ჩემმა დისშვილმა მთხოვა, ორმოცი სტუმრისთვის საქორწილო ტორტი უფასოდ გამეკეთებინა — ერთი კვირის შემდეგ ჩემი გადაწყვეტილება მივიღე
ბოლო სამი კილოგრამი მასკარპონე ნელა დავდე სამზარეულოს მაგიდაზე და ტორტის ფენები კიდევ ერთხელ გადავითვალე.
თოთხმეტი ცალი.
თითოეული მათგანი იდეალურად ერთნაირი იყო, ზუსტად იმ ზომის, რასაც ფორმა მოითხოვდა.
ჩემმა ტელეფონმა ფანჯრის რაფაზე ვიბრაცია დაიწყო. მხრით მივიჭირე ყურთან, რადგან ხელები კარაქის კრემით მქონდა დასვრილი.
— დეიდა ოლია… — მარინას აღელვებული ხმა გაისმა. — მე და დიმამ დავითვალეთ, დაახლოებით ორმოცი სტუმარი გვეყოლება. შაბათისთვის მოასწრებ, ხომ? სამსართულიანი ტორტი გვინდა. ისეთი, ზემოდან ყვავილები რომ ჩამოედინება, როგორც საქორწილო ჟურნალებშია. შიგნით კი მარწყვის შიგთავსი იყოს, ისეთი, შენ რომ ყოველთვის აკეთებ.
ზურგი გავისწორე.
ღუმელის საათი ღამის თორმეტის ნახევარს აჩვენებდა.
დილით რვა საათზე უკვე ჩემს საკონდიტროში უნდა ვყოფილიყავი, სადაც ორი დიდი ღონისძიებისთვის ვემზადებოდი. ხუთშაბათ საღამოს კი კიდევ ერთი, ფასიანი საქორწილო ტორტი მელოდა.
და ამ ყველაფრის გარდა, იყო ესეც.
ოჯახისთვის გაკეთებული საჩუქარი.
— მარინა, მესმის, მაგრამ ორმოცი სტუმრისთვის სამსართულიანი ტორტი ძალიან დიდი სამუშაოა. მას ბევრი კრემი, კვერცხი, ხილი, საფარი და ხელით გაკეთებული დეკორაციები სჭირდება.
— მაგრამ შენ ხომ კონდიტერი ხარ — ოდნავ ნაწყენი ტონით მიპასუხა. — შენთვის ეს მარტივია. თანაც, მე შენი ერთადერთი დისშვილი ვარ. ძალიან გვჭირდება შენი დახმარება.
ჩუმად შევხედე ინგრედიენტებს, რომლებიც ჩემი საკუთარი ფულით მქონდა ნაყიდი.
მას არ დაენახა ის შრომა, რაც ამის უკან იდგა.
არ დაენახა ის ღამეები, როცა სამზარეულოში მარტო ვიდექი. არ დაენახა ჩემი მტკივნეული ზურგი, დაღლილი ხელები, გაფუჭებული ცდები, რომლებიც თავიდან უნდა დამეწყო.
ის მხოლოდ მზა ტორტს ხედავდა.
— კარგი — ბოლოს ვუთხარი. — გავაკეთებ.
— ვიცოდი, რომ შენზე ყოველთვის შეიძლებოდა დაყრდნობა! შენ საუკეთესო ხარ!
ზარი დასრულდა.
მე კი მუშაობა გავაგრძელე.
მაგრამ ერთი ფრაზა გამუდმებით მიტრიალებდა თავში:
„შენთვის ეს მარტივია.“
შაბათს რესტორნის სამზარეულოში ვიდექი დასრულებული ტორტის გვერდით.
სამი სართული.
თეთრი საფარი.
ოცდასამი ხელით გაკეთებული შაქრის ვარდი.
თითოეული ფურცელი ცალ-ცალკე შევქმენი, ხელით დავამუშავე და ფრთხილად შევღებე.
ოთხი ღამე დავხარჯე მასზე.
რამდენჯერმე თვალები ისე დამეღალა, ძლივს ვხედავდი. თითები მეკრუნჩხებოდა ასეთი წვრილი სამუშაოსგან.
მაგრამ მზად იყო.
და საოცრად ლამაზი იყო.
