„იცი, მაშა,“ — მითხრა ანდრეიმ დამცინავი ღიმილით, — „შენ უბრალოდ კომფორტული ჩუსტივით ხარ. ალინა კი… ის მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელია. აი, ეს არის ცხოვრება!“
ამ სიტყვებს ის ჩვენი ბინის დერეფანში იდგა და ამბობდა. ხელში ჩემოდანი ეჭირა.
უფრო სწორად… ჩემი ჩემოდანი.
თავისი ვერ იპოვა და აიღო ის ძვირიანი ჩემოდანი, რომელიც მე მილანში, მივლინების დროს მქონდა ნაყიდი.
უბრალოდ ვუყურებდი.
თხუთმეტი წელი.
თხუთმეტი წელი ერთად.
და ბოლოს, მის თვალში მე მხოლოდ… ჩუსტი აღმოვჩნდი.
— ანდრეი, — მშვიდად ვუთხარი, — ჩუსტი შეურაცხყოფა არ არის. ჩუსტი არის სიმყუდროვე. ეს არის ჯილდო ფეხებისთვის, რომლებიც მთელი დღე იღლებოდნენ, იდგნენ, დადიოდნენ და ვიღაცას წინ მიუძღოდნენ. მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი კი… ორი საათის ბრწყინვალებაა წვეულებაზე და შემდეგ — ტკივილი და ბუშტუკები რამდენიმე დღის განმავლობაში.
— აი, ხომ ხედავ! — გამარჯვებული სახით დამიქნია თითი. — ზუსტად ამას ვამბობ! შენ ყველაფერზე გაქვს ჭკვიანი, ლოგიკური პასუხი. დავიღალე შენი ლოგიკით, მაშა. მე გრძნობები მინდა! ემოციები! ალინა იცინის, როცა ბედნიერია, კინოში ტირის, სიცოცხლე უნდა. მან იცის ცხოვრება!
— და მე რას ვაკეთებ შენი აზრით?
— შენ? შენ გინდა, რომ ანგარიშები დროულად ჩაბარდეს. ჭურჭელი თავის ადგილზე იდგეს. მე კი ცხრა საათამდე სახლში მოვიდე. შენ უკვე ქალი აღარ ხარ, მაშა. შენ ფუნქცია ხარ. მე კი კაცი ვარ.
არაფერი ვუპასუხე.
არა იმიტომ, რომ სათქმელი არ მქონდა.
არამედ იმიტომ, რომ ვუყურებდი ამ ორმოცდახუთი წლის კაცს — შეთხელებული თმით, იმ სვიტერში, რომელიც მე შარშან ახალ წელს ვაჩუქე — და უცებ მივხვდი, რომ საერთოდ აღარ ვიცნობდი.
ის უცხო ადამიანი გახდა.
და ყველაზე უცნაური ის იყო…
ცოტათი მეცოდებოდა კიდეც.
— ალინამ იცის შენი ვალების შესახებ? — ვკითხე მშვიდად.
შეჩერდა.
— რა ვალების?
— მანქანის კრედიტი. სამასი ათასი რუბლის საკრედიტო ბარათი. ორასი ათასი, რომელიც შენს ძმას უნდა დაუბრუნო. უბრალოდ მინდა დავრწმუნდე, რომ ალინამ ყველაფერი იცის. იმიტომ, რომ ლამაზი ცხოვრების მოთხოვნა ადვილია… როცა ვიღაც სხვა იხდის გადასახადებს.
სახე აუწითლდა.
— ეს ჩვენი საერთო ვალებია!
— არა. მანქანა შენს სახელზეა. ბარათიც შენს სახელზეა. ძმისგან ფული შენ აიღე. და ეს ბინა…
ოთახს თვალი მოვავლე.
— …ჩემია. ქორწინებამდე ვიყიდე საკუთარი ფულით. გახსოვს? მაშინ დამცინოდი და ამბობდი, რომ ტყუილად ვიტვირთებოდი.
სიჩუმე ჩამოწვა.
— ასე რომ, აიღე შენი ჩემოდანი… ანუ არა, დატოვე ჩემი ჩემოდანი. დიდ სამშენებლო ნაგვის ტომარას მოგცემ. შენი ნივთები იქ ჩაეტევა.
— მაშა… გაგიჟდი.
კარი გავუღე.
