# „აღარ გაიღებო ეგ წითელი ტუჩები!“ — იყვირა ჩემმა დედამთილმა და სახეში ალუბლის კომპოტი შემომასხა. მე კი სიტყვაც არ მითქვამს — პოლიციას დავურეკე.
ჩვენ ჩემი დედამთილის ბინაში ვცხოვრობდით. უფრო სწორად, მის ოროთახიან ბინაში, სადაც ყველა ავეჯი, ყველა ფარდა და თითქოს თვითონ ჰაერიც კი გვაგრძნობინებდა, რომ იქ მხოლოდ დროებით შეშვებული სტუმრები ვიყავით. მე და ჩემი ქმარი, ვიქტორი, უკვე ორი წელი ვცდილობდით საკუთარი სახლის ყიდვას, მაგრამ ჩვენი იპოთეკა სადღაც ბანკის დამტკიცებასა და რეალობას შორის გაიჭედა. მე სახლიდან ვმუშაობდი მომხმარებელთა მომსახურების სამსახურში, ვიქტორი კი ტაქსს მართავდა. მდიდრულად არ ვცხოვრობდით, მაგრამ პატიოსნად ვშრომობდით.
თუმცა არსებობდა ერთი რამ, რასაც ილონა ვერ იტანდა.
ჩემი წითელი პომადა.
ის ძვირი არ იყო. პატარა მაღაზიაში, მიწისქვეშა გადასასვლელში ვიყიდე თითქმის არაფრად. მაგრამ ყოველ დილით, სანამ კომპიუტერს ჩავრთავდი, აუცილებლად ვისვამდი. ეს პატარა ჩვევა მაგრძნობინებდა, რომ მხოლოდ ვიღაცის რძალი არ ვიყავი ამ სახლში. მე ისევ საკუთარი თავის მქონე ქალი ვიყავი.
— შეხედე, ვიქტორ! — ამბობდა დედამთილი დამცინავად. — შენი ცოლი ისე გამოიყურება, თითქოს ღამის კლუბში მიდის. წესიერ ქალს ასეთი წითელი პომადა არ უხდება.
ვიქტორი ამ დროს მხოლოდ ტელეფონს უყურებდა.
არაფერს ამბობდა.
დროთა განმავლობაში მისი სიჩუმე უფრო მტკივნეული გახდა, ვიდრე დედამისის ყველა შეურაცხმყოფელი სიტყვა.
ერთ საღამოს, როცა ჭურჭელს ვრეცხავდი, ილონამ ისევ დამიწყო.
— იცი, რამდენი ღირს ეგ საღებავი? იმ ფულით ნორმალურ სადილს მოამზადებდი.
— ჩემი საკუთარი ფულით ვიყიდე, — მშვიდად ვუპასუხე.
— შენი საკუთარი ფულით? ნუ მაბრაზებ. ჩემს შვილს მიჰყავხარ კისერზე. შენ მთელი დღე მხოლოდ კომპიუტერთან ზიხარ.
ძლივს შევიკავე სიცილი.
მე ვიხდიდი პროდუქტების დიდ ნაწილს, კომუნალურების ნახევარს და არაერთხელ მისთვისაც მიმიცია ფული პენსიის მიღებამდე. მაგრამ ვიცოდი, რომ კამათს აზრი არ ჰქონდა. მას სიმართლის გაგება არ სურდა. უბრალოდ ახალი მიზეზი სჭირდებოდა ჩემი დამცირებისთვის.
რამდენიმე დღის შემდეგ სახლში დაღლილი დავბრუნდი და უცნაური სურათი დამხვდა.
ჩემი პომადა შესასვლელის კარადაზე იყო მოთხუპნილი.
ილონა კი სწორედ იმ პომადით წმენდდა გარდერობის კარს.
— რას აკეთებთ? — გაოცებულმა ვკითხე.
— ლაქას ვაშორებ. ეს უსარგებლო რაღაცა მაინც გამოდგა რისთვისმე.
— ეს ჩემი პომადაა!
— სხვა იყიდე. შენ ხომ ძალიან ამაყობ შენი ხელფასით.
იმ საღამოს ყველაფერი ვუამბე ვიქტორს.
— ნატაშა, ნუ აქცევ ამას დიდ პრობლემად, — ამოიოხრა მან. — დედაჩემი უკვე ასაკოვანია. ახალი იყიდე. საერთოდაც, ასეთი მკვეთრი მაკიაჟი რომ არ გქონდეს, ამდენი კამათი არ იქნებოდა.
სწორედ მაშინ პირველად ნამდვილად გამისკდა გული.
არა პომადის გამო.
არამედ იმიტომ, რომ მივხვდი — ჩემი ქმარი არასოდეს დამიცავდა.
ერთ კვირას სტუმრები მოვიდნენ. ილონას და და მისი ქმარი გვეწვივნენ. როგორც ყოველთვის, მე მოვამზადე საჭმელი, გავაწყე სუფრა და ბოლოს ჭურჭელიც მე დავრეცხე. სანამ მაგიდასთან დავჯდებოდი, ჩემი საყვარელი წითელი პომადა ისევ წავისვი.
— შეხედეთ ამას! — ხმამაღლა გადაიხარხარა ილონამ. — ჩემი რძალი ვახშამზე ისე ემზადება, თითქოს კინოვარსკვლავია.
ყველას გაეღიმა, მაგრამ ბოლოს მისმა დამ თქვა:
— თავი დაანებე გოგოს. ახალგაზრდა ქალია, თუ უნდა, გაიკეთოს მაკიაჟი.
— ახალგაზრდა? — გაბრაზდა ილონა. — ოცდათხუთმეტი წლისაა! ჩემს ასაკში მე უკვე სახლი მქონდა აშენებული და ოჯახს ვუვლიდი. ეს კი მხოლოდ თავს იღებავს.
