„შენს აგარაკს გავყიდით. დედაჩემს უფრო სჭირდება.” — მაშინ ანიამ მხოლოდ ერთი ზარი განახორციელა მეზობელთან
სერიოჟამ მანქანის გასაღებები სასადილო მაგიდაზე დააგდო და მშვიდად დაიწყო ქურთუკის ღილების გახსნა. შემდეგი ფრაზა ისეთი ბუნებრივად წარმოთქვა, თითქოს ადამიანის ცხოვრების მნიშვნელოვან ნაწილზე კი არა, ძველ ნივთზე საუბრობდა, რომელიც გადასაგდებად იყო გამზადებული.
— შენს აგარაკს გავყიდით. დედაჩემს უფრო სჭირდება.
ანია გაზქურასთან გაუნძრევლად გაჩერდა.
ხელში დაჭერილი ქვაბის ხელსახოცი ნელა გაუვარდა თითებიდან და უხმაუროდ დაეცა მაგიდის კიდეზე.
— რომელ აგარაკზე ლაპარაკობ? — ჩუმად იკითხა მან, ჯერ კიდევ ზურგით მდგომმა.
სერიოჟამ გაკვირვებულად გაიცინა.
— შენსაზე, აბა. სხვა ხომ არ არსებობს. ჩემსაზე ვერ ვილაპარაკებ, რადგან მე საერთოდ არ მაქვს.
მან ფეხსაცმელები გაიხადა, დაუდევრად გვერდზე გადადგა და სამზარეულოში ისე შევიდა, თითქოს უკვე დიდი ხნის წინ გადაწყვეტილ საკითხს განიხილავდნენ.
ანია ზურგს უკან გაჩერდა, ტაფაში ჩაიხედა და საუბარი გააგრძელა:
— ისევ ნუ დავიწყებთ ამას. ჩვენ ოჯახი ვართ. დედაჩემს სერიოზული პრობლემები აქვს. იატაკი გაუფუჭდა, აბაზანაში მილები ჟონავს, ნებისმიერ დღეს შეიძლება ქვედა მეზობელი დატბოროს. დღესაც დამირეკა, კინაღამ ტიროდა.
ანიამ ნელა დადო კოვზი.
უკვე გრძნობდა, რომ რაღაც რიგზე არ იყო.
— და?
— ხელოსნები იპოვა რემონტისთვის, მაგრამ ფული არ აქვს. შენ კი ექვსას კვადრატულ მეტრიან ნაკვეთზე ზიხარ, წელიწადში მხოლოდ ორჯერ მიდიხარ იქ და იქ მხოლოდ ბალახი იზრდება. რა აზრი აქვს მის შენარჩუნებას? გავყიდით და მორჩა. ამ ფულით დედაჩემის ბინას მოვაწესრიგებთ. ახალი ავეჯისთვისაც დაგვრჩება.
მამაკაცის ხმა მშვიდი იყო.
ზედმეტად მშვიდი.
თითქოს აღარ ეკითხებოდა, უბრალოდ გადაწყვეტილებას აცნობებდა.
ანიამ იგრძნო, როგორ მოეჭირა შიგნიდან რაღაც ცივი.
— შენ ახლა სერიოზულად ამბობ, რომ ჩემი მემკვიდრეობით შენი დედის რემონტი უნდა გადავიხადო?
შემობრუნდა.
პირდაპირ შეხედა ქმარს თვალებში.
— ეს ნაკვეთი ჩემმა დეიდამ მაჩუქა. ჩემს სახელზეა გაფორმებული. და მე მას არ გავყიდი.
სერიოჟას სახე დაეძაბა.
ზუსტად ასეთ პასუხს ელოდა.
ელოდა, რომ ანია თავიდან ცოტას შეეწინააღმდეგებოდა. გაბრაზდებოდა. შემდეგ კი რამდენიმე დღეში გადაიფიქრებდა.
რადგან აქამდე ყოველთვის ასე ხდებოდა.
ჯერ აპროტესტებდა, შემდეგ კი ნებდებოდა.
მაგრამ ახლა მის ხმაში რაღაც სხვა იყო.
— ისევ ყველაფრისგან პრობლემას ქმნი, — გაღიზიანებით თქვა მან, სანამ წყალს ისხამდა. — გუშინ დედაჩემთან უკვე ყველაფერი შევათანხმეთ. ნაკვეთი კარგ ადგილას არის. სწრაფად ვიპოვით მყიდველს. შაბათ-კვირას წავალ, ფოტოებს გადავუღებ და განცხადებაში დავდებთ.
ანიამ ურწმუნოდ შეხედა.
— ანუ უკვე განცხადების დადებაც გადაწყვიტე? ჩემ გარეშე?
— ანია, ნუ იქცევი ისე, თითქოს რაღაც საშინელი უსამართლობა ხდება. დედაჩემს მართლა სჭირდება ეს.
რა თქმა უნდა.
ზინაიდა პეტროვნა ყოველთვის ასე ფიქრობდა.
რძლის საკუთრება მისთვის არასოდეს ყოფილა ნამდვილად სხვისი.
უბრალოდ რაღაც, რაზეც ადრე თუ გვიან უფლებას მოიპოვებდა.
ოთხი წლის წინ, როცა ანიამ პატარა ხის სახლი მემკვიდრეობით მიიღო, დედამთილმა პირველივე სტუმრობისას უკვე დაიწყო გეგმების შედგენა.
