ჩემმა ქმარმა თავისი ყოფილი ცოლი ჩემს ბინაში შეასახლა: „მათ წასასვლელი არსად ჰქონდათ“ — მე კი მათი ნივთები შევკარი
— რატომ არის ჩემს ჩუსტებში სხვისი ფეხები?
ლერა დაღლილი იდგა დერეფანში და უბრალოდ უყურებდა ამ სურათს. ათი საათი ემუშავა, მხრები სტკიოდა, ფეხები ტკივილისგან ეწვოდა და ერთადერთი სურვილი ჰქონდა — ბოლოს და ბოლოს საკუთარ საწოლში დაწოლილიყო.
მაგრამ სახლი, რომელშიც დაბრუნდა, უკვე აღარ იყო იგივე.
მის საყვარელ ხალიჩაზე ჭუჭყიანმა ქალის ჩექმამ ტალახიანი კვალი დატოვა. გვერდით კი ბავშვის ფეხსაცმელი დაუდევრად ეგდო. ყველაზე დიდი შოკი კი ის იყო, რომ ვიღაც უცხოს ფეხები მის რბილ, სახლის ჩუსტებში იდგა.
კედელთან სამი უზარმაზარი ჩანთა იდგა, სავსე ტანსაცმლით. კომოდზე კი მისი ქმრის, ვიქტორის, გასაღებების შეკვრა იდო.
სამზარეულოდან შემწვარი კარტოფილის სუნი გამოდიოდა, რომელიც ერეოდა ძლიერ, ტკბილ სუნამოს არომატს და ლერას ყელი ეჭიმებოდა.
— ვიქტორ! — დაიძახა მან.
რამდენიმე წამში ქმარი სამზარეულოს კარში გამოჩნდა. სახლის შარვალი და ძველი მაისური ეცვა. სახეზე კი ის უხერხული ღიმილი ჰქონდა, რომელიც ერთდროულად ბოდიშის მოხდასაც ცდილობდა და თავდაჯერებულობასაც ინარჩუნებდა.
მის უკან იდგა გამხდარი ქალი ყვავილებიანი ბლუზით.
ლერამ მაშინვე იცნო.
რიტა.
მისი ქმრის ყოფილი ცოლი.
— ლერა, გთხოვ, მაშინვე ნუ გაბრაზდები — თქვა ვიქტორმა და მისკენ წამოვიდა.
— არ ვბრაზდები — ცივად უპასუხა ქალმა.
მან გაიხადა ფეხსაცმელი, გვერდზე გაწია უცხო ჩექმა და შიგნით შევიდა.
— უბრალოდ მინდა ვიცოდე, რატომ არიან ჩემს სახლში უცხო ადამიანები.
ვიქტორმა კისერი მოიფხანა.
— იცი… პატარა პრობლემა მოხდა.
— რიტა ბინიდან გამოასახლეს.
— ქუჩაში დარჩებოდა. თან პატარა მიშაც არის. მათ მარტო ვერ დავტოვებდი.
ლერამ ქმრის მხარზე გადახედა სამზარეულოსკენ.
რიტა ისე იდგა გაზქურასთან, თითქოს იქ წლებია ცხოვრობდა. მარილი და წიწაკა გადააწყო, თითქოს ეს მისი სამზარეულო ყოფილიყო. შვიდი წლის ბიჭი კი ლერას საყვარელი ჭიქიდან სვამდა ჩაის.
— გამარჯობა — ჩუმად თქვა რიტამ.
— იმედი მაქვს, დიდხანს არ შეგაწუხებთ. ვიქტორმა თქვა, რომ თქვენთან თავისუფალი ოთახია.
ლერამ ნელა შეხედა ქმარს.
— ვიქტორმა ეს თქვა?
კაცი უხერხულად გაიღიმა.
— ლერა, ბავშვის წინ სცენა არ მოვაწყოთ.
— საქმე ადამიანებს ეხება. ჩვენ ოჯახი ვართ. უნდა დავეხმაროთ.
— ოჯახი? — გაიმეორა ლერამ.
— საინტერესოა. და როდის გადაწყვიტე, რომ ჩემი ბინის შესახებ სხვების ნაცვლად შეგეძლო გადაწყვეტილების მიღება?
ვიქტორმა ამოისუნთქა.
— ისინი მხოლოდ დროებით დარჩებიან.
— რამდენ ხანს?
— რამდენიმე კვირა. რაღაცას იპოვიან.
ლერამ ირგვლივ გაიხედა.
