დაუმორჩილებელი ჯარისკაცის გული — გამდიდრებული, უფრო მძაფრი და შემთრემლიერი ვერსია,ღამის უსაშველო სიჩუმე ერთიანად დაიმსხვრა იმხელა, სულისშემძვრელი ყეფით, რომ მთელი რივერდეილის საკონსტაბლიო გაოგნებით შეკრთა.
პოლიციელები, რომლებიც უკვე ათასგვარ საშინელ სურათს იყვნენ შეჩვეულნი, წამით ქანდაკებებივით გაიყუჩნენ. ზოგი კი ერთი ნაბიჯითაც უკან დაიხია. რადგან ის გერმანული ნაგაზი, რომელმაც ეს ღრიალი მოხეთქა, უბრალო ძაღლი ნამდვილად არ იყო.
ეს იყო რექსი — არსება, რომლის სახელიც შიშით ჩურჩულით გამოითქმებოდა, რეგიონში ყველაზე საშიშ K9-ად ცნობილი.კუნთებისა და ნაწიბურებისგან ჩამოყალიბებული გოლიათი, რომლის ყოველი დაბალი ღრინვა თითქოს ამბობდა:
„არ მომიახლოვდე. დასაკარგი აღარაფერი დამრჩა.“ოდესღაც, პოლიციის მაგალითოვანი სამხედრო თანამშრომელი, რექსი ერთ წამში ჩავარდა უფსკრულში. ტრაგედიამ წაართვა ერთადერთი ადამიანი, რომელსაც პატივს სცემდა — თავისი პარტნიორი. იმ დღის შემდეგ აღარაფერი იყო გამოსასწორებელი:
მხოლოდ გატეხილი გული, რომელიც იარაღად გადაიქცა.ზოგი მას „მხეცს“ უწოდებდა. სხვები კი ცივად ამბობდნენ — „გმირის მოჩვენება“.
🌩 გმირის მოჩვენება
ლიონის კინოლოგიური განყოფილების რკინის კარები ისე ჭრაჭუნით გაიღო, თითქოს თვითონვე აპროტესტებდა ამ ცოცხალი კოშმარის შემოშვებას. ფურგონი ნელა მიუახლოვდა. შიგნით, სამუდამო პატიმრივით დაბმული, რექსი ხრიკივით ჩაბნელებულ სივრცეს უყურებდა ისეთი გამჭოლი მზერით,
რომ ყველაზე გამოცდილ აგენტებსაც კი თვალები ერეოდათ.— „ნამდვილად ის არის?“ — ჩურჩულით იკითხა ერთმა ოფიცერმა, სახეზე ფერი წარმოეცალა.— „ჰო… რექსი. ხელუხლებელი.“ — ძლივს ამოილაპარაკა მეორემ.
როცა კინოლოგმა კარი გააღო, რექსი არ დაძრულა.არ ღრენდა.არ კანკალებდა.ის უბრალოდ… ელოდებოდა.მისმა ოქროსფერ-ბნელმა, სევდით დაჭმუჭნილმა თვალებმა თითქოს რაღაცას — ან ვიღაცას — ნაპოვნს მისტირეს, ვინც აღარ არსებობდა. და უცებ, ყოველგვარი გაფრთხილებისა და ხმა-ჩურჩულის გარეშე, ის ხტება.
ჯაჭვი წკაპუნით გაიბზარა, როგორც დარტყმისგან გატეხილი შოლტი, და კინოლოგი ძირს დაანარცხა.ღრმა, მღვიმისმაგვარი ღრ coronaანი ამოტყდა მის მკერდში.არავინ გაბედა მიუახლოვებოდა.რექსი აღარ ეკუთვნოდა არც ერთ ჯგუფს, არც ერთ საცავს:
იგი, თითქოს უხერხული საიდუმლო, თანდათანობით გადაჰქონდათ ადგილიდან ადგილზე.ორი წლის განმავლობაში — ხუთი სხვადასხვა განყოფილება.დაყენებული ჭრილობები მათზე, ვინც დახმარებას ცდილობდა.განგაშისშემცველი ანგარიშები.
და სტრიქონებს შორის — სიმართლე, რომლის დაწერასაც ვერავინ ბედავდა:რექსი ადამიანებს არ ებრძოდა. ის თავის გლოვას ებრძოდა.
⚖ ბოლო შანსი
სათვალთვალო ცივი მინას მიღმა, კომისარმა რენომ მკლავები გადაიჯვარედინა.— „ბოლო შანსი. ესაა ერთადერთი, რაც შემიძლია მივცე. მაგრამ კიდევ თუ ვიღაცას დაესხმება… ყველაფერი დასრულდება.“დაძაბულმა სიჩუმემ ოთახი მთლიანად მოიცვა.
ყველამ ზუსტად იცოდა, რას ნიშნავდა „დასრულება“.რექსის ტიპის ძაღლებისთვის მეორე პენსია არ არსებობდა. მხოლოდ… დავიწყება.რექსი შენობის უკანა მხარეს გადაიყვანეს, იზოლირებულ, ციხის კამერას მონახავე ბოქსში.
ლითონის მძიმე კარები გაიხლიჩა და ჩაკეტა.რექსი დაიწყო სიარული, შეუჩერებლად, წინ და უკან — მისი ბორბლის მსგავსი ნაბიჯების ხმა კი თითქოს დროის საპირისპირო მიმართულებით მოძრავ წამებს ითვლიდა.
როდესაც კინოლოგი მისი გალიის გვერდით ჩაივლიდა, ის ღრენდა.არა მუქარისთვის.არამედ გაფრთხილებისთვის:„აღარ მაქვს ადგილი ტკივილისთვის. შორს დარჩი.“ღამე დაეცა. განყოფილება დაცარიელდა, დატოვა მხოლოდ ნეონების ცივი, უემოციო ნათება.
ფერად-ნათელ ადამიანურ ჩრდილებს აკვირდებოდა რექსი, რომლებიც კუნთმომწვარი დღის შემდეგ სახლში ბრუნდებოდნენ, იცინოდნენ, ცხოვრებას აგრძელებდნენ.
ის კი იქ რჩებოდა — გაყინული, წარსულში, რომლის დამარხვაც შეუძლებელი იყო.
მერე ზურგს უკან ქუხილი დატყდა.რექსი ერთდროულად გაშეშდა — კუნთებმა დაეჭიმა, მისი გამოხედვა დაისკდა.მის თავში კი ისევ და ისევ ტრიალებდა იმ രാത്രეს კადრები:
აფეთქება.ყვირილი.ბოლო დუმილი.ხმა, რომელიც გვამისგან განსხვავებული იყო — მძიმე,
ანგრადული კვნესა — მისი ყელიდან ამოვიდა. ასე ხმით გლოვას თვით კედლებიც კი შეძრწუნდნენ.ყველას ეგონა, რომ რექსის აგრესია მის ბუნებაში იდგა.ისინი ცდებოდნენ.მისი რისხვა — ეს იყო შეძახილი.
მისი ძალადობა — ფარი.მისი სული — საბრძოლო ველი.ჯერ კიდევ… ჯერ არცერთ ადამიანს გაუბედავს ამ ქარიშხალში შეჭრა.
