— დედამთილისთვის უკვე შევარჩიე კაფელი, ზენია. არ მიბრაზდე — ოთახიდან მშვიდად თქვა სერგეიმ, თითქოს უბრალოდ ამინდის შესახებ იუწყებოდა, მაშინ როცა მე დერეფანში ჯიუტად გაჭედილ ჩექმაზე ჩამკეტს ვებრძოდი.
— შენი მეცამეტე ხელფასიც უკვე გადავრიცხე მას. ზუსტად ეყოფა ჩეხურ კაფელს. იმედია არ მოკვდები ამისგან?
ჩამკეტი უცებ გაიხსნა და კანი მწარედ დამკაწრა. გავიყინე. ერთი წამით უბრალოდ ვიდექი ნახევრად მოხრილი, თითქოს სხეული ცდილობდა გაეგო ის, რაც გონებას უკვე ესმოდა.
ჩემს ჩანთაში ტელეფონმა დაიპიარა.
„ჩარიცხვა: პრემია. 34 200 რუბლი.“
ქვემოთ მეორე ხაზი: „ჩამოჭრა: 34 200 რუბლი. ბალანსი: 0.“
ზუსტად იმდენი, რამდენის გამოაც ორი კვირა ზედმეტად ვმუშაობდი. ზუსტად იმდენი, რის გამოც ყველაფერზე ვთქვი უარი, რაც ჩემთვის მინდოდა. ქვიშისფერი ქურთუკი… უკვე აღარ იყო ქურთუკი. არამედ კაფელი. ჩეხური. დედამთილის აბაზანისთვის.
— ზენია, იქ გაიჭედე? — ოთახიდან სერგეის ხმა გაისმა, დაბინდული, მოუთმენელი.
— ბორში ნელ-ნელა გადმოდის, შენ კი ისევ კართან ხარ გაჭედილი.
გავიმართე. ჩამკეტი ბოლოს მაინც დაიძრა, მაგრამ მტკივნეული, ნაწყენი ხმით. ოთხი წლის ჩექმა იყო. კარგი ჩექმა. ყოველ შემთხვევაში, იყო.
სამზარეულოდან ბორშის სუნი მოდიოდა. მას თეფში დავუსხი. სერგეი გამოვიდა, სპორტული შარვალი ქამრის გარეშე ეჭირა, თითქოს ისიც დანებდა ცხოვრებას. დაჯდა და უკვე ტელეფონს ჩააჩერდა, თითქოს მე საერთოდ არ ვარსებობდი.
— სამი თვეა იმ ქურთუკს ვუყურებ — ვუთხარი ჩუმად, მის წინ ჩამოჯდომისას.
— და შენ უბრალოდ… ჩემი ფული გადაურიცხე.
მხრები აიჩეჩა.
— ქურთუკი უბრალოდ ტანსაცმელია, ზენია.
არ მიყურებდა.
— დედაჩემს კი აბაზანა დაეშალა. გუშინ ტიროდა კიდეც. მე ასე ვერ დავტოვებ. შენ ძლიერი ხარ, სხვას იყიდი.
კოვზი ისევ და ისევ მიდიოდა პირთან. მექანიკურად. თითქოს ყველაფერი რიგზე იყო.
შემდეგ ადგა და ოთახში დაბრუნდა. სკამის ჭრიალი ჩვენ შორის უფრო დიდხანს დარჩა, ვიდრე თავად ის.
ეკრანზე ისევ სროლის ხმა ისმოდა.
მე კი უბრალოდ ვიჯექი სიჩუმეში.
და მაშინ რაღაც საბოლოოდ გადამეკეტა.
საძინებელში ჩავიკეტე. ბინა უცებ უფრო პატარა გახდა, მაგრამ რაღაცნაირად უფრო სუფთაც.
ტელეფონში მე ვიყავი ბუღალტერიც, ფინანსთა მინისტრიც და IT მხარდაჭერაც ერთდროულად. მთელი ჩვენი ცხოვრება ერთ ბარათზე იყო — ჩემსაზე.
გავხსენი პარამეტრები.
სერგეის სახელი იქ იყო.