— აქ სერიოჟასთვის საუნა უნდა გაკეთდეს, — თქვა მან.
— აქ ბოსტანი იქნება.
— იქ კი კონსერვებისთვის კარგი ადგილი გამოვა.
ანიამ მაშინ პირველად ცხოვრებაში თქვა უარი.
მას არ უნდოდა ბაღი სხვების სურვილისთვის.
არ უნდოდა შაბათ-კვირის მუშაობა.
არ უნდოდა კიდევ ერთი ადგილი, სადაც ყველა ეტყოდა, რა უნდა გაეკეთებინა.
მას მხოლოდ პატარა სიმშვიდე სურდა.
მაშინ ზინაიდა გაწყრა.
უსარგებლო უწოდა.
შემდეგ კი თვეების განმავლობაში ძლივს ელაპარაკებოდა.
მაგრამ სერიოჟამ meanwhile თავისი „გამოყენება“ უპოვა ნაკვეთს.
ნელ-ნელა დაიწყო იქ თავისი ნივთების გადატანა.
ძველი მილები.
ჟანგიანი რადიატორები.
ლითონის ნაჭრები.
მანქანის ნაწილები.
ყველაფერი, რაც მისი აზრით, „კიდევ გამოდგებოდა“.
— რკინა ფულს ღირს, — ყოველთვის ამბობდა.
მაგრამ სანამ ანია მიხვდებოდა, პატარა მშვიდი აგარაკი ლითონის ნაგავსაყრელად გადაიქცა.
სახლი უკვე თითქმის აღარ ჩანდა.
ანიამ ხელები გადაიჯვარედინა.
— ჩემი პასუხია: არა.
სერიოჟამ შეხედა.
— რა?
— არ გავყიდი. ეს ჩემი საკუთრებაა. და მორჩა.
მამაკაცს სახე გაუწითლდა.
ჭიქა დახლზე იმაზე ძლიერად დადგა, ვიდრე საჭირო იყო.
— მაშინ კარგად მომისმინე. ხვალ იქ უძრავი ქონების აგენტს მივიყვან. შევაფასებთ ნაკვეთს. და როცა სერიოზული მყიდველი გამოჩნდება, ვნახოთ, როგორ შეგვიშლი ხელს.
ახლოს მივიდა.
— დედაჩემი უკვე ელოდება ამ ფულს. შენ ჩემს წინაშე უხერხულ მდგომარეობაში არ ჩამაყენებ.
ანია უბრალოდ უყურებდა.
მას არ შეაშინა ბრაზმა.
შეაშინა იმან, რომ კაცს ნამდვილად სჯეროდა — მას ჰქონდა უფლება, მის ნაცვლად გადაწყვეტილება მიეღო.
სერიოჟამ აიღო ქურთუკი.
— დედაჩემთან მივდივარ, რემონტისთვის მოვამზადო ყველაფერი. შენ კი მანამდე დაფიქრდი, რამდენად ეგოისტი ხარ.
კარი ხმაურით დაიხურა.
ბინა უცებ დადუმდა.
ანია სამზარეულოს შუაში დარჩა.
არ ტიროდა.
არ დამსხვრეულა.
უბრალოდ უყურებდა ტელეფონს ფანჯრის რაფაზე.
ხვალ აგენტს მოიყვანს?
კარგი.
მაშინ ისიც გააკეთებდა რაღაცას.
ნელა აიღო ტელეფონი და კონტაქტებში „მ“ ასო მოძებნა.
— მიშა? გამარჯობა. ანია ვარ, აგარაკიდან.
მეორე მხარეს ღრმა კაცის ხმა გაისმა სიცილით.
— ოჰო, მეზობელო! რა მოხდა? ისევ ჩამოიტანა შენმა ქმარმა რკინის გროვა? უკვე მეშინია, ერთ დღეს ჩემთანაც გადმოვა.
ანიას გაეღიმა.
მაგრამ ამ ღიმილში უკვე აღარ იყო სითბო.
მხოლოდ გადაწყვეტილება.
— არა, მიშა. ახლა ბევრად უფრო სერიოზული საქმეა.
— რა მოხდა?
— ცოტა ხნის წინ მითხარი, რომ ახალი შედუღების აპარატი იყიდე. ძლიერი.
კაცის ხმა მაშინვე სერიოზული გახდა.
— კი. რატომ?
ანიამ ფანჯრიდან გაიხედა.
— იმიტომ, რომ მჭირდება.
რამდენიმე წამის სიჩუმე.
— რისთვის?
— გაკვეთილისთვის.
ორმოცი წუთის შემდეგ ანია უკვე აგარაკისკენ მიმავალ გზაზე იჯდა.
არ ტიროდა.
არ კანკალებდა.
მის თავში გეგმა უკვე მზად იყო.
მიშა ჭიშკართან ელოდა.
ტილოს ხელთათმანები ეკეთა, შედუღების ნიღაბი შუბლზე ჰქონდა აწეული და კრიტიკული მზერით ათვალიერებდა მწვანე ლითონის ღობეს.
ღობის მიღმა კი სერიოჟას სიამაყე იდგა:
უზარმაზარი ნაგვის გროვა, რომელიც მან წლების განმავლობაში დააგროვა.
ანიამ კი ზუსტად იცოდა:
ხვალ უკვე ის აღარ იქნებოდა, ვისაც ფაქტის წინაშე აყენებდნენ.