შიგნით ელოდებოდა სტუმრებს რბილი ბისკვიტის ფენები, სახლში მომზადებული მარწყვის კონფიტი და კრემ-ყველის შიგთავსი.
სკამზე ჩამოვჯექი და ველოდებოდი, როდის გაიტანდნენ ტორტს დარბაზში.
ცოტა ხანში რესტორნის მენეჯერი მოვიდა.
— ქალბატონო ოლია, თქვენს ნათესავს თქვენთან საუბარი სურს.
როდესაც დარბაზში შევედი, მარინა ტორტის გვერდით იდგა სამ მეგობართან და თავის დედამთილთან ერთად.
მისი სახის გამომეტყველებიდან მაშინვე მივხვდი, რომ რაღაც არ იყო რიგზე.
— დეიდა ოლია… — ხმამაღლა თქვა, რომ ყველას გაეგონა. — ძალიან ლამაზია, მართლა. მაგრამ… მგონია, რომ შიგთავსზე ცოტა მეტი მუშაობა შეიძლებოდა.
გავჩერდი.
— რას გულისხმობ?
— უბრალოდ… მე ხომ მარწყვის ტორტი ვითხოვე. აქ კი მარწყვის გემო თითქმის არ იგრძნობა. ფენებიც ძალიან თხელია. სხვა ქორწილებში მინახავს ტორტები, სადაც დაჭრისას შიგთავსი თითქმის გადმოდის.
ირგვლივ ყველა დადუმდა.
მე კი უბრალოდ ვიდექი.
არავინ იცოდა, რომ მასზე სამი ღამე ვიმუშავე.
არავინ იცოდა, რომ ახალი მარწყვი თავად შევარჩიე, ხელით დავჭერი, მოვხარშე და სპეციალურად სქელი გავაკეთე, რათა სამი სართული საკუთარი წონის ქვეშ არ ჩამოშლილიყო.
მათ მხოლოდ ის დაინახეს, რაც წინ ედგათ.
და თქვეს:
არ არის საკმარისი.
მოგვიანებით მარინას ქმარი, დიმა, სამზარეულოში მომძებნა.
— დეიდა ოლია, მინდა მარინას გამო ბოდიში მოგიხადოთ.
— მას უნდა მოეხადა ბოდიში.
თავი დახარა.
— ვიცი. უბრალოდ… მასზე დიდი ზეწოლაა. დედაჩემმაც უთხრა, რომ ჯობდა მზა ტორტი ეყიდათ. მარინას უნდოდა, ყველასთვის დაემტკიცებინა რაღაც. უნდოდა, ყველას აღფრთოვანება გამოეწვია.
ჩუმად ვუსმენდი.
რადგან მესმოდა.
მაგრამ მაინც მტკიოდა.
— დიმა, იცი, რომ ამ ტორტს ოთხი ღამე მოვანდომე? და ყველაფერი საკუთარი ფულით ვიყიდე?
— ვიცი. და მე ამას ვაფასებ.
ეს იყო პირველი შემთხვევა იმ დღის განმავლობაში, როცა ვიღაცამ ეს სიტყვები თქვა.
ერთი კვირის შემდეგ ჩემი და მოვიდა ჩემთან.
ყვავილები და ტკბილეული მოიტანა.
— ოლია, მარინამ შეცდომა დაუშვა — ჩუმად მითხრა. — დაველაპარაკე.
შევხედე.
— საქმე ფულში არ არის, რიტა. საქმე იმაშია, რომ ვიღაცამ ჩემი შრომა თავისთავად მიიჩნია.
ჩემმა დამ თავი დახარა.
— მართალი ხარ.
იმ საღამოს ახალი წესი დავაწესე.
ოჯახისთვისაც.
მეგობრებისთვისაც.
ყველასთვის.
ჩემს შრომას ფასი აქვს.
არა იმიტომ, რომ ფული მინდა.
არამედ იმიტომ, რომ ისიც კი, რაც სიყვარულით არის გაკეთებული, პატივისცემას იმსახურებს.
მეორე დილით საკონდიტროში ისევ ჩავრთე მიქსერი.
ტელეფონმა ვიბრაცია დაიწყო.
მარინა მირეკავდა.
ეკრანს შევხედე.
შემდეგ კი „ზარის უარყოფის“ ღილაკს დავაჭირე.
და მუშაობა გავაგრძელე.
