ვახშამი დიდი ხნის წინ გაცივებულიყო, მაგრამ ცხიმიანი ბულიონისა და მოხარშული ღორის ხორცის მძიმე სუნი მაინც იდგა სამზარეულოში, თითქოს წასვლა არ უნდოდა. დენისმა ძლივს გადაყლაპა ნერწყვი. ყელში ცხელი სპაზმი მოაწვა, მუცელი აერია, ხოლო მარცხენა ქუთუთომ პატარა, შეუჩერებელი კანკალი დაიწყო.
მის თეფშზე უზარმაზარი ნაჭერი მოხარშული ღორის ხორცი იდო. ზემოდან ნაცრისფერი აპკი გადაჰკვროდა, გარშემო კი მოწითალო, ცხიმიანი სითხე ბზინავდა. მხოლოდ მისი დანახვაც კი გულისრევას იწვევდა.
— არ გაბედო ასე შემომხედო შენი მგლის თვალებით! — გაცეცხლდა გალინა ივანოვნა და ისეთი ძალით დაარტყა ხელი მაგიდას, რომ კომპოტის ჭიქამ დაიწკრიალა. — აქედან არ ადგები, სანამ თეფშზე ერთი ნამცეციც კი არ დარჩება! მამაშენი შენს ასაკში ასეთ სადილს მადლიერებით შეჭამდა. შენ კი არჩევ და წუნობ! ძვალი და ტყავი ხარ მეტი არაფერი. ჭამე!
პატარა ბიჭმა მუშტები შეკრა.
ის შვიდი წლის იყო.
საკმარისად დიდი, რომ გაეგო, რა ხდებოდა მის თავს, მაგრამ ძალიან პატარა იმისთვის, რომ თავი დაეცვა.
მისი დედა, ალინა, ორი კვირით ხარკოვში იყო წასული უნივერსიტეტის გამოცდების ჩასაბარებლად. რადგან მისი მეუღლე ღამის ცვლაში მუშაობდა, დენისი დედამთილისთვის ჰყავდათ დატოვებული.
გალინა ივანოვნა ოდესღაც კრემენჩუკის ერთ-ერთი საქსოვი ქარხნის სასადილოს ხელმძღვანელი იყო. მთელი ცხოვრება სამ რამეს სჯეროდა მტკიცედ: რკინის დისციპლინის, ზუსტად დროზე მირთმეული სადილის — სუპი, მეორე კერძი და კომპოტი — და იმ აზრის, რომ გამხდარი ბავშვი აუცილებლად ავად იყო.
სიბრალული მისთვის უცხო გრძნობა იყო.
დენისმა ფრთხილად აიღო პირში ზედმეტად მოხარშული ხახვის ნაჭერი. გადაყლაპვა სცადა, მაგრამ ყელი აღარ ემორჩილებოდა. ძლიერი გულისრევა დაეუფლა, შემდეგ კი ხველა და ხრჩობა დაეწყო. წითელი სუპის პატარა წვეთები ცვილისებრ სუფრაზე გაიფანტა.
— ამას განზრახ აკეთებ, ხომ ასეა? — დაიყვირა ქალმა და სკამიდან წამოხტა. — უმადურო ბავშვო! ყველაფერს მოვუყვები დედაშენს. ვეტყვი, რომ შენი ურჩობით საფლავში მიგყავარ.
ის სამზარეულოს კართან მივიდა.
— აქ დარჩები. თუნდაც დილამდე. სანამ ეს თეფში ბოლომდე სუფთა არ იქნება, არც ტუალეტი, არც თამაში.
კარი ძლიერად მიიხურა.
რამდენიმე წამში დენისმა გაიგონა, როგორ ჩაკეტა ქალმა ძველი საკეტი გარედან.
ბინა უცებ საშინელმა სიჩუმემ მოიცვა.
დენისი გაუნძრევლად იჯდა.
მისი მარცხენა ქუთუთო უფრო და უფრო ძლიერად კანკალებდა.
საათს შეხედა.
საღამოს ცხრა საათი იყო.
წუთები ძალიან ნელა გადიოდა.
ხორცი სულ უფრო ცივდებოდა.
ცხიმი ზედაპირზე იყინებოდა.
პატარა ბიჭს ტირილიც კი არ გაებედა.
მან იცოდა, რომ ეს ყველაფერს უფრო გააუარესებდა.
შუაღამის შემდეგ ცოტა ხანში შესასვლელი კარი ხმაურით გაიღო.
— დენის! — დაიძახა ალინამ უკვე დერეფნიდან.
გამოცდები მოულოდნელად გადაიწია, ამიტომ მან სახლში დაბრუნება სამი დღით ადრე შეძლო. ფეხსაცმლის გახდაც კი ვერ მოასწრო, როცა დედამთილი წინ გადაეღობა.
