„ხელი ახლავე მოაწერე, თორემ ქუჩაში დაგტოვებ!“ — ქმრის დედა სვეტლანას მემკვიდრეობას ითხოვდა. მაგრამ მისმა გადაწყვეტილებამ ყველაფერი შეცვალა
— ხელი ახლავე მოაწერე! — თამარა ივანოვნამ სვეტლანას წინ მაგიდაზე საბუთები დააგდო. — და არ გაბედო ჩემთან კამათი!
სვეტლანამ ნელა ასწია თვალები დოკუმენტებიდან.
მის წინ ჩუქების ხელშეკრულება იდო.
დედის ბინაზე.
იმ ბინაზე, რომელიც დედამ სიკვდილამდე მას დაუტოვა.
მაგრამ საბუთზე მესაკუთრედ მისი სახელი არ უნდა ყოფილიყო მითითებული.
არამედ — დედამთილის.
თამარა ივანოვნა თავდაჯერებული იდგა მის წინ, ხელებგადაჯვარედინებული. სახეზე ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, თითქოს სრულიად დარწმუნებული იყო საკუთარ სიმართლეში.
მის გვერდით პაველი, სვეტლანას ქმარი, იდგა.
მაგრამ ცოლს თვალებში არ უყურებდა.
— ეს ჩემი დედის ბინაა, — მშვიდად თქვა სვეტლანამ. — მან მე დამიტოვა.
— მერე რა? — დედამთილი უფრო ახლოს დაიხარა. — ახლა უკვე ერთი ოჯახი ვართ. ოჯახში კი ყველაფერი საერთო უნდა იყოს.
სვეტლანამ დაუჯერებლად შეხედა.
— მაგრამ ეს ჩემი მემკვიდრეობაა. დედაჩემისგან დამრჩა.
— ნუ დაიწყებ წუწუნს! — შეაწყვეტინა თამარა ივანოვნამ. — პაველ, უთხარი შენს ცოლს, რომ აქ მსხვერპლის როლს ნუ თამაშობს!
სვეტლანამ ქმარს შეხედა.
ელოდა, რომ დაიცავდა.
რომ ერთ სიტყვას მაინც იტყოდა მის სასარგებლოდ.
მაგრამ პაველი დუმდა.
— ფაშა? — ჩუმად ჰკითხა.
ბოლოს კაცმა თავი დახარა და თქვა:
— დედა მართალია. ხელი მოაწერე.
ეს სიტყვები სვეტლანასთვის დარტყმაზე უფრო მტკივნეული აღმოჩნდა.
სამწლიანი ქორწინების შემდეგ პირველად მიხვდა, რომ სრულიად მარტო იყო.
— შენ ამას სერიოზულად ამბობ? — ნელა წამოდგა. — გინდა, რომ დედაშენს მივცე ერთადერთი რამ, რაც დედაჩემისგან დამრჩა?
— არ აძლევ, — შეასწორა თამარა ივანოვნამ. — უბრალოდ ოჯახის სახელზე გადავა.
— ოჯახის სახელზე? — მწარედ გაეცინა სვეტლანას. — ანუ თქვენს სახელზე?
დედამთილმა თვალები მოჭუტა.
— და რა მოხდება, თუ ერთ დღეს პაველს გაშორდები? მერე ჩვენგან ამ ბინას წაიღებ?
— მე განქორწინება არ მინდა!
— ყველა ასე ამბობს თავიდან, — ირონიულად გაიღიმა თამარამ. — მერე კი, როცა პრობლემა ჩნდება, სასამართლოებში დარბიან.
სვეტლანამ ნელა შეხედა ქმარს.
ამ წამს ყველაფერი გასაგები გახდა.
ეს არ იყო მოულოდნელი იდეა.
არც შემთხვევითი საუბარი.
მათ ეს წინასწარ ჰქონდათ შეთანხმებული.
პაველს და დედამისს.
— შენ იცოდი ამის შესახებ? — ჰკითხა.
— სვეტა, ნუ აკეთებ სცენას, — ჩაიბურტყუნა კაცმა. — დედაჩემს უბრალოდ ჩვენი ოჯახის მომავლის უზრუნველყოფა უნდა.
— ჩვენი ოჯახის? თუ თქვენის?
