დაიწყო თითქოს სულ ჩვეულებრივი სამუშაო დღე — მძიმე, გადატვირთული, სამი საათის ძილზე აწყობილი, ენერგეტიკული სასმელით ძლივს გამაგრებული. და სწორედ მაშინ ამიფრთახუნდა ტელეფონი. ექვსი გამოტოვებული ზარი ჰანასგან.
ჩემი თერთმეტი წლის გოგონა. ჩუმი, ფრთხილი ბავშვი, რომელიც ავეჯსაც კი ბოდიშს უხდის ხოლმე, თუ შემთხვევით დაკარგავს წონასწორობას და მის კუთხეს მოედება. ჰანა არასოდეს დამირეკავდა ასე — თუ რაღაც ნამდვილად სერიოზული არ ხდებოდა.
უკვე კანკალით დავურეკე უკან. მიპასუხა მყისვე.— „დედა…“ — ხმა ისე უკანკალებდა, თითქოს ცრემლები კისერზე ედგა.— „რა მოხდა, საყვარელო?“— „ჩემი გასაღები… აღარ მუშაობს. ვეღარ შევდივარ. მგონი… მგონი, საკეტი შეცვალეს.“
— „ვინ შეცვალა?“ — ვკითხე დაბნეულმა.— „ბებია… ან დეიდა ბრიტანი.“შუბლთან ხელები მოვიკიდე, თითქოს ტკივილს ვაჩერებდი.— „ისინი საკეტს არ შეცვლიდნენ, სანამ არ გვეტყოდნენ…“
ტელეფონში მსუბუქი სლუკუნი გაისმა.— „შეგიძლია წამოხვიდე?“დავიხედე საათზე. მინიმუმ ერთი საათი მჭირდებოდა სახლამდე მისვლას.— „ეცადე დარეკო ბებიასთან ან ბრიტანთან, კარგი? ალბათ სახლში არიან.“
— „კარგი…“ — ხმა იმდენად ჩუმი იყო, თითქოს შრიალი. — „არავინ პასუხობს.“— „კარგი. სცადე კიდევ. აუცილებლად გაგიღებენ.“ტელეფონი გავთიშე და საკუთარ თავს ვაიძულე დამეჯერებინა, რომ ეს მხოლოდ უბრალო გაუგებრობა იყო. შეცდომა.
რაღაც პატარა, სწრაფად მოგვარებადი.ორი საათის შემდეგ კიდევ ერთხელ ავიღე ტელეფონი. ოთხი ახალი გამოტოვებული ზარი. ერთიც შეტყობინება: „დედა, ისინი აქ არიან. გთხოვ, მოდი.“
მუცელში თითქოს მძიმე ქვა ჩამივარდა.დავურეკე. ტიროდა.— „დედა… შიგნით არ მიშვებენ.“— „ვინ არ გიშვებს?“ — ხმა გამიმკაცრდა.— „ბებია… და დეიდა ბრიტანი. კართან გამოვიდნენ. ბებიამ… მითხრა, რომ ჩვენ აქ აღარ ვცხოვრობთ.“
გავშეშდი.— „მითხრა, რომ კარი აღარ დამეკაკუნებინა. რომ ვითომ ვაჭარბებ.“მ胸ში რაღაც მძიმე, ბნელი ჩამოწვა.— „ჰანა, მისმინე. უსაფრთხოდ ხარ?“— „ვერანდაზე ვდგავარ. ისევ წვიმს.“— „იქ გაჩერდი. არ დაიძრა. ახლავე მოვალ.“უბრალოდ დავურეკე უფროსს:
— „საოჯახო საგანგებო სიტუაცია. ჩემი შვილი წვიმაში დგას.“მინდოდა რაღაც ეთქვა, მაგრამ ჩემი სახის დანახვაზე გაჩუმდა.ხუთ წუთში უკვე მანქანაში ვიჯექი, ჯერ კიდევ სამედიცინო უნიფორმაში, ხელებზე სადეზინფექციო სითხის სუნით, როცა წვიმა ცხვირწინ მინას უშედეგოდ გააქანს. იმ მომენტში აღარ ვიყავი მედდა.
ვწუხრობდი. და ვიჭრიდი სტიქიის გულში — როგორც დედა.სახლთან მისულმა ჰანა ვერანდაზე ნახე — გალუმპული, სინათლისგან ჩამქრალი, მუხლებზე მოხრილი. მივვარდი, ჩავეხუტე. გაყინული იყო.
— „ბოდიში…“ — მითხრა ჩურჩულით, თითქოს დანაშაული ჩამიდენია.— „არაფერი გაქვს სატრელი,“ — დავყვებდი, თუმცა ხმა ძლივს ამომდიოდა.ამ დროს ვერანდის ნათურა აინთო. კარი გაიღო.დედაჩემი გამოჩნდა. ჭიქა ჰქონდა ხელში — ღვინით.
