„დედას ხომ პენსია აქვს, როგორმე გაძლებს“ — როცა შვილებმა დახმარება შეწყვიტეს, მანაც შეწყვიტა უფასო ძიძობა
– დედა, ხომ გესმის, ჩვენთვის ახლა ძალიან რთული პერიოდია, – თქვა იგორმა ისე, რომ ტელეფონს არც კი აშორებდა თვალს. – იპოთეკა, მანქანის კრედიტი, დანის ვარჯიშები… ძლივს ვართ გაწონასწორებული. შენ კი პენსია გაქვს, ყოველ თვე მოდის. როგორმე იცხოვრებ.
ნინა გაზქურასთან იდგა და ნელა ურევდა სუპს. მან შვილი სადილად ამიტომ დაპატიჟა, რომ დახმარება ეთხოვა. ექიმმა ახალი წამალი დაუნიშნა წნევისთვის და მისი ფასი თითქმის ორი ათასი რუბლი იყო.
– იგორ, შეგიძლია ამ თვეში წამლებში დამეხმარო? – ჰკითხა ჩუმად.
– იაფი ანალოგი არ არის? აფთიაქში ჰკითხე.
ნინამ არაფერი უპასუხა. მხოლოდ თავი დაუქნია.
სადილის შემდეგ იგორმა დედას შუბლზე აკოცა და წავიდა. ბინა ისევ სიჩუმემ მოიცვა.
ნინა დიდხანს იჯდა მაგიდასთან და ფანჯარას უყურებდა.
მას ორი შვილი ჰყავდა. იგორი, 38 წლის, ცოლიანი, შვიდი წლის ბიჭის მამა. და ლარისა, 34 წლის, რომელსაც ოთხი წლის ტყუპები ჰყავდა.
ორივეს კარგი ცხოვრება ჰქონდა — ბინები, მანქანები, მოგზაურობები.
ლარისამ ცოტა ხნის წინ ოჯახურ ჩატში თავისი ახალი ბეწვის ქურთუკის ფოტო გააზიარა:
„ნამდვილი დედოფალი ვარ!“
ამ დროს ნინა ითვლიდა — წამალი ეყიდინა თუ საკვები.
მაგრამ ასე ყოველთვის არ ყოფილა.
როცა ქმარი წავიდა, ბავშვები პატარა იყვნენ. ნინა მარტო დარჩა ორ შვილთან. დღისით სამკერვალოში მუშაობდა, საღამოს სახლში დამატებით შეკვეთებს იღებდა. ხშირად მხოლოდ 4–5 საათს სძინავდა.
შვილებს არასდროს აკლდათ არაფერი.
არც საჭმელი.
არც ტანსაცმელი.
არც სითბო და ყურადღება.
როცა გაიზარდნენ, თავიდან ეხმარებოდნენ კიდეც. საჭმელი მოჰქონდათ, წამლებს ყიდულობდნენ, ხანდახან ფულსაც ტოვებდნენ.
მაგრამ ნელ-ნელა ეს ყველაფერი გაქრა.
ჯერ ერთი თვე გამოტოვეს.
მერე ორი.
შემდეგ საერთოდ შეწყვიტეს.
მაგრამ შვილიშვილები მაინც რეგულარულად მოჰყავდათ.
ყოველ შაბათ-კვირას.
ხშირად კვირის შუაშიც.
– დედა, შეგიძლია ტყუპებს მიხედო? – ეკითხებოდა ლარისა.
– დედა, დანის შენთან დავტოვებთ, კინოში მივდივართ, – ამბობდა იგორი.
ნინა ყოველთვის თანხმდებოდა.
შვილიშვილები უყვარდა.
მაგრამ წლები გავიდა და მისი სხეული ვეღარ უძლებდა. ზურგი სტკიოდა, მუხლები, წნევა არასტაბილური გახდა. ორი პატარა ბავშვის შემდეგ დასვენება სჭირდებოდა მინიმუმ ორი დღე.
მაგრამ მაინც დუმდა.
სანამ ერთ დღეს აფთიაქში არ დადგა.
წამალი იყიდა, საფულე გახსნა — და დაინახა, რომ თითქმის არაფერი დარჩა.
ხუთი დღე პენსიამდე.