მის საკუთარ თუჯის ტაფაზე მზადდებოდა ვახშამი. მაგიდაზე იდო ძვირადღირებული კარაქი, რომელიც დილით მხოლოდ თავისთვის იყიდა. ნახევარი უკვე აღარ იყო.
რიტა სტუმარივით არ იქცეოდა.
ის ისე იქცეოდა, თითქოს სახლში დაბრუნდა.
ლერა ვიქტორზე სამი წლის წინ გათხოვდა. მაშინ მამაკაცი მხოლოდ ზურგჩანთით მივიდა მასთან — დიდი გეგმებით და ცოტა ფულით.
მაგრამ ბინა ლერას ეკუთვნოდა. მან წლების განმავლობაში იშრომა ამისთვის. მან გადაიხადა სესხი, რემონტი, ავეჯი.
ახლა კი მისმა ქმარმა უბრალოდ შეასახლა აქ თავისი ყოფილი ცოლი და ბავშვი.
— კარგი — თქვა ბოლოს ლერამ დაღლილი ხმით.
— დღეს ღამით დარჩით.
ვიქტორს შვება დაეტყო.
— ხომ ვიცოდი, რომ გამიგებდი.
— მაგრამ ხვალ დილით წახვალთ.
მის სახეზე ღიმილი მაშინვე გაქრა.
— ლერა…
— საუბარი დასრულებულია.
ის საძინებელში შევიდა და კარი ჩაიკეტა.
მეორე დილით ლერა სიჩუმემ კი არა, ბლენდერის ხმამ გააღვიძა.
შაბათი იყო. დილის რვა საათი.
ლერამ ხალათი ჩაიცვა და გარეთ გამოვიდა.
ჩანთები აღარ ჩანდა.
მაგრამ მათ ნაცვლად დერეფანში უცხო ქურთუკები ეკიდა.
აბაზანაში კი მის თაროზე რიტას შამპუნები, კრემები და სხვადასხვა ქილები იდგა.
სამზარეულოში უკვე ოჯახური დილის ატმოსფერო იყო.
რიტა ბლინებს აცხობდა.
ვიქტორი კი მაგიდასთან იჯდა და კმაყოფილი ჭამდა.
— დილა მშვიდობისა! — გაუღიმა რიტამ.
— საუზმე მოვამზადეთ. დაჯექი, ყავას გაგიკეთებ.
ლერა უბრალოდ უყურებდა.
მაგიდაზე დაყრილ ნამცეცებს.
დაუმუშავებელ ჭურჭელს.
ცომიან ბლენდერს, რომელსაც თავად წელიწადში ერთხელ იყენებდა.
— რიტა — მშვიდად თქვა მან.
— რატომ არის თქვენი ნივთები ისევ აქ?
სიჩუმე ჩამოწვა.
ვიქტორმა ჩანგალი დადო.
— ლერა, დილითვე ნუ დავიწყებთ ჩხუბს.
— მე მხოლოდ ვიკითხე.
— სად წავიდნენ? არსად აქვთ ადგილი.
— რატომ?
ლერამ ახლა რიტას შეხედა.
— რატომ გამოგაგდეს ბინიდან?
რიტამ თავი გვერდზე გადახარა.
ვიქტორმა სწრაფად უპასუხა:
— მეპატრონე პრობლემური იყო.
— რა პრობლემური?
— არ აქვს მნიშვნელობა!
კაცი მიუახლოვდა.
— მე კაცი ვარ. მე უნდა მოვაგვარო ეს.
ლერამ მწარედ გაიღიმა.
— კაცურად ალბათ სასტუმრო უნდა გადაგეხადა მათთვის.
— ან სხვა ბინა უნდა გეპოვა.
— და არა ჩემი სახლი გადაგექცია უფასო თავშესაფრად.
რიტა მოულოდნელად შემოტრიალდა.
— ჩვენ ტვირთი არ ვართ!
— ვიქტორმა თქვა, რომ აქ ყველაფერი საერთო იყო!
ლერა გაშეშდა.
— ყველაფერი საერთო?
რიტამ გაღიზიანებით გააგრძელა:
— მან თქვა, რომ ოჯახი ვართ. თქვა, რომ თქვენ მაინც არ გააპროტესტებდით.
ვიქტორის სახე გაფითრდა.
— რიტა, ნუ…
მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
ლერა ნელა მიუბრუნდა.
— რა თქვი?
რიტამ ამოიოხრა.
