ირინა იმ დღეს არ მიხვდა, რომ ფული აკლდა, როცა სამკაულების ყუთი გახსნა. ეჭვი უკვე ადრე ჩასახლდა მასში — იმ მომენტში, როცა ოლეგის ხმაში გაჩნდა ის კარგად ნაცნობი, რბილი, დანაშაულით გაჟღენთილი ტონი, რომლითაც ის მხოლოდ დედასთან საუბრობდა.
არა როგორც მამაკაცი. არა როგორც ქმარი. არა როგორც ზრდასრული ადამიანი, რომელიც თვითონ იხდის ქირას, კომუნალურებს, საკვებს და ზამთრის საბურავებს. არამედ როგორც ბიჭი, რომელიც რაღაც პატარა, სირცხვილის მომტანი საქციელის გამო დაიჭირეს და ახლა ცდილობს შედეგების „გასწორებას“.
ირინა დერეფანში იდგა და ჩექმას იკრავდა, როცა სამზარეულოდან საუბარი მოისმა:
— დედა, მესმის. ნუ ინერვიულებ. რა თქმა უნდა, დაგეხმარები… არა, ირინამ არაფერი უნდა იცოდეს. მე თვითონ მოვაგვარებ.
ბოლო ფრაზა თითქმის ჩურჩული იყო. მაგრამ სწორედ მან დაჭრა ყველაზე მეტად.
„მე თვითონ.“
თითქოს მათი საერთო ცხოვრების ფული მისი პირადი ჯიბე ყოფილიყოს. თითქოს ირინა პარტნიორი კი არა, უბრალოდ შემაფერხებელი ფაქტორი ყოფილიყოს, რომელიც უნდა აიცილონ, სანამ ყველაფერი „დალაგდება“.
ის სამზარეულოში არ შევიდა. კიბის უჯრედში გავიდა და ლიფტის გვერდით დაბზარულ სარკეში საკუთარ თავს შეხედა. იქ იდგა 36 წლის ქალი, მუქი ქურთუკით, დაღლილი თვალებით, სახეზე იმგვარი დაღლილობით, რომელსაც არც მაკიაჟი და არც ძილი აღარ შველის.
ბუღალტერი. ადამიანი, რომელიც სხვის შეცდომებს ცხრილებში ერთი შეხედვით ამჩნევდა. მაგრამ საკუთარ ცხოვრებაში ჯერ კიდევ ცდილობდა ახსნა-განმარტებების დაჯერებას.
საღამოს ყუთი გახსნა.
თეთრეულების უკან, ძველ ფეხსაცმლის ყუთში ინახავდა გადადებულ ფულს. არა ფუფუნებისთვის. არა ახირების გამო. არამედ სტომატოლოგიური მკურნალობისა და მოკლე ზღვისპირა მოგზაურობისთვის, რაზეც თვეებია აგროვებდა. ნელ-ნელა: დამატებითი საათებით, დაბრუნებული თანხებით და იმით, რომ ხშირად საერთოდ არ ჭამდა სასადილოში.
ყუთი ადგილზე იყო. პარკიც. რეზინიც იქვე იდო, საგულდაგულოდ დახურული.
ფული კი გაქრა.
ირინამ მაშინვე არ დაურეკა ოლეგს.
უბრალოდ საწოლის კიდეზე დაჯდა და ცარიელ ყუთს უყურებდა. ბინა ჩუმი იყო, მხოლოდ სამზარეულოში დუღდა ჩაიდანი და სააბაზანოდან წვეთავდა ონკანი — ის, რომელსაც ოლეგი უკვე ერთი თვეა „მოგვიანებით გავაკეთებ“ დაპირებებით აჭიანურებდა.
წვეთვა თანაბარი იყო. თითქოს გადაუწყვეტელი გადაწყვეტილებებს ითვლიდა.
ოლეგი ბოლოს თვითონ შევიდა ოთახში. ხელში ჭიქა ჩაი ეჭირა, სახეზე — ნაცნობი ფრთხილი დანაშაულის გამომეტყველება.
— ირ… ოღონდ ახლა ნუ დაიწყებ, კარგი? — თქვა კართან მდგომმა.
ირინამ ყუთი ასწია.
— შენ აიღე?
კაცმა ჭიქა ზედმეტად ფრთხილად დადგა.
— დედას სასწრაფოდ სჭირდებოდა.
ირინამ ჩუმად ჩაიცინა. უფრო დაღლილი იყო, ვიდრე მხიარული.
— რა თქმა უნდა.
— მაცივარი გაუფუჭდა… და ხელოსანმა თქვა, ჯობია ახალი ვიყიდოთ… და მანამდე…
— ოლეგ — შეაწყვეტინა ირინამ —, შენი დედა ოქტომბრიდან ამბობს, რომ მაცივარი ცარიელია.
კაცმა თვალები აარიდა.
— შეიძლება ახლა შეავსო.
— შეიძლება. შეიძლება ხელოსანმაც თქვა. შეიძლება მაცივარმა ილაპარაკა კიდეც. შეიძლება ფარდამაც დახმარება ითხოვა.
— ნუ დასცინი.
ირინამ ყუთი საწოლზე დადო.
— და რა ვქნა? მადლობა გადავუხადო, რომ რეზინი მაინც დატოვა?
ოლეგმა სახეზე ხელი გადაისვა. დიდი აღნაგობის კაცი იყო, ლოგისტიკაში მუშაობდა, სხვების ქაოსს მართავდა ყოველდღე. უცხოებთან მკაცრი იყო.
