რომ როცა დაგინახავდი, მთელი ბრაზი ისევ დამიბრუნდებოდა.შეჩერდა.— მაგრამ მივხვდი, რომ სიძულვილი ძალიან ბევრ ენერგიას გართმევს.ინგამ თვალები დახარა.
— თქვენ ჩემზე ძლიერი ხართ.ნელიმ მწარედ გაიღიმა.— არა.ცოტა ხანს გაჩუმდა.— უბრალოდ მე ეს ტკივილი უკვე თვეებია მიმაქვს. ინგამ ღრმად ჩაისუნთქა.— ბოდიშის მოსახდელად არ მოვსულვარ.ნელიმ თავი დაუქნია.— მივხვდი.— არამედ იმიტომ, რომ რაღაც უნდა იცოდეთ.ნელის სახე სერიოზული გახდა.
— რა?ინგამ ცოტა ხანს მაგიდას უყურებდა.— ვიქტორმა თქვენთვის ყველაფერი არ უთქვამს.ნელი არ განძრეულა.— რას გულისხმობთ?ინგა ნერვიულად ათამაშებდა თითებს.— იმას, რომ მან მეც მომატყუა.ეს სიტყვები ნელის გააკვირვებდა.არა იმიტომ, რომ ვიქტორს ამის გაკეთება შეეძლო.
არამედ იმიტომ, რომ მიხვდა:ვიქტორი ალბათ ყველას ერთსა და იმავე ისტორიას უყვებოდა.უბრალოდ ყოველთვის ისე ცვლიდა დეტალებს, რომ თავად მსხვერპლად გამოჩენილიყო.—— რას გიყვებოდათ ჩემზე? — ჰკითხა ნელიმ.ინგამ მწარედ გაიცინა.— ამბობდა,
რომ თქვენ მას დიდი ხანია აღარ გიყვარდათ.ნელის სახე შეეცვალა.— ამბობდა, რომ თქვენ უბრალოდ ჩვევის გამო ცხოვრობდით ერთად.სიჩუმე.— ამბობდა, რომ უბედური იყავით.ინგას ხმა უფრო ჩუმი გახდა.— და რომ მხოლოდ იმიტომ რჩებოდით მასთან, რომ მარტო დარჩენის გეშინოდათ.
ნელი დიდხანს არ პასუხობდა.არა იმიტომ, რომ ამ სიტყვებმა ატკინა.არამედ იმიტომ, რომ უცებ ყველაფერი გაიგო.ვიქტორი მხოლოდ არ ღალატობდა.ის პარალელურად მათ საერთო ისტორიას ცვლიდა.ქმნიდა ახალ ვერსიას, სადაც ის იყო კარგი ადამიანი.კაცი,
რომელიც უბრალოდ გაურბოდა უბედურ ქორწინებას.ხოლო ნელი იყო ქალი, რომელიც მას ხელს უშლიდა.—— თქვენ დაუჯერეთ? — ჩუმად ჰკითხა ნელიმ.ინგამ თვალები დახარა.— დიახ.მის თვალებში ცრემლი გაჩნდა.— იმიტომ, რომ მინდოდა დამეჯერებინა.
ნელი არაფერს ამბობდა.რადგან ეს ესმოდა.არა ინგას.არამედ იმ გრძნობას.როცა ადამიანს იმდენად უნდა რაღაცის დაჯერება, რომ სიმართლის დანახვა აღარ შეუძლია.— კიდევ არის რაღაც — თქვა ინგამ.ნელი ყურადღებით შეხედა.— რა?ინგამ ცოტა ხანს იფიქრა.— ვიქტორმა ადვოკატი რამდენიმე თვის წინ მოძებნა.
— ვიცი.ინგა გაკვირვებული დარჩა.— იცით?ნელიმ თავი დაუქნია.— დიახ.ინგა რამდენიმე წამით გაჩუმდა.— მაშინ ისიც იცით, რომ ის მხოლოდ განქორწინებაზე არ საუბრობდა.ნელის მზერა შეიცვალა.— რას გულისხმობთ?ინგამ ტელეფონი ამოიღო.იპოვა შეტყობინება.და ნელის გაუწოდა.
ნელი კითხულობდა.ერთი შეტყობინება იყო.ვიქტორისგან.„თუ მოვახერხებთ, რომ საქორწინო ხელშეკრულება ძალადაკარგულად გამოცხადდეს, ყველაფერი ბევრად მარტივი იქნება.“ნელი დიდხანს უყურებდა ეკრანს.სიტყვები ნელა აღწევდა მის გონებაში.ის მხოლოდ წასვლას არ აპირებდა.