— არა, ანდრეი.
გავუღიმე.
— უბრალოდ, ბოლოს და ბოლოს საკუთარ თავს დავუბრუნდი.
კარი მის უკან ზუსტად 21:47-ზე დაიხურა.
ეს ზუსტად მახსოვს, რადგან მიკროტალღურის საათს ვუყურებდი.
ერთი წუთი გაუნძრევლად ვიდექი დერეფანში.
შემდეგ სამზარეულოში გავედი.
დავისხი ერთი ჭიქა კარგი ქართული ღვინო — ის, რომელსაც ყოველთვის „ზედმეტად მჟავეს“ ეძახდა.
ფანჯარასთან დავჯექი.
და დაველოდე ცრემლებს.
ხელსახოცებიც კი წინასწარ მოვამზადე.
მაგრამ არც ერთი ცრემლი არ წამომსვლია.
მხოლოდ შვება ვიგრძენი.
თითქოს ვიღაცამ მხრებიდან მძიმე ტვირთი მომხსნა, რომელსაც წლები ვატარებდი.
იმ ღამეს არ მიტირია.
არც მეორე დღეს.
ერთი კვირის შემდეგ კი ავტირდი.
მაგრამ არა მის გამო.
ჩემ გამო.
იმ ქალისთვის ვტიროდი, რომელიც გზაში დავკარგე.
იმ გოგოსთვის, რომელიც უნივერსიტეტში ლექსებს წერდა და ლიტერატურის შესწავლაზე ოცნებობდა, მაგრამ საბოლოოდ ეკონომიკა აირჩია, რადგან „საიმედო პროფესია იყო“.
იმ ქალისთვის, რომელიც თხუთმეტი წლის განმავლობაში ნელ-ნელა გაქრა ქმრის, სახლისა და ოჯახის მიღმა.
ბოლო წელს ანდრეი ჩემს სახელსაც კი იშვიათად ამბობდა.
მხოლოდ:
„მოისმინე…“
თითქოს ჩემი სახელიც დავიწყებული ჰქონდა.
ერთი საათი ვიტირე.
შემდეგ სახე დავიბანე.
და სამსახურში დავბრუნდი.
მე სამშენებლო კომპანიაში ფინანსური დირექტორი ვარ.
თვეში ოთხასი ათას რუბლს ვიღებ, ბონუსების გარეშე.
ანდრეიმ მხოლოდ ის იცოდა, რომ „კარგად ვშოულობდი“.
ზუსტად რამდენს — არასოდეს უკითხავს.
ის გაყიდვების ინჟინერი იყო და ას ორმოცდაათ ათას რუბლს იღებდა.
მისთვის ეს საკმარისი იყო.
ოჯახის ფინანსებს მე ვმართავდი.
ბინა ჩემი იყო.
დანაზოგიც ჩემი იყო.
აგარაკი დედაჩემის სახელზე იყო გაფორმებული.
ორმოცი წლის ასაკში სამ მილიონ რუბლზე მეტი მქონდა დაგროვილი.
ანდრეი ამას უბრალოდ „ქალის პატარა დანაზოგს“ ეძახდა.
ალინამ, რა თქმა უნდა, არაფერი იცოდა.
მას მხოლოდ ეგონა, რომ იპოვა სერიოზული, წარმატებული კაცი საკუთარი ბინით.
არ იცოდა, რომ ეს ბინა მისი ცოლის იყო.
ანდრეი და ალინა პირველ ორ კვირას ნაქირავებ ბინაში ცხოვრობდნენ.
მე კი ამ დროს:
შევცვალე ყველა საკეტი.
გავიტანე მისი უზარმაზარი კოლექცია ლუდის ჭიქების, რომელსაც „ძვირფას მოგონებებს“ ეძახდა.
განქორწინებაზე შევიტანე განაცხადი.
განქორწინება მარტივი აღმოჩნდა.
შვილები არ გვყავდა.
საერთო ქონებაც თითქმის არ არსებობდა.
მან მიიღო მანქანა — და მასთან ერთად ვალიც.
დანარჩენი ყველაფერი ჩემთან დარჩა.
ერთი თვის შემდეგ ანდრეის ძმამ, სტასმა დამირეკა.
— მაშა… როგორ ხარ?
— სიმართლე რომ გითხრა? ბევრად უკეთ, ვიდრე ველოდი.