— „ელენა?“ — თითქოს გაკვირვებული იყო. — „აქ რა გინდა?“— „შენ შეცვალე საკეტები.“— „ჩვენ უბრალოდ ცოტა სივრცე გვჭირდებოდა.“— „ჰანა წვიმაში დატოვე.“— „ის თავს გაიტანს. თერთმეტისაა.“
დედამ თავი გვერდზე გადახარა — ისევ ის, სარკასტული, ზემოდან დავალებული გამომეტყველება.— „ჩვენ გადავწყვიტეთ, რომ შენ და ჰანა აქ აღარ ცხოვრობთ. ნაკლები დრამა იქნება.“— „ჩვენ?“
— „მე და ბრიტანი, აბა ვინ?“ბრიტანი — ჩემი ნახევარდა — კარის უკან იდგა, ტელეფონისგან თითები დაჭიმული, სახეზე ყალბი შეშფოთება.— „ალბათ ახლა არაა საუკეთესო დრო…“ — ამოილუღლუღა.
— „ნახე რა სისულელეა…“ — დაელოდა დედაჩემი. — „ელენა, დიდი ქალი ხარ. თავს მიხედავ.“სახლში შევიხედე.სოფაზე ბრიტანეს ბავშვები ქაოსურად იყვნენ დაგდებულნი.ჰანას ნაჭერი — ის, საკუთარი ხელით შეკერილი — ლამაზად, ზედმეტად ფრთხილად იყო დასმული გვერდით.
ამ მომენტში რაღაც ჩემში სრულიად ჩაილეწა.არც დავიღრიალე. არც ვიტირე.უბრალოდ ვთქვი:— „გასაგებია.“დედაჩემს თვალები გაუფართოვდა.— „რა თქვი?“— „გესმის.“ჰანას ხელი ჩავჭიდე და უკან, მანქანისკენ წავედით. ორივე ჩუმად.მანქანაში დამჩურჩულა:
— „ვიქნებით ჩვენ კარგად?“— „რა თქმა უნდა.“— „ბებია… ხომ არ მომდევს? მგონი არ ვუყვარვარ.“გამეღიმა — მწარედ, მაგრამ დასამშვიდებლად.— „ბებია… არავის უყვარს, ძვირფასო. პიროვნულად ნუ მიიღებ.“
იმ ღამით სახლი ისეთი ჩუმი იყო, თითქოს თვითონ ქარბუქსაც დაენანა განვლილი დღე.რაც მოხდა იმ დღეს არ დაწყებულა.წლების განმავლობაში დედას სიყვარული ყოველთვის ბრიტანესკენ იხრებოდა.მამა — შორად. დედა — მკაცრი. მე — მის ჩრდილში, არასოდეს ცენტრში.
სამი წლის წინ მამა გარდაიცვალა.საფლავის ყვავილები ჯერ ბოლომდე არც გაყვითლებულიყო, რომ დედამ უკვე დაიწყო ავეჯის გადაწყობა, დეკორაციების შეცვლა — თითქოს გლოვა უბრალოდ კიდევ ერთი ბალიშიიყო, რომლის ადგილი სხვა კუთხეში უკეთესად მოეწყობოდა.
მალევე ბრიტანი და მისი ბავშვები გადმოვიდნენ. და თითოეულ ოთახში მათი კვალი გაჩნდა.მამისა — არაფრის.არ გასულა დიდი დრო, რომ დარეკა მამის ადვოკატმა, ჯონათან უელსმა.— „ქონება ფონდშია. სახლი… შენ გეკუთვნის.“
გავქვაბდი.იურიდიულად სახლი უკვე ჩემი იყო.ხუთ დღეში დედამ საკეტები შეცვალა — და ჩვენ ქუჩაში გაგვყარა.იმ ღამით არ დამიძინია.მხოლოდ ადრენალინი, წყენა და გეგმა.დავურეკე საავადმყოფოს.
დავურეკე ჯონათანს.— „საკეტები შეცვალეს.“— „მყისვე მოვამზადებ დოკუმენტებს. როდის გინდა?“— „ახლავე. გააკეთე.“ერთი საათის შემდეგ ჯონათანი სახლთან იდგა და… დოკუმენტებს ჰანას აწოდებდა.
დედაჩემს სახიდან ფერი გაჰქრა.ბრიტანი ყვიროდა.რაიანი ბილწსიტყვაობდა.პოლიციამ საქმე წყნარად და ოფიციალურად მოაგვარა.საკეტი ხელში მქონდა.სამი სიტყვა ჩამესმა:„ახლა შენი სახლია.“ეს სიტყვები ბევრად მძიმე აღმოჩნდა, ვიდრე წარმომედგინა.
უკან გზაზე ჰანამ მკითხა:— „გავრეცხავთ ისევ სახლს?“— „არა.“ — გავუღიმე.— „ჩვენ სახლში მივდივართ. ის ყოველთვის ჩვენი იყო.“ექვსი თვე გაიარა. ყველაფერი დამშვიდდა. ყველა საკეტი — სწორ ადგილას.
ჰანა ეზოში მეხმარებოდა, მიწას ეხებოდა, იცინოდა.— „ყველაფერი უფრო მალე იზრდება, როცა არ უყვირიან,“ — მითხრა ღიმილით.და პირველად მრავალი წლის შემდეგ ვიგრძენი ის, რაც ასე ძალიან მაკლდა:მშვიდობა.