მხოლოდ ახალი ცხოვრების დაწყება არ უნდოდა.მას სურდა იმ დაპირების გვერდის ავლაც, რომელსაც თორმეტი წლის წინ საკუთარი ხელით მოაწერა ხელი.იმ ღამეს ნელი აღარ ტიროდა.აღარ.არა იმიტომ, რომ აღარ სტკიოდა.არამედ იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი გადაიტანა.
მან ძველი საქორწინო ალბომი აიღო.დაჯდა საწოლის კიდეზე.გახსნა.ფოტოებზე ახალგაზრდა ქალი იღიმოდა.ქალი, რომელსაც მომავლის სჯეროდა.ქალი, რომელსაც ვიქტორის სჯეროდა.ნელი თითებით შეეხო ერთ-ერთ ფოტოს.საკუთარ ძველ სახეს უყურებდა.— მაპატიე — ჩურჩულით თქვა.
ეს ვიქტორს არ უთქვამს.საკუთარ ძველ თავს უთხრა.იმ გოგოს.იმ ქალს, რომელმაც ჯერ არ იცოდა:რამდენად რთულია ზოგჯერ ადამიანის სიყვარული.და რამდენად რთულია მისი გაშვება.—მეორე დილით ნელი ისევ მივიდა აგნესთან.ადვოკატს გადასცა შეტყობინება.ყველა მტკიცებულება.
ყველაფერი.აგნესმა დიდხანს იკითხა.შემდეგ სერიოზულად ახედა.— ეს მნიშვნელოვანია.ნელი ჩუმად იჯდა.— რას ნიშნავს?აგნესმა საქაღალდე დახურა.— ეს უკვე მხოლოდ ღალატი აღარ არის.პაუზა.— თუ დამტკიცდება, რომ ვიქტორი განზრახ ცდილობდა ხელშეკრულების თავიდან აცილებას,
ეს მნიშვნელოვნად გააძლიერებს თქვენს პოზიციას.ნელიმ თავი დაუქნია.— შურისძიება არ მინდა.აგნესმა შეხედა.— მაშინ რა გინდათ?ნელი დაფიქრდა.შემდეგ მშვიდად თქვა:— მინდა, რომ ბოლოს და ბოლოს საკუთარ ქმედებებზე პასუხისმგებლობა აიღოს.
8. ნაწილი :
ამ დროს ვიქტორის ცხოვრება ნელ-ნელა იშლებოდა.ინგა მასთან დისტანციას იჭერდა.მისი მეგობრები კითხვებს უსვამდნენ.სამსახურზე კონცენტრირებაც აღარ შეეძლო.მაგრამ ყველაზე მეტად ერთი რამ ტკენდა:ნელი უკვე აღარ იბრძოდა მისთვის.აღარ ეკითხებოდა:
— რატომ გააკეთე ეს?აღარ ეუბნებოდა:— კიდევ ერთხელ ვცადოთ.აღარ ეძებდა მის ნაცვლად გამართლებებს.უბრალოდ აგრძელებდა ცხოვრებას.და სწორედ მაშინ მიხვდა ვიქტორი ყველაზე მნიშვნელოვანს:ყველაზე მტკივნეული არ არის ის წამი, როცა ადამიანს კარგავ.ყველაზე მტკივნეულია ის მომენტი,
როცა ხვდები, რომ ადამიანი უკვე დაკარგე…მაშინ, როცა ის ჯერ კიდევ შენს გვერდით იყო.—ერთ საღამოს ვიქტორმა ნელი ბაღში იპოვა.ქალი ყვავილებს რგავდა.ზუსტად ისე, როგორც წლების წინ.— გახსოვს ეს ადგილი? — ჰკითხა ვიქტორმა.ნელიმ თავი არ აუწევია.— მახსოვს.
— აქ პირველი ვარდი დავრგეთ.— დიახ.ვიქტორმა ბაღს გადახედა.ყველაფერი ისევ ლამაზი იყო.სავსე სიცოცხლით.სავსე მოგონებებით.— ერთხელ მითხარი, რომ ეს ადგილი ოდესმე ყვავილებით აივსებოდა.ნელიმ ნელა დადო ბაღის იარაღი.— და აივსო კიდეც.ვიქტორმა თავი დახარა.