მან ყოყმანით თქვა:
— ანდრეისა და ალინას შორის საქმე კარგად აღარ მიდის.
— მართლა?
— მას ბავშვი უნდა. საკუთარი ბინა. ახალი მანქანა. ყველაფერი ახლავე.
გამეღიმა.
— ეს უკვე ჩემი ისტორია აღარ არის, სტას.
სამი თვის შემდეგ ანდრეიმ თავად დამირეკა.
— მაშა… ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი შეცდომა დავუშვი.
ჩუმად ვიყავი.
— სახლში დაბრუნება მინდა.
— სახლში?
— შენთან.
სკამს მივეყრდენი.
— ახლა იმ ნაქირავები ბინის წინ დგახარ წვიმაში?
ხანგრძლივი სიჩუმე.
— საიდან იცი?
— ვივარაუდე.
შემდეგ მშვიდად ვუთხარი:
— ზოგჯერ ადამიანს წვიმაში მარტო დგომა სჭირდება, რათა გაიგოს განსხვავება სიყვარულსა და უბრალო გატაცებას შორის.
— მაშა, გთხოვ… მაპატიე.
— არა.
— რატომ?
ღრმად ჩავისუნთქე.
— იმიტომ, რომ იმ ღამეს სიმართლე თქვი.
დიახ.
მე მართლა გავხდი ჩუსტი.
მაგრამ ერთ რამეში შეცდი.
მე არასოდეს ვყოფილვარ შენი ჩუსტი.
მე საკუთარი თავი გავხადე ასეთი.
ყველასთვის მოსახერხებელი გავხდი — შენთვის, სახლისთვის, ოჯახისთვის.
შენ უბრალოდ შეეჩვიე ამას.
და როცა რაღაც უფრო ბრწყინვალე დაინახე…
წახვედი.
ამიტომ მადლობა.
იმიტომ, რომ შენ რომ არ წასულიყავი…
შეიძლება საკუთარი თავი ვერასოდეს მეპოვა.
ახლა მე ჩუსტი აღარ ვარ.
და არასოდეს ვიქნები შენი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი.
ტელეფონი გავთიშე.
და პირველად თვეების განმავლობაში…
გამეცინა.
ხმამაღლა.
თავისუფლად.
გულიდან.
ერთი წელი გავიდა.
ანდრეი ისევ დედასთან ცხოვრობდა.
ბანკმა მანქანა წაიღო.
ის ვალებს ნელ-ნელა იხდიდა.
ალინამ ექვსი თვის შემდეგ მიატოვა უფრო მდიდარი კაცისთვის, რომელსაც ნამდვილად ჰქონდა საკუთარი ბინა.
მე კი…
ჩემი ძველი ბინა გავაქირავე.
ვიყიდე უფრო დიდი ბინა პარკთან ახლოს.
ზუსტად ისე მოვაწყვე, როგორც ყოველთვის მინდოდა.
საძინებელში პეონების ყვავილებიანი შპალერია.
ანდრეი ყოველთვის ამბობდა, რომ ყვავილებიანი კედლები უგემოვნო იყო.
ახლა კი ყოველ დილით მათი დანახვა მეღიმება.
დავიწყე იტალიური ენის სწავლა.
ცურვაზე დავდივარ.
პირველად ცხოვრებაში მარტო წავედი საქართველოში.
თბილისის პატარა რესტორანში გავიცანი გივი — მშვიდი, კეთილი, განქორწინებული ინჟინერი.
ჩვენ არაფერს ვაჩქარებთ.
ზოგჯერ ისევ ვფიქრობ იმ საღამოზე.
ჩემოდანზე.
დერეფანზე.
და იმ ერთ სიტყვაზე.
„ჩუსტი.“
ადრე ეს სიტყვა მტკენდა.
ახლა კი მახსენებს ყველაზე დიდ საჩუქარს, რაც ცხოვრებამ მომცა.
იმ ღამეს…
მე ქმარი არ დამიკარგავს.
მე საკუთარი თავი ვიპოვე.
ზოგჯერ ცხოვრება თავის ყველაზე დიდ საჩუქრებს ყველაზე მტკივნეულ შეფუთვაში მალავს.
და ზოგჯერ…
ეს შეფუთვა უბრალოდ ჰგავს კაცს, რომელიც კარს ხურავს და მიდის.