იმ მომენტში პირველად გაჩნდა აზრი, რომელსაც დიდხანს ებრძოდა:
შვილები შეეჩვივნენ, რომ ის ყოველთვის არსებობს.
უფასოდ.
მზად.
მუდმივად ხელმისაწვდომი.
ის კი თვითონ როგორ ცხოვრობდა — არავის უკითხავს.
იმ შაბათს ტელეფონი დარეკა.
– ერთ საათში მოგვყავს ბავშვები!
– დღეს არ შემიძლია, – თქვა ნინამ.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
– რას ნიშნავს არ შეგიძლია?
– დასვენება მჭირდება.
– მაგრამ ჩვენ გეგმები გვაქვს!
– მეც მაქვს. დასვენება.
ლარისამ გაბრაზებულმა გათიშა.
ცოტა ხანში იგორმა დარეკა.
– ლარისა ამბობს, ბავშვები არ დაიტოვე.
– არა.
– ავად ხარ?
– არა. უბრალოდ დავიღალე.
– რისგან დაიღალე? შენ ხომ პენსიონერი ხარ, მთელი დღე სახლში ზიხარ.
ეს სიტყვები ძალიან მტკივნეულად მოხვდა.
„მთელი დღე სახლში ზიხარ…“
თითქოს მისი ცხოვრება აღარ არსებობდა.
პირველად ნინა აღარ გაჩუმდა.
– იგორ, იცი რამდენი ღირს ძიძა მთელი დღის განმავლობაში?
– არ ვიცი… ბევრი, ალბათ.
– მე ამას უფასოდ ვაკეთებ. ვაჭმევ, ვუვლი, ვალაგებ. და ამას ჩემს პენსიაზე ვაკეთებ. ხანდახან წამალზეც კი არ მრჩება ფული.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
– არ ვიცოდი, ასე თუ გიჭირდა, – თქვა ბოლოს იგორმა.
– იმიტომ, რომ არასდროს გიკითხავს.
ამის შემდეგ რამდენიმე დღე არავინ დაურეკავს.
მაგრამ ნინა არ გატყდა.
პირიქით — პირველად იგრძნო, რომ ისევ ადამიანი იყო და არა მხოლოდ „ბებია“.
გავიდა სასეირნოდ.
ჩაეწერა ხელსაქმის კლუბში.
ახალ ადამიანებს შეხვდა.
ცოტა ხანში ლარისა კართან გამოჩნდა ორი სავსე ჩანთით.
თვალები ტირილისგან ჰქონდა შეშუპებული.
– დედა… მრცხვენია.
მისმა ქმარმა უთხრა:
„შენი დედა თითქმის არაფრით ცხოვრობს, თქვენ კი ერთ ვახშამში იმდენს ხარჯავთ, რამდენიც მას მთელი კვირა ჰყოფნის.“
ეს სიტყვები ლარისას გულში მოხვდა.
– იგორთანაც ვილაპარაკე, – თქვა მან. – გადავწყვიტეთ, ყოველ თვე დაგეხმაროთ. ეს არა წყალობაა. ეს ვალდებულებაა.
იმ საღამოს იგორმაც დაურეკა.
– დედა… მაპატიე.
ერთი უბრალო სიტყვა, მაგრამ მძიმე და გულწრფელი.
მომდევნო შაბათს მთელი ოჯახი შეიკრიბა.
არა იმისთვის, რომ ბავშვები დაეტოვებინათ.
არამედ ერთად ყოფნისთვის.
პიცა გამოიძახეს, იცინეს, საუბრობდნენ.
ბავშვები ხატავდნენ.
პატარა კსიუშამ ბებია ნინას სურათი მისცა.
სახლი, ოჯახი და დიდი მზე.
და ბებია — ახალ, თბილ ჩუსტებში.
– ეს შენ ხარ, ბებო.
ნინამ გაიღიმა.
მეორე დღეს მართლა იყიდა ახალი ჩუსტები.
არა იმიტომ, რომ მდიდარი გახდა.
არამედ იმიტომ, რომ მისმა შვილებმა ბოლოს და ბოლოს გაიგეს:
დედა არ არის უფასო სერვისი.
დედა ადამიანია.
და ისიც იმსახურებს სიყვარულს, ყურადღებას და ზრუნვას.