— ნელი…ქალმა შეხედა.— რა გინდა?ვიქტორის თვალებში ცრემლები გამოჩნდა.— ყველაფრის დაბრუნება მინდა.ნელი დიდხანს უყურებდა.უყურებდა კაცს, რომელიც ოდესღაც ყველაზე მეტად უყვარდა.— შეუძლებელია.— რატომ?პასუხი მარტივი იყო.მაგრამ მტკივნეული.— იმიტომ,
რომ დროს უკან ვერ დააბრუნებ.ვიქტორმა ჩუმად იკითხა:— კიდევ გიყვარვარ?ეს იყო კითხვა, რომლისაც ორივეს ეშინოდა.ნელი მაშინვე არ პასუხობდა.რადგან სიმართლე ყოველთვის მარტივი არ არის.შეიძლება ადამიანი გიყვარდეს…და მაინც გაუშვა.შეიძლება გენატრებოდეს…და მაინც იცოდე,
რომ მასთან დარჩენა აღარ შეგიძლია.ბოლოს ნელიმ თქვა:— ოდესღაც ძალიან მიყვარდი.ვიქტორის თვალებში იმედი გაჩნდა.მაგრამ ნელიმ გააგრძელა:— მაგრამ მე მიყვარდა ის ადამიანი, ვინც იყავი.პაუზა.— არა ის, ვინც გახდი.—მომდევნო კვირას ოფიციალური შეტყობინება მოვიდა.
განქორწინების პროცესი დაიწყო.მაგრამ აგნესმა კიდევ ერთხელ გადაწყვიტა ძველი დოკუმენტების გადამოწმება.და რაღაც იპოვა.რაღაცას, რაც თორმეტი წლის წინ ვერავინ შეამჩნია.პატარა დამატებას.ერთ წინადადებას.და ამ წინადადებას…შეეძლო ყველას ბედი მთლიანად შეეცვალა.
აგნესმა საქორწინო ხელშეკრულება ისევ გაშალა.ერთხელ არა.ორჯერ არა.ისევ და ისევ კითხულობდა.მაგიდაზე ედო ყველაფერი:ხელშეკრულება.მტკიცებულებები.შეტყობინებები.ფოტოები.ყველაფერი ერთ ისტორიას ჰყვებოდა.ღალატის ისტორიას.მაგრამ აგნესმა იცოდა:
სამართალში ხშირად შედეგს დიდი მოვლენები კი არა…პატარა დეტალები წყვეტს.ერთი სიტყვა.ერთი დამატება.ერთი ხელმოწერა.ერთი ნაწილი, რომელიც ვიღაცამ წინასწარ ჩადო, რადგან იმაზე ფიქრობდა, რაზეც სხვებს ფიქრი არ სურდათ.—ნელი ჩუმად იჯდა მის წინ.გრძნობდა,
რომ ადვოკატმა რაღაც მნიშვნელოვანი იპოვა.— ნელი… — თქვა ბოლოს აგნესმა.ქალმა თავი ასწია.— ვიპოვე რაღაც.ნელის გული სწრაფად აცემდა.— რა?აგნესმა დოკუმენტი თავისკენ მიიზიდა.ერთ პატარა აბზაცზე მიუთითა.— ეს ნაწილი.ნელი ახლოს დაიხარა.
ტექსტი ფურცლის ბოლოში პატარა ასოებით ეწერა.ისეთი ნაწილი იყო, რომლის გამოტოვებაც ადვილად შეიძლებოდა.აგნესმა ნელა წაიკითხა:„თუ რომელიმე მხარე განზრახ დამალავს ქორწინების გარეთ არსებულ ურთიერთობას და ამით საფრთხეს შეუქმნის მეორე მხარის ნდობას,
კეთილსინდისიერებას ან საერთო ქონებრივ ინტერესებს, წინამდებარე ხელშეკრულებით განსაზღვრული შედეგები ავტომატურად ამოქმედდება.“ოთახში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.ნელიმ ისევ გადაიკითხა.ნელა.ყურადღებით.— რას ნიშნავს ეს?აგნესმა სკამზე მიეყრდნო.— ნიშნავს,
რომ მნიშვნელობა აქვს არა მხოლოდ ღალატის ფაქტს.ნელი ახედა.— არამედ?— არამედ იმასაც, რამდენ ხანს გაყენებდა ვიქტორი სიცრუეში.—და უცებ ყველა პატარა დეტალმა აზრი შეიძინა.გვიანი დაბრუნებები.ცრუ საქმიანი შეხვედრები.ტელეფონი, რომელსაც ყოველთვის ეკრანით ქვემოთ დებდა.