არავინ უპასუხა.
და დუმილმა ყველაფერი თქვა.
სვეტლანა დაჯდა.
თავი ებრუვებოდა.
სამი წელი ქორწინება.
სამი წელი ნდობა.
და ახლა გაიგო, რომ ქმარი მის გვერდით არ იდგა.
— ხელს არ მოვაწერ, — ბოლოს მტკიცედ თქვა.
თამარა ივანოვნას სახე შეეცვალა.
— რა?
— ხელს არ მოვაწერ. ეს დედაჩემის ბინაა. ჩემი დარჩება.
— მაშინ აქედან წადი! — იყვირა ქალმა.
სვეტლანამ ახედა.
— აქედან? მაგრამ ეს ნაქირავები ბინაა. მე და პაველი ერთად ვიხდით.
დედამთილს გაეღიმა.
— მართლა გგონია? ქირას მე ვიხდი.
სვეტლანამ ქმარს შეხედა.
— ეს მართალია?
პაველმა უხერხულად აიჩეჩა მხრები.
— დედა ზოგჯერ გვეხმარება.
— ზოგჯერ? — ხმამაღლა გაიცინა თამარამ. — მე გარჩენთ თქვენ ორივეს!
სვეტლანას გული შეეკუმშა.
— მაგრამ პაველი მუშაობს…
დედამთილს ხმამაღლა გაეცინა.
— მუშაობს? ნახევარი წლის წინ გაათავისუფლეს! უბრალოდ შენ არ გითხრა.
სამყარო ერთ წამში ჩამოინგრა.
ნახევარი წელი ტყუილი.
ყოველ დილით სახლიდან გადიოდა.
თითქოს სამსახურში მიდიოდა.
და ის კი ენდობოდა.
— პაველ… მართალია?
კაცმა თავი დახარა.
— ახალ სამსახურს ვეძებდი. არ მინდოდა გენერვიულა.
— არ გინდოდა მენერვიულა? — ცრემლიანი თვალებით ჰკითხა სვეტლანამ. — და ნახევარი წელი ტყუილში ცხოვრება ნორმალურია?
— საკმარისია ეს ისტერიკა! — გაბრაზდა თამარა. — ხელი მოაწერე საბუთებს და დამთავრდა!
სვეტლანა წამოდგა.
— არა.
დედამთილი გაოგნებული შეხედა.
— რა თქვი?
— ვთქვი, რომ არა.
ოთახში სრული სიჩუმე ჩამოწვა.
— მაშინ წადი! — ცივად თქვა თამარა ივანოვნამ.
პაველმა ბოლოს ხმა ამოიღო:
— დედა…
— რა დედა? თუ მას ოჯახის ნაწილი არ უნდა იყოს, წავიდეს!
სვეტლანამ მათ შეხედა.
დედას და შვილს.
ისინი ერთი გუნდი იყვნენ.
ის კი ყოველთვის მხოლოდ უცხო ადამიანი იყო.
— იცით რა? — მშვიდად თქვა მან. — მართალი ხართ. წავალ.
— სწორია! — კმაყოფილად გაიღიმა დედამთილმა.
სვეტლანა საძინებელში შევიდა.
ჩანთა გამოიღო.
ხელები უკანკალებდა.
მაგრამ გული უკვე აღარ სტკიოდა.
საკმარისი იყო.
საკმარისი იყო დამცირება.
საკმარისი იყო, რომ ყოველთვის მას უწევდა შეგუება.
— მართლა მიდიხარ? — კართან ჰკითხა პაველმა.
— დიახ.
— მაგრამ სად წახვალ?
სვეტლანამ შეხედა.
— დედაჩემის ბინაში.
— ჩემს საკუთარ ბინაში.
პაველს პასუხი აღარ ჰქონდა.
რადგან ეს სიმართლე იყო.
მათ სურდათ წაერთმიათ ის, რაც მას ეკუთვნოდა.
მაგრამ ვერ შეძლეს.
იმ საღამოს სვეტლანამ დატოვა ბინა, სადაც სამი წელი ცხოვრობდა.
აღარ ჰყავდა ქმარი.
აღარ ჰყავდა ოჯახი.
მაგრამ საბოლოოდ ისევ ჰქონდა საკუთარი ღირსება.