— იმიტომ აღმოვჩნდი ასეთ მდგომარეობაში, რომ ვიქტორი თვეებია სწორად არ იხდის ალიმენტს.
— დეპოზიტიც ვერ დავიბრუნე. ბინის ქირას ვეღარ ვიხდიდი.
ლერას თვალები შეევიწროვა.
— თვეებია?
ვიქტორმა ნერვიულად დაიწყო ახსნა.
— უბრალოდ დროებითი სირთულეები იყო.
— სამსახურში ბონუსი შემიმცირეს.
— მანქანის შეკეთებაც ძვირი დამიჯდა.
რიტამ ჩაიცინა.
— დროებითი სირთულე?
— თითქმის ორასი ათასი მმართებს!
— შენ გამო აღმასრულებლები მემუქრებიან!
ლერა უბრალოდ იდგა.
ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა.
ვიქტორს დახმარება არ უნდოდა.
მას საკუთარი ვალების დამალვა უნდოდა იმით, რომ მისი პრობლემები ლერას სახლში შეეფარებინა.
უფასო საცხოვრებელი.
უფასო საჭმელი.
უფასო კომფორტი.
მისი ფულით.
— ანუ ეს იყო შენი გეგმა? — იკითხა ლერამ.
— მე მეჭამებინა თქვენთვის, მერჩინა, დამელაგებინა თქვენ შემდეგ თვეების განმავლობაში?
ვიქტორს სახე გაუწითლდა.
— შენ ეგოისტი ქალი ხარ!
— ბავშვს ერთი ლუკმა პური გენანება!
ლერა მხოლოდ უყურებდა.
სამი წელი ეგონა, რომ სანდო ადამიანთან ცხოვრობდა.
ახლა კი მის წინ იდგა კაცი, რომელიც სხვების ცხოვრებას მის ზურგზე ცდილობდა აეკიდა.
— ეს ბინა ჩემია — მშვიდად თქვა მან.
— სანამ გაგიცნობდი, უკვე მქონდა.
— აქ რეგისტრირებული საცხოვრებელი მისამართიც კი არ გაქვს.
ვიქტორი აღშფოთდა.
— შენი ქმარი ვარ!
— და მე მინდა ჩემს საკუთარ სახლში ვიცხოვრო.
ლერამ ტელეფონი ამოიღო.
— თხუთმეტი წუთი გაქვთ.
— ჩაალაგებთ.
— ყველანი.
ვიქტორი დაჯდა.
— არსად არ მივდივარ.
— დარეკე ვისაც გინდა. ვნახოთ, ვინ გამაგდებს აქედან.
ლერა არ ეკამათა.
უბრალოდ ნომრის აკრეფა დაიწყო.
— გამარჯობა, დახმარება მჭირდება…
ვიქტორი მაშინვე წამოხტა.
— მართლა პოლიციას მირეკავ?!
ტელეფონის ეკრანზე ჯერ კიდევ მხოლოდ ციფრები ჩანდა.
ზარი არ განუხორციელებია.
მაგრამ ვიქტორმა მესიჯი გაიგო.
ათი წუთის შემდეგ ჩანთები ისევ იდგა დერეფანში.
რიტა ნერვიულად ალაგებდა ნივთებს.
მიში ტიროდა, რადგან ვერ ხვდებოდა, რატომ უნდა წასულიყვნენ.
ვიქტორი ჩუმად იცვამდა.
კართან კიდევ ერთხელ შემობრუნდა.
— ამას ინანებ.
— განქორწინებას მოვითხოვ.
ლერამ კარადიდან გასაღებები აიღო.
თავისი გასაღებები ცალკე დატოვა.
ქმარს მხოლოდ სადარბაზოს გასაღები დაუტოვა.
— შენი ბლინების ნარჩენებიც წაიღე.
კარი დაიხურა.
ლერამ საკეტი ორჯერ გადაატრიალა.
ბოლოს სიჩუმე დაბრუნდა.
მან ფანჯარა გააღო და ცივი ნოემბრის ჰაერი შემოუშვა.
ერთი კვირის შემდეგ საკეტები გამოცვალა.
ვიქტორი კიდევ რამდენჯერმე დაურეკა.
სიყვარულზე ლაპარაკობდა.
ოჯახზე.
სინანულზე.
მაგრამ ლერა უკვე აღარ უსმენდა.
ის ახალ თუჯის ტაფას ათვალიერებდა.
ისეთს, რომელშიც მხოლოდ მისი საუზმე მომზადდებოდა.
უცხო ზეთის გარეშე.