ვიქტორი ისევ ჭამდა.
ერთი სიტყვაც არ უთქვამს.
მისმა სიჩუმემ უფრო მეტად მატკინა, ვიდრე ნებისმიერი შეურაცხყოფა.
რამდენიმე დღის შემდეგ სახლში ვმუშაობდი. სადილის შემდეგ ისევ წავისვი პომადა და კომპიუტერთან დაბრუნებას ვაპირებდი. ყურსასმენები მეკეთა და გვიან შევამჩნიე, რომ ილონა ჩემს უკან იდგა.
— ისევ ეს საზიზღარი წითელი? — ჩუმად მკითხა.
ერთი ყურსასმენი მოვიხსენი.
— ოცდათხუთმეტი წლის ასაკში კიდევ ვის უნდა მოეწონო?
ღრმად ჩავისუნთქე.
— ეს მხოლოდ პომადაა.
— არა. ეს უპატივცემულობაა.
სანამ პასუხს გავცემდი, მან დილის მომზადებული ალუბლის კომპოტის ქვაბი აიღო და მთელი ძალით სახეში შემომასხა.
წებოვანი წითელი სითხე თმებზე, კისერზე და ტანსაცმელზე ჩამომედინა.
რამდენიმე წამით გაშეშებული ვიდექი.
— რომ აღარ გაიღებო ტუჩები! — იყვირა მან. — ჩემს სახლში ასეთი ქალი თავს ვერ მოიწონებს!
ჩუმად მოვიწმინდე სახე.
ტელეფონი ამოვიღე.
112-ზე დავრეკე.
— გამარჯობა. პოლიციის გამოძახება მინდა. ჩემს საკუთარ სახლში თავს დამესხნენ და დამამცირეს.
ილონას სახე გაფითრდა.
— გაგიჟდი? ეს ხომ მხოლოდ კომპოტი იყო!
— განცხადების დაწერა მინდა.
როცა ვიქტორი სახლში დაბრუნდა, პოლიციელები უკვე ოქმს ადგენდნენ.
ილონა ხმამაღლა ტიროდა და ამბობდა, თითქოს მე გამომეწვია ყველაფერი.
პოლიციელები ცოტა ხნით დერეფანში გავიდნენ.
ვიქტორი ჩემთან მოვიდა.
— რატომ მიიყვანე საქმე აქამდე? ის ხომ დედაჩემია.
— და მე შენი ცოლი ვარ.
პასუხი ვერ გამცა.
იმ წამს მივხვდი, რომ ჩვენი ქორწინება დასრულდა.
— წავალ, — მშვიდად ვუთხარი.
— სერიოზულად ამბობ?
— დიახ. შენ კი მასთან დარჩები.
სამი დღის შემდეგ ქალაქის მეორე მხარეს პატარა ოთახი ვიქირავე და განქორწინებაზე შევიტანე განცხადება.
თავიდან ვიქტორი გაბრაზებული იყო.
შემდეგ მეხვეწებოდა.
ბოლოს ისევ ერთსა და იმავეს იმეორებდა:
„დედაჩემი უკვე ასაკოვანია…“
მე კი ყოველ ჯერზე ტელეფონს ვთიშავდი.
როცა უკანასკნელად დავბრუნდი ჩემი ნივთების წამოსაღებად, ილონა ოთახში ხმამაღლა ტიროდა.
ვიქტორი კართან იდგა, თავი დახრილი ჰქონდა.
ავიღე ჩემი ახალი წითელი პომადა და თვალებში შევხედე.
— დიდხანს მეგონა, რომ თუ ჩუმად ვიქნებოდი, ოდესმე მიმიღებდა. თუ შევიცვლებოდი, შემიყვარებდა. მაგრამ მას ჩემი შეცვლა არ უნდოდა.
მას უნდოდა, რომ გავქრალიყავი.
და შენ ყოველდღე უყურებდი ამას.
ვიქტორს თვალები ცრემლებით აევსო.
— მაპატიე…
— უკვე გვიანია.
ცივ შემოდგომის საღამოს გარეთ გავედი.
შენობის წინ გავჩერდი, პომადა ამოვიღე და ნელა ისევ შევიღებე ტუჩები წითლად.
შუშის კარში ჩემი ანარეკლი დავინახე.
ჩემი ღიმილი ჯერ კიდევ გაუბედავი იყო.
მაგრამ მრავალი წლის შემდეგ პირველად…
თავისუფლად ვიგრძენი თავი.
დღესაც ყოველ დილით წითელ პომადას ვისვამ.
მოგვიანებით დავქორწინდი კაცზე, რომელიც არასოდეს მეკითხება, რატომ ვიღებავ ტუჩებს. პირიქით — ყოველ დილით იღიმის და იმავე წითელ ტუჩებს მკოცნის.
მაგრამ ამ ისტორიის მთავარი აზრი ის არ არის, რომ უკეთესი მამაკაცი ვიპოვე.
მთავარი ის არის, რომ ბოლოს და ბოლოს საკუთარი თავი ვიპოვე.
რადგან ადამიანი, რომელიც გეუბნება, რომ მხოლოდ მაშინ შეგიყვარებს, თუ შეიცვლები, სინამდვილეში სიყვარულს არ გთავაზობს.
მას უბრალოდ უნდა, რომ ნელ-ნელა გაქრე.
და ზოგჯერ ყველაზე გაბედული გადაწყვეტილება ის კი არ არის, რომ კიდევ დიდხანს აიტანო.
არამედ ის, რომ ადგე, კარს გახვიდე…
…და თან წაიღო ის ერთადერთი რამ, რაც გახსენებს, ვინ ხარ სინამდვილეში.