„გათიშოს მომხმარებელი საერთო ანგარიშიდან?“
— დიახ.
პირველი დაწკაპუნება.
მეორე: დადასტურება.
ავტომატური თამაშების გამოწერა — გაუქმდა.
კინო პაკეტი — შეჩერდა.
როუტერი — პაროლის შეცვლა პროცესშია.
სამი დაწკაპუნება.
და სამყარო, რომელიც მას ბუნებრივად მიაჩნდა, უბრალოდ… შეწყვიტა მუშაობა.
ტელეფონი ხელში გამითბა, თითქოს თვითონაც ხვდებოდა: ახლა მოხდა რაღაც შეუქცევადი.
— ზენია! — ხუთ წუთში უკვე კართან ყვიროდა.
— ინტერნეტი არ არის! რა ხდება?! ნახე როუტერი!
არ ვუპასუხე.
ქურთუკის კატალოგი გავხსენი.
ბოლო გვერდზე ეწერა: ქვიშისფერი. მშვიდი. ზუსტად ისეთი, როგორიც ყოველთვის მინდოდა.
— ზენია! ჩემი ტანკი გაჩერდა მოედანზე! მკლავენ!
სერგეი კართან იდგა, ნერვიული, დაბნეული. ტელეფონს აწვალებდა, მაგრამ მხოლოდ დატრიალებული ჩატვირთვის ნიშანი ჰქონდა.
— რა მოხდა?! მე ვიხდი ინტერნეტს!
თავი ავწიე.
მშვიდად.
— არა, სერგეი. აქამდე მე ვიხდიდი. ყველაფერს.
ერთი წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. ისეთი სიჩუმე, როცა ადამიანი პირველად ისმენს რეალობას.
— გაგიჟდი?! — აფეთქდა.
— ჩართე!
— არა.
ჩემი ხმა არ იყო ხმამაღალი. სწორედ ამიტომ იყო საშიში.
— თუ ფული საერთოა, მაშინ შედეგიც საერთო იყოს. ახლა აღარაფერი იქნება უფასოდ.
— ეს ოჯახია! — იყვირა.
— არა — ჩუმად ვუთხარი. — აქამდე ეს მხოლოდ ჩემი ანგარიშის ტვირთი იყო.
რესურსის გარეშე
ღამე უცნაურად ჩუმი გახდა.
არ იყო თამაშის ხმა. არც გაბრაზებული კაკუნი. მხოლოდ ბინა, რომელიც ბოლოს საკუთარ თავს ჰგავდა.
სერგეი დივანზე ბრუნავდა. ხანდახან ჯდებოდა, ხანდახან ისევ აჭერდა როუტერის ღილაკს, თითქოს ეს სამყაროს შეცვლიდა.
არ შეცვლილა.
დილით უკვე სხვა ტონით ლაპარაკობდა.
— ზენია… ბარათზე ცოტა ფულია დარჩენილი. იქნებ ისევ…
— დედაშენს ჰკითხე — გავაწყვეტინე მშვიდად.
ქურთუკი მოვიცვი.
ჩამკეტი იდეალურად მუშაობდა.
თითქოს მასაც ესმოდა: ახლა სხვა წესებია.
— ქურთუკის საყიდლად მივდივარ — ვთქვი. — ბორში მაცივარშია.
ორმოცდაოთხი კვადრატული მეტრი თავიდან
ქუჩაში ცივი ჰაერი სახეში მეცა. სუფთა იყო. თითქმის ზედმეტად სუფთა.
ქურთუკი მოვიზომე.
ზუსტად მომერგო.
არა მხოლოდ ზომით. შეგრძნებითაც.
ტელეფონმა დაიპიარა.
„დედამთილი: ჩვენთან ვარ. მერე მოვალ.“
გამეღიმა.
არა ბოროტად. უფრო აღიარებით.
ხვალ ახსნა-განმარტებები იქნება. ბრალდებები. დრამა. ხმამაღალი სიტყვები.
მაგრამ პირველად დიდი ხნის შემდეგ… მათი გადაჭრა მე აღარ მიწევს.
და ეს იყო ყველაზე მშვიდი აზრი ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში.