დამალული ღიმილები.უცებ შეცვლილი ჩაცმის სტილი.უცნაური მიზეზები.ეს არ იყო მხოლოდ ერთი ცუდი გადაწყვეტილება.ეს იყო თვეების განმავლობაში მიღებული არჩევანების ჯაჭვი.ვიქტორს ყოველდღე შეეძლო სხვა გზა აერჩია.ყოველ დილით შეეძლო ეთქვა:„ნელი, უნდა ვილაპარაკოთ.“
ყოველ საღამოს შეეძლო შეჩერებულიყო.მაგრამ არ გააკეთა.—— მან ეს იცოდა? — იკითხა ნელიმ.აგნესმა თავი გააქნია.— არა მგონია.— და რომ სცოდნოდა?ადვოკატმა დაფიქრდა.
— ალბათ ასე მარტივად აღარ მოაწერდა ხელს.ნელიმ ოდნავ გაიღიმა.მაგრამ ამ ღიმილში სიხარული არ იყო.— სწორედ ეს არის ყველაზე სამწუხარო.—იმ საღამოს ვიქტორი სახლში ელოდა.მისაღებში იჯდა.რამდენიმე თვის წინ ის თავდაჯერებული იყო.ფიქრობდა, რომ ყველაფერს აკონტროლებდა.
ფიქრობდა, რომ უბრალოდ ერთი კარის გაღება იყო საჭირო და ახალი ცხოვრება დაიწყებოდა.ახლა კი დაღლილი ჩანდა.თითქოს რამდენიმე თვეში დაბერდა.— უნდა ვილაპარაკოთ — თქვა მან.ნელიმ ქურთუკი გაიხადა.— გისმენ.ვიქტორი გაოცდა.ადრე ეს სიტყვა იმედს ნიშნავდა.ახლა კი ნიშნავდა:
ბოლოს და ბოლოს თქვი სიმართლე.“— ვიცი, რომ შევცდი.ნელი არაფერს ამბობდა.— ვიცი, რომ გატკინე.სიჩუმე.— მაგრამ არ მინდა ყველაფერი დავკარგო.ნელიმ ნელა შეხედა.— რისი დაკარგვის გეშინია სინამდვილეში, ვიქტორ?კაცი გაჩერდა.— იმის, რომ მე დაგკარგავ?ვიქტორმა პასუხი ვერ გასცა.
და ეს სიჩუმე ყველაფერზე ხმამაღალი იყო.რადგან ნელიმ უკვე იცოდა.მას არ ეშინოდა მისი დაკარგვის.არ ეშინოდა მათი მოგონებების.არ ეშინოდა იმ ქალის დაკარგვის, რომელიც თორმეტი წელი მის გვერდით იდგა.მას ეშინოდა:სახლის.ფულის.კომფორტის.ძველი ცხოვრების.
9. ნაწილი :
— იცი, რა არის ყველაზე სამწუხარო? — ჰკითხა ნელიმ.ვიქტორმა თავი ასწია.ნელი რამდენიმე წამით ჩუმად იყო.— პირველივე დღეს რომ მოსულიყავი ჩემთან…მისი ხმა მშვიდი იყო.— რომ გეთქვა: „ნელი, რაღაც შეიცვალა ჩემში. პრობლემა მაქვს. უნდა ვილაპარაკოთ.“შეჩერდა.
— ძალიან მეტკინებოდა.თვალები ცრემლებით აევსო.— ალბათ გავბრაზდებოდი.პაუზა.— ალბათ დიდი დრო დამჭირდებოდა.შემდეგ პირდაპირ შეხედა.— მაგრამ იქნებ შანსი მაინც გვქონოდა.ვიქტორმა თავი დახარა.რადგან იცოდა.სიმართლე ის არ იყო,
რომ მან უბრალოდ შეცდომა დაუშვა.სიმართლე ის იყო, რომ მან თვეების განმავლობაში აირჩია ტყუილი.—სასამართლოს დღეს ვიქტორი უკვე აღარ ბრაზობდა.აღარ ყვიროდა.აღარ ადანაშაულებდა ნელის.აღარ ცდილობდა ეთქვა, რომ ყველაფერი მისი ბრალი იყო.ის უბრალოდ ჩუმად იჯდა.
