კოლი მისაღები ოთახის შუაგულში იდგა და ისეთი დიდებულებით ბრწყინავდა, თითქოს თვითგამოცხადებული იმპერატორი ყოფილიყო, რომელმაც ახლახან რამდენიმე მეზობელი გალაქტიკა შეიერთა. მისი პოზა მკაცრი და ავტორიტეტული იყო, მზერა კი სადღაც კედლის მიღმა, წარმოსახვით მომავალში იკარგებოდა — სადაც ის უკვე ტახტზე იჯდა და ყველაფერს მართავდა.
მე სავარძელში ვიჯექი, წიგნი მეჭირა და მშვიდად ვაკვირდებოდი თვითკმაყოფილების ამ ცოცხალ ძეგლს.
— გალინა — დაიწყო მან საზეიმოდ, მცირე პაუზით, თითქოს ტაშს ელოდა. — მე და დედამ ეს საკითხი განვიხილეთ. აგარაკი მაინც ცარიელია. შენ იქ ისედაც იშვიათად დადიხარ, ხანდახან მწვადის შესაწვავად. დედას სუფთა ჰაერი და ბაღი სჭირდება. ჩვენ მას გადავცემთ.
ასე უბრალოდ. არც კითხვა, არც შეთანხმება. მხოლოდ „ჩვენ გადავწყვიტეთ“, თითქოს ჩემი საკუთრება, რომელიც ქორწინებამდე მქონდა შეძენილი, საერთო ოჯახურ ქონებად იქცა.
ნელა დავხურე წიგნი.
— კოლი… როცა ამბობ „ჩვენ“, შენ და შენი ფანტაზიები იგულისხმება, თუ მართლა ფიქრობ, რომ შეგიძლია ჩემი სახლის ბედს განსაზღვრავ?
მისი შუბლი შეიჭმუხნა.
— ნუ იწყებ სარკაზმს. ჩვენ ოჯახი ვართ. ყველაფერი საერთოა. დედაჩემი მოხუცია, მას სჭირდება. შენ კი ისედაც უბრალოდ დასასვენებლად იყენებ.
მსუბუქად გავიღიმე, მაგრამ სითბო არ ჰქონდა.
— საინტერესოა, შენთვის „საერთო“ ნიშნავს იმას, რაც სხვას ეკუთვნის.
ჰაერი ჩვენს შორის მაშინვე დაიძაბა, თითქოს ზედმეტად დაჭიმული მავთული ყოფილიყო.
მეორე დღეს „უბრალოდ სანახავად“ წავედით აგარაკზე. ეს სიტყვა უკვე საკმარისი გაფრთხილება უნდა ყოფილიყო. მისი დედა ჭიშკართან გველოდა, თითქოს უკვე მისი საკუთრება ყოფილიყო. დიდი, მკაცრი ქალი, რომელიც თავისი არსებობით მთელ სივრცეს ავსებდა.
— ოჰ, გალინა! — წამოიძახა მან, არც კი მომესალმა. — ეს ადგილი მთლიანად მიტოვებულია! აქ სათბურს გავაკეთებთ, იმ ბესედკას მოვანგრევთ, და შიგნით ნათელი ფერები უნდა იყოს. ეს მუქი კედლები დეპრესიულია.
ის ისე ლაპარაკობდა, თითქოს ჩემს ცხოვრებას შლიდა და თავიდან წერდა.
კოლი უკან მიჰყვებოდა და მორჩილად აქნევდა თავს.
— დედა მართალია. მიწა უნდა მუშაობდეს, უბრალოდ ვერ იდგება როგორც სათამაშო.
ამ დროს ჭიშკარი უცებ გაიღო.
ჩვენი მეზობელი, ბიძია ჟორა, შემოვარდა ისე, როგორც ცოცხალი ქარიშხალი. მისი ხმა მთელ ეზოს მოედო.
— აქ რა ხდება? ოჯახური რემონტი თუ უძრავი ქონების გადატრიალება?
მისმა გამოჩენამ მაშინვე შეცვალა ბალანსი. მას არ სჭირდებოდა მოწვევა — უბრალოდ იდგა და სივრცეს იკავებდა.
— ეს ოჯახური საქმეა! — აღშფოთდა კოლი.
— სწორედ ასე ამბობენ ხოლმე, სანამ ქონებას დაკარგავენ, — ჩაიბურტყუნა ჟორამ და მე შემომხედა. — შენ რას იტყვი?
მშვიდად ვუპასუხე:
— ვაკვირდები.
ყველას მზერა ჩემკენ გადაიტანა.
— კარგი, — ბოლოს ვთქვი. — აგარაკი თქვენთვის იყოს.
სიჩუმე ჩამოვარდა. ჩიტებიც კი თითქოს შეჩერდნენ.
კოლის სახე გაებრწყინა.
— ვიცოდი! ბოლოს და ბოლოს გონივრული ხარ!
— მაგრამ პირობით, — დავამატე მშვიდად. — ხვალ ნოტარიუსთან მივდივართ. ყველაფერი ოფიციალურად გაფორმდება.
მეორე დღეს ნოტარიუსის ოფისში თითქმის სადღესასწაულო განწყობა იყო. მისი დედა საუკეთესო კაბით მოვიდა, კოლი კი უკვე გამარჯვებულს ჰგავდა.
ნოტარიუსმა მონოტონურად დაიწყო კითხვა:
— უძრავი ქონების გაცვლის ხელშეკრულება. აგარაკი გადადის…
— ჰო, ჰო — მოუთმენლად ჩაერია კოლი.
— …სანაცვლოდ ქმრის კუთვნილი ბინის ნახევარი წილის გადაცემა გალინასთვის.
სიჩუმე.
— რა?! — აფეთქდა კოლი. — ეს არ იყო შეთანხმება!
მშვიდად შევხედე.
— იყო. შენ თქვი, რომ სამართლიანობა მნიშვნელოვანია. რესურსები საჭიროების მიხედვით უნდა განაწილდეს. შენს დედას მიწა სჭირდება. მე — უსაფრთხოება.
მისი დედა გაბრაზებისგან გაწითლდა.
— ხელი მოაწერე, შვილო!
— ეს შანტაჟია! — იყვირა მან.
— არა, — მშვიდად ვუთხარი. — ეს სარკეა. უბრალოდ უკან გიბრუნებ შენსავე ლოგიკას.
სიჩუმე დამძიმდა, თითქმის დამხრჩობი გახდა.
ბოლოს მან ხელი არ მოაწერა.
გარიგება ჩაიშალა.
ერთი კვირის შემდეგ აგარაკი ბიძია ჟორას მივყიდე. მან მაშინვე გადაიხადა და თქვა, რომ დიდი ხანია უნდოდა ადგილი, სადაც არავინ ელაპარაკებოდა „ბაღის ესთეტიკაზე“.
ფულით პატარა ბინა ვიყიდე — ჩემს სახელზე.
როცა კოლიმ გაიგო, რომ „ოჯახური სამფლობელო“ გაქრა, აფეთქდა. ყვიროდა, ბრალს მდებდა, თითქოს მთელი იმპერია ჩამოინგრა.
მე ხუთი წუთი ვუსმენდი.
შემდეგ მისი ჩემოდანი კართან დავუდე.
— წადი დედაშენთან, კოლი. ახლა შენი ოჯახი იქ არის.
კარი დაიხურა.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ, სიჩუმე აღარ იყო მძიმე.
უბრალოდ სიჩუმე იყო.
და იმ სიჩუმეში რაღაც ახალი დაიწყო — ჩემი საკუთარი ცხოვრება.