— რატომ ყვირი შუაღამისას? — ჩაისისინა გალინა ივანოვნამ. — შენი შვილი ისტერიკებს აწყობს. ვიღაცას ხომ უნდა ესწავლებინა მისთვის წესიერება. ცოტა ხნით ჩავკეტე, რომ ეფიქრა თავის საქციელზე. ორი კვირაა თითქმის არაფერს ჭამს.
ალინას სახე გაუფითრდა.
— რა თქვით?
— რაც გაიგონე.
ახალგაზრდა ქალი სამზარეულოსკენ გაიქცა.
კარი ჩაკეტილი იყო.
— დედა… თქვენ ის ჩაკეტეთ?
პასუხი არ ყოფილა.
— დენის! ჩემო პატარავ!
შიგნიდან სიჩუმე.
ალინამ ორივე ხელით მოკიდა კარს და მთელი ძალით მოქაჩა. ძველი საკეტი წინააღმდეგობას უწევდა, შემდეგ კი საშინელი ჭახუნით ამოვარდა ჩარჩოდან.
სურათი, რომელიც მის წინ გადაიშალა, სამუდამოდ ჩაიბეჭდა მის მეხსიერებაში.
დენისი სკამზე გაუნძრევლად იჯდა.
არ ტიროდა.
არ ლაპარაკობდა.
ცარიელი მზერით კედელს უყურებდა.
თეფში ბოლომდე დაცლილი იყო.
სახეზე სქელი ცხიმის ფენა უბრწყინავდა, თითქოს ცხიმიანი ხელებით ცდილობდა ცრემლების მოწმენდას.
მარცხენა თვალი შეუჩერებლად უთრთოდა.
სკამის ფეხთან პატარა გუბე იდგა — ბავშვის პირნაღები.
ბიჭი სასოწარკვეთილი ცდილობდა, ის ჩუსტის წვერით დაეფარა.
— ჩემო პატარავ… — ჩურჩულით თქვა ალინამ.
როგორც კი მის შეხებას ცდილობდა, დენისი შიშით შეხტა.
ორივე ხელი თავზე აიფარა.
— ყველაფერი შევჭამე… გეფიცები… აღარ მომცე… გთხოვ… კარგი ვიქნები…
მისი ხმა ჩახლეჩილი იყო.
ძლივს ისმოდა.
ალინას ეგონა, რომ გული ნაწილებად დაემსხვრა.
მის უკან ისევ გაისმა გალინა ივანოვნას ხმა.
— აი, ისევ აჭარბებ. მე უბრალოდ ვეხმარებოდი. კუჭი გაუფუჭდა იმ მშრალი საჭმლისგან, რასაც თქვენ აძლევთ. ჩემთან კი ნორმალურ საჭმელს ჭამდა. ერთ დღეს მადლობასაც კი გადამიხდის.
ალინა ნელა წამოდგა.
შემობრუნდა.
მის სახეზე აღარაფერი დარჩა ძველი თავაზიანობისგან.
მისი მზერა ყინულივით ცივი გახდა.
— დატოვეთ ჩემი ბინა.
ხანდაზმულმა ქალმა გაოცებულად გაიცინა.
— რა თქვი?
— ხუთი წუთი გაქვთ. მხოლოდ ხუთი წუთი ნივთების შესაგროვებლად.
— როგორ ბედავ ჩემთან ასე ლაპარაკს? მე გავზარდე ოლეგი! სანამ ჩემი შვილი დღე და ღამე მუშაობს, შენ…
ალინამ აღარ მოუსმინა.
მან დენისი ხელში აიყვანა.
ბიჭი ისევ კანკალებდა.
სწრაფად ჩააცვა ქურთუკი პიჟამაზე, ხელში აიყვანა და მასთან ერთად კიბეზე გავიდა.
ამ დროს ტელეფონმა დარეკა.
ოლეგი იყო.
— ალინა! დედაჩემი ამბობს, რომ გაგიჟდი. რა ხდება იქ?
ქალმა ღრმად ჩაისუნთქა.
— შენმა დედამ იმდენად ატერორა ჩვენი შვილი, რომ მას ნერვული ტიკი განუვითარდა. ახლა ბავშვთა საავადმყოფოში მიმყავს. და ძალიან კარგად მომისმინე, ოლეგ… თუ ახლა შენს დედას დაუდგები გვერდით მაშინ, როცა ჩვენს შვილს ყველაზე მეტად ვჭირდებით, იცოდე — როცა სახლში დავბრუნდებით, შენ იქ აღარ უნდა იყო.