ადვოკატები საუბრობდნენ.დოკუმენტები წარდგენილი იყო.მტკიცებულებები სათითაოდ გამოჩნდა.შეტყობინებები.შეხვედრები.ფოტოები.საქორწინო ხელშეკრულება.ყველაფერი ერთ მთლიან სურათად შეიკრა.—მოსამართლე დიდხანს სწავლობდა დოკუმენტებს.
დარბაზში სრული სიჩუმე იყო.ბოლოს მან თქვა:— მხარეებს შორის თორმეტი წლის წინ გაფორმებული საქორწინო ხელშეკრულება ძალაშია.ვიქტორმა თვალები დახუჭა.მოსამართლემ გააგრძელა:— ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობები გამოყენებული იქნება.ნელი უბრალოდ იჯდა.
მას გამარჯვება არ უგრძვნია.არც სიხარული.რადგან მიხვდა:სხვა ადამიანის დამარცხება შენი გამარჯვება არ არის.ეს მხოლოდ მტკივნეული დასასრულია.—სასამართლოს შემდეგ ვიქტორმა ნელის მიაღწია.— ნელი…ქალი გაჩერდა.— დიახ?ვიქტორი დიდხანს დუმდა.შემდეგ ბოლოს თქვა:
— მაპატიე.ეს იყო პირველი შემთხვევა.მასში არ იყო გამართლება.არ იყო მიზეზები.არ იყო სიტყვა „მაგრამ“.მხოლოდ ერთი სიტყვა.გულწრფელი.დაგვიანებული.მტკივნეული.ნელი უყურებდა.და მიხვდა რაღაცას.ერთ დროს მთელი გულით ელოდა ამ მომენტს.ელოდა,
რომ ვიქტორი ბოლოს გაიგებდა.მაგრამ როცა ეს საბოლოოდ მოხდა…უკვე აღარ ცვლიდა არაფერს.— ვიღებ, რომ ნანობ — თქვა ნელიმ.ვიქტორის თვალებში იმედი გაჩნდა.— მაშინ იქნებ…ნელი ნელა გააქნია თავი.— არა.მისი სახე შეიცვალა.— პატიება იგივე არ არის, რაც დაბრუნება.
თვეები გავიდა.ნელიმ ახალი ცხოვრება დაიწყო.ადვილი არ ყოფილა.იყო დილები, როცა ადგომა უჭირდა.იყო საღამოები, როცა ძველი ცხოვრება ენატრებოდა.ენატრებოდა ადამიანი, რომელიც ვიქტორი ოდესღაც იყო.მაგრამ ყოველი დღე მას ცოტათი აძლიერებდა.
სახლი უკვე აღარ იყო მათი ქორწინების მოგონება.ის მისი სახლი გახდა.მისი ადგილი.მისი მშვიდობა.ბაღი ისევ აყვავდა.ვაშლის ხეს ყოველ გაზაფხულზე ახალი კვირტები გამოეყარა.და ნელიმ ისწავლა:ზოგჯერ ცხოვრება რაღაცას იმიტომ არ გართმევს, რომ დაგსაჯოს.ზოგჯერ ის ადგილს ათავისუფლებს რაღაც ახლისთვის.
ერთი წლის შემდეგ ნელი ისევ მუშაობდა მუსიკალურ სკოლაში.ბავშვებს უყვარდათ.კოლეგები პატივს სცემდნენ.ერთ დღეს პატარა გოგონამ ჰკითხა:— მასწავლებელო, რატომ იღიმით ყოველთვის?ნელი დაფიქრდა.ადრე ალბათ უპასუხებდა:„იმიტომ, რომ ბედნიერი ვარ.“მაგრამ ახლა სხვანაირად თქვა:
— იმიტომ, რომ ვისწავლე ჩემი საკუთარი ცხოვრებაც შემიყვარდეს.—ერთ გაზაფხულის დილას ნელიმ წერილი მიიღო.არა ვიქტორისგან.არა ადვოკატისგან.ძველი ნაცნობისგან.წერილის ბოლოს ერთი წინადადება ეწერა:„გავიგე, რომ ისევ ბედნიერი ხარ. მიხარია შენთვის.
“ნელი დიდხანს უყურებდა ფურცელს.შემდეგ გაიღიმა.რადგან საბოლოოდ მიხვდა:მისი ყველაზე დიდი გამარჯვება არ იყო სახლი.არ იყო ფული.არ იყო საქორწინო ხელშეკრულება.მისი ყველაზე დიდი გამარჯვება იყო ის, რომ როცა ყველაფერი ირგვლივ დაინგრა…მან საკუთარი თავი არ დაკარგ.
დასასრული.
