აქ არის შენი ისტორიის **გრძელი, დრამატული, ემოციურად გამწვავებული ქართულად გადაკეთებული ვერსია**, როგორც გიყვარს — უფრო აღწერითი, უფრო დაძაბული და მკითხველის ყურადღებაზე მოჭიდებული:
დილა ჩვეულებრივად დაიწყო — წყნარი, არაფრით გამორჩეული, თითქოს ისეთივე, როგორიც ათასჯერ ყოფილა. მაგრამ იმ წამს, როცა ჩემი ცოლი სამზარეულოში შემოვიდა გაფითრებული და აშკარად შეშფოთებული, ყველაფერი ერთდროულად შეიცვალა.
„მოუსმინე,“ — მითხრა ჩურჩულით, — „მანქანიდან უცნაური ხმა გამოდის. რაღაც… ტიკტიკს ჰგავს.“შევიჭმუხნე.„ტიკტიკს? დარწმუნებული ხარ? გუშინ ყველაფერი ნორმალურად მუშაობდა.“„დიახ, ზუსტად ეგ.“ — დაჟინებით თქვა მან და წარბები შეეკრა.
— „ძრავა დავამუშავე, ცოტათი ვიარე, ყველაფერი ჩვეულებრივად იყო… მაგრამ შიგნით რაღაც კლიკავდა. თითქოს… პატარა მექანიკური გული უცემდეს.“ ამ აღწერამ სიგიჟემდე ამაწიოკა.სასწრაფოდ ავიღე ჟაკეტი და გარეთ გავედი.
დილით ჰაერი ცივი იყო, უმოძრაო, ზედმეტად უმოძრაო — თითქოს რაღაცას ელოდა.ჯერ კაპოტი ავწიე.ძრავა სუფთა იყო, ყველა მავთული თავის ადგილზე, არაფერს აჩენდა ეჭვს.
შემდეგ საბურავები — ჩვეულებრივი, არანაირი დაზიანება.
ტვირთის საბარგული — ცარიელი.ერთი წამით მეფიქრებოდა, იქნებ წარმოეჩვენა… იქნებ არაფერია.და მაინც, რაღაც შინაგანი ხმამ მაიძულა ქვეშ გადამედო თვალი.ასფალტზე გავწექი, სიცივე ტანს მიკაწრავდა. ტელეფონის ფანარი ავანთე, მანქანის ქვემოთ შევანათე და… სუნთქვა შემეკრა.
იქ, შავ იზოლენტაზე დამაგრებული, პატარა ყუთი იყო.უბრალო. შავი. ნიშნების გარეშე.მაგრამ მისი დანიშნულება აშკარა იყო.GPS-მეთვალყურე.ისე შევკრთი, თავი კინაღამ მანქანას მივარტყი.„საიდან გაჩნდა ეს? ვინ დამიმაგრა?!“
შეშინებული ხელები მიკანკალებდა, როცა ცოლს დაურეკე.„მოისმინე… მანქანის ქვეშ მაკონტროლებლის ტრეკერი ვიპოვე.“მისი ხმა ტელეფონში აფეთქებას ჰგავდა.„რაა?! რა ტრეკერი? რას ამბობ?! მე არაფერიც დამიმაგრებინა!“მისმა პანიკამ ჩემი გაორმაგა.
კიდევ ჩავძვერი, ფრთხილად მოვაშორე მოწყობილობა, ხელში დავიჭირე.პატარა იყო — საეჭვოდ პატარა. გვერდში ანტენა ჰქონდა, თითქოს指ით ჩემკენ მიუთითებსო.ცივი ტალღა დამეცა.ვიღაც ჩვენზე დაკვირვებას ცდილობდა.
დაინტერესება აღარ დამიფიქრია — პირდაპირ პოლიციაში წავედი. ტრეკერი გვერდით სავარძელზე იდო, თითქოს ბომბი ყოფილიყოს, მზად აფეთქებისთვის.შიგნით შესვლისთანავე მივუახლოვდი მორიგე ოფიცერს და თერთმეტივით მივუდე.
„ეს მანქანის ქვეშ ვიპოვე,“ — ვთქვი, ხმა ძლივს შევიკავე. — „რა არის ეს? ვინ შეიძლება დამიმაგროს?“ოფიცერმა ხანგრძლივად შეხედა, მერე ნელა გადაატრიალა. ბოლოს თავი დაუქნია.„GPS-ტრეკერია. სად ზუსტად იპოვეთ?“„ქვეშ… ჩარჩოზე ლენტით იყო მიმაგრებული.“
მან მეორე ოფიცერს გადახედა. ისინი ერთმანეთს ისე გადახედეს — არა გაოცებით, არა დაბნეულობით… არამედ შეშფოთებით.შემდეგ ამოიოხრა და ჩემკენ ახლოს მოიწია.„ახლამდეც გვქონდა მსგავსი შემთხვევა,“ — მითხრა ჩუმად. — „როგორც ჩანს, თქვენ პირველები ნამდვილად არ ხართ.“
სიცივემ ზურგში დამიარა.„რა ნიშნავს ეს? ვინ აკეთებს ამას?“ოფიცერმა შუბლზე ხელი გადაისვა, თითქოს გადაეწყვიტა, ეთქვა თუ არა სიმართლე ბოლომდე.„ხედავთ,“ — დაიწყო, — „ის ავტოფარეხი, სადაც იყავით… რეალურად ჩვეულებრივი ავტოსერვისი არ არის.
კი, შეკეთებებს აკეთებენ, ზეთსაც ცვლიან, ყველაფერი ზედაპირზე ნორმალურია… მაგრამ पर्दის უკან ამ ადგილის მფლობელი თვეებია, რაც ჩვენს რადარზეა.“ყელი გამიშრა.„რადარზე? რატომ?“„მომხმარებლებს სამიზნედ ირჩევენ — განსაკუთრებით მათ, ვინც კარგი,
ძვირადღირებული მანქანებით დადის,“ — თქვა ოფიცერმა. — „ჩუმად უკანა მხარეს ამაგრებენ GPS-ტრეკერებს. შემდეგ ადევნებენ თვალს, სად რჩება მანქანა ღამისთვის. როცა რუტინას ისწავლიან… იპარავენ.“მუცელში სიცარიელემ მომიჭირა.„ანუ რომ არ მეპოვნა…“
მან მშვიდად დამიქნია თავი.„დღეს, ხვალ… უარეს შემთხვევაში, კვირის ბოლოს, მანქანა თითქმის 100%-ით დაკარგული გექნებოდათ. ძალიან დროულად მოხვედით.“ჰაერი უცებ მძიმე გახდა, თითქოს ოთახში მეტი სიმძიმე შემოვიდა.
ცოლს დავურეკე.„გახსოვს, სად წაიყვანე მანქანა გუშინ?“ — ვკითხე.დაიყვირა. „დიახ… მაგრამ უბრალო ავტოგასამართი სადგურის სერვისი მეგონა. ფასები ნორმალური იყო, ადგილი სუფთად ჩანდა…“თვალები დავხუჭე.
„გთხოვ, ფრთხილად იყავი,“ — ვუთხარი ჩურჩულით. — „ტრეკერი ისინი დაამაგრეს.“ხმა არ დაბრუნებულა.ისეთი სიჩუმე იყო, თითქოს ტელეფონში ჰაერი გაქრა — ისეთი, რომელიც ყურებშიც კი ჩხვლეტს.