მისმა მეგობარმა კატამ ხელგაშლილი მიიღო.
როცა ყველაფერი მოუყვა, მხოლოდ ეს უთხრა:
— მე ყოველთვის ვიცოდი, რომ თამარა ივანოვნა საშიში ადამიანი იყო.
— ვიცი. უბრალოდ მე არ მინდოდა ამის დანახვა.
მეორე დღეს სვეტლანა დედის ბინაში მივიდა.
ძველი კარის მიღმა ყველა მოგონება ელოდა.
ფოტოები.
ფანჯარაზე ყვავილები.
სახლის სითბო.
და სწორედ მაშინ დარეკა ტელეფონმა.
ნოტარიუსი იყო.
— სვეტლანა ანდრეევნა? გავიგე, რომ ვიღაც ცდილობს თქვენი მემკვიდრეობით მიღებული ბინის ხელში ჩაგდებას.
სვეტლანა გაშეშდა.
— ვინ?
— თამარა ივანოვნა ინტერესდებოდა, როგორ შეიძლებოდა მემკვიდრეობის გასაჩივრება.
სვეტლანამ თვალები დახუჭა.
ესეც კი სცადეს.
— კიდევ არის რაღაც, — განაგრძო ნოტარიუსმა. — დედათქვენმა თქვენთვის საბანკო ანგარიშზე მნიშვნელოვანი თანხაც დატოვა.
სვეტლანამ ცრემლიანი თვალებით შეხედა დედის ფოტოს.
— მადლობა, დედა…
ამ წამს მიხვდა.
დედა სიკვდილის შემდეგაც კი მასზე ზრუნავდა.
ერთ კვირაში ყველაფერი შეიცვალა.
სვეტლანამ განქორწინებაზე შეიტანა განცხადება.
კვლავ დაიწყო მუშაობა.
სამსახურში დაწინაურება შესთავაზეს.
ახალი ცხოვრება დაიწყო.
პაველი სულ უფრო იშვიათად ურეკავდა.
შემდეგ ერთხელ შეტყობინება გაუგზავნა:
„დედას უნდა, რომ მდიდარ გოგოზე დავქორწინდე. მასაც აქვს ბინა.“
სვეტლანამ წაიკითხა.
და უბრალოდ გაიღიმა.
თამარა ივანოვნა არ შეცვლილა.
ის უბრალოდ ახალ მსხვერპლს ეძებდა.
ახალ ბინას.
ახალ ადამიანს, რომელსაც გააკონტროლებდა.
მაგრამ სვეტლანა უკვე თავისუფალი იყო.
ერთი თვის შემდეგ მათი განქორწინება ოფიციალურად დასრულდა.
იმ საღამოს პაველი მის კართან მივიდა.
გამხდარი იყო.
დაღლილი ჩანდა.
— სვეტა…
— რას აკეთებ აქ?
— საუბარი მინდა.
— უკვე აღარაფერია სალაპარაკო.
— შევცდი.
სვეტლანა ჩუმად უყურებდა.
ოდესღაც უყვარდა ეს ადამიანი.
მაგრამ მიხვდა, რომ ის არ უყვარდა.
მას უყვარდა ის კაცი, ვინც ეგონა, რომ იყო.
— წადი სახლში, პაველ.
— დაგელოდები.
— ნუ დამელოდები.
დახურა კარი.
და ცხოვრებაში პირველად ტკივილი არ უგრძვნია.
მხოლოდ სიმშვიდე.
მეორე დილით ღიმილით გაიღვიძა.
ახალი სამსახური.
ახალი სახლი.
ახალი ცხოვრება.
საკუთარი ცხოვრება.
სადაც ვერავინ უბრძანებდა.
ვერავინ მოახდენდა მასზე მანიპულაციას.
ვერავინ ეტყოდა, რამდენად ღირდა.
სვეტლანამ ფანჯრიდან ქალაქის განათებებს გახედა.
სადღაც თამარა ივანოვნა ალბათ ახალ გეგმებს აწყობდა.
სადღაც პაველი ალბათ ნანობდა თავის საქციელს.
მაგრამ ეს უკვე აღარ იყო მისი ისტორია.
რადგან სვეტლანას ისტორია მხოლოდ ახლა იწყებოდა.