მაგრამ სახლში ერთი ფრაზაც საკმარისი იყო, რომ ჩამოშლილიყო: „ფსონს ვერ ვდგავარ, არ ვიცი რა მეშველება“.
— ის ჩემი დედაა — თქვა ბოლოს. — მარტო არის.
— მარტო არ არის. აქვს პენსია, შემოსავალი და შენ, ვინც ყველაფერს აგვარებ.
სიჩუმე ჩამოწვა.
შემდეგ ირინამ თქვა:
— ხვალ ბანკში მივალ.
ოლეგი დაიძაბა.
— რისთვის?
— ვნახავ, რა დაემართა ჩვენს ფულს.
— ჩვენთან ყველაფერი რიგზეა.
ირინამ ყუთს შეხედა.
— მაშინ ჩემი ფული სად არის?
ამ დროს ტელეფონი აწკრიალდა. „დედა“ აინთო ეკრანზე.
ოლეგმა არ უპასუხა. მაგრამ შეტყობინება გამოჩნდა:
„შვილო, ოღონდ არ უთხრა მას ხელშეკრულებაზე. ყველაფერს დაამახინჯებს.“
ირინამ ორჯერ წაიკითხა.
— რა ხელშეკრულებაზე?
ოლეგი საწოლის კიდეზე დაჯდა.
— ზაფხულში… მივეცი წვდომა. ბარათი. მინდობილობა. ბანკში მითხრეს, საჭიროა.
ირინამ თვალები დახუჭა.
— შენ მას შენი ანგარიშის წვდომა მიეცი.
— არ მეგონა…
— არ გიფიქრია — ნელა გაიმეორა ირინამ.
მეორე დღეს ბანკში ყველაფერი ნათელი გახდა. ზედმეტად ნათელი.
ბარათი. მინდობილობა. უფლებები.
ტრანზაქციები კი გრძელ, ზუსტ რიგებად იდგა: ნაღდი გამოტანები, ავეჯის მაღაზია, აფთიაქი, უცნობი გადარიცხვები.
ბანკის თანამშრომლის ხმა ნეიტრალური იყო:
— ჯამში დაახლოებით 240 ათასი.
ოლეგი გაფითრდა.
ბანკიდან ნაცრისფერ ამინდში გამოვიდნენ. ოლეგი ტელეფონზე ლაპარაკობდა, ირინა კი მხოლოდ ფრაგმენტებს ისმენდა:
— დედა… არა, არა ირინა… მერე დავილაპარაკებთ…
შემდეგ მისკენ მობრუნდა:
— ამბობს, რომ შენ მის წინააღმდეგ მაბრუნებ.
ირინამ მხოლოდ თავი დაუქნია.
— რა თქმა უნდა.
მეორე დღეს თამარასთან ერთად წავიდნენ.
კარი უკვე გახსნისას თავდაცვითი იყო.
— ახლა ბრალდებით მოდიხართ? — იკითხა ქალმა.
კამათი მძიმე, დაძაბული, დამღლელი იყო. ბოლოს ოლეგმა თქვა:
— მე ფულს აღარ გავცემ შეთანხმების გარეშე.
დედას სახე გამკაცრდა.
— მაშინ ცუდი შვილი ხარ.
ოლეგი წამით გაჩუმდა.
შემდეგ:
— არა. უბრალოდ ზრდასრული.
ეს სიტყვა ჰაერში თითქოს სიმძიმეს იძენდა.
შემდეგი თვეები რთული იყო. ზარები, წყენა, დისტანცია. მაგრამ რაღაც ნელა იცვლებოდა.
ოლეგმა „არას“ თქმა დაიწყო.
არა გმირულად. არა ხმაურიანად. არამედ ფრთხილად, მაგრამ თანმიმდევრულად.
ერთ საღამოს ისინი ერთად ისხდნენ სამზარეულოში და ბიუჯეტს ადგენდნენ. ორი საათის შემდეგ გაჩნდა ახალი ხაზი:
„დედის დახმარება — საერთო, განსაზღვრული ლიმიტით.“
— ასე სამართლიანია — თქვა ოლეგმა.
გაზაფხულზე უკვე ერთად მიჰქონდათ პროდუქტები. თამარა ჯერ კიდევ ბუზღუნებდა, მაგრამ დრამა ნელ-ნელა ქრება საუბრისგან.
ერთხელ ირინას ჰკითხა:
— კბილებს მიხედე უკვე?
ეს აღარ იყო შეტევა. არც დაცინვა. უბრალოდ კითხვა.
სახლში დაბრუნებისას ირინა ჩუმად მიდიოდა.
აღარ ელოდა ზარებს. აღარ ითვლიდა დაკარგულებს.
სახლში ყუთი გამოიღო.
— ამის გადაგდება მინდოდა — თქვა.
ოლეგმა შეხედა.
— რატომ არ გადააგდე?
ირინა დაფიქრდა.
— იმიტომ, რომ დანაკლისი ერთ წამში არ იქმნება.
ოლეგი გვერდით დაუჯდა.
ყუთი ისევ უჯრაში დაბრუნდა.
არა დამალული.
არამედ თავის ადგილზე.
და პირველად — ის აღარ ინახავდა დაკარგულს.
არამედ იმას, რომ ბოლოს და ბოლოს გაჩნდა საზღვარი.
