მეშვიდე სართულის კიბის უჯრედში ვიდექი, გულზე მაგრად მიხუტებული მქონდა შავი, სქელი ნაგვის ტომარა. თხუთმეტი წუთის წინ შიგნით უხეშად ჩაყარეს ჩემი გაცვეთილი სვიტერები და საცხობის სამუშაო ფორმა. ფეხებთან, კუდჩამოწეული, კანკალებდა ჩემი შპიცი — არჩი.
კარი ღია იყო.
ახლად გარემონტებული ბინიდან მუსიკა გამოდიოდა, ხოლო ძვირადღირებული სუნამოს ტკბილი, დამხრჩობი სურნელი დერეფანს ავსებდა. რომანი, ჩემი ქმარი, კართან იდგა თეთრ პერანგში, სახეზე თვითკმაყოფილი, ცივი ღიმილით. ერთ ხელში შამპანური ეჭირა, მეორით კი მაგრად ჰყავდა ჩახუტებული სნეჟანა — მისი ოფისის ახალგაზრდა ადმინისტრატორი.
ხუთი წელი დილით ადრე ვდგებოდი, საცხობში ვმუშაობდი — ფქვილში, ორთქლში, გამოფიტულ დაღლილობაში — რომ მას „დიდი საქმე აეწყო“.
და ახლა უბრალოდ ამომშალა თავისი ცხოვრებიდან.
— დღეს ახალი ცხოვრება იწყება — თქვა მშვიდად. — შენ ამ სურათში აღარ ჯდები.
ჩემი დაბადების დღეზე — ოცდაათზე.
ბინა, რომელშიც მთელი ჩემი ფული ჩავდე და რომელსაც რომანი „გენიურ ინვესტიციას“ უწოდებდა, დღეს სადღესასწაულო ადგილი გახდა… ჩემს გარეშე.
დერეფანში გამოჩნდა მისი დედა, თამარა ილინიჩნა, ბრჭყვიალა კაბით, თითქოს ყოველთვის ამ სამყაროში ცხოვრობდა.
— ოქსანა, აქ შენ აღარ გვჭირდები — თქვა ცივად. — ჩემმა შვილმა დონე აიწია. შენ კი მხოლოდ… პურის სუნს მოიტან.
რომანი არც კი მიყურებდა.
— სნეჟანა სხვანაირია — მხრები აიჩეჩა. — ის შთამაგონებელია.
ხელში ტომარა უცებ დამიმძიმდა. მაგრამ არ მიტირია. არ მეყვირა. რაღაც ჩემში უბრალოდ გაჩუმდა.
და სწორედ მაშინ გაისმა ლიფტის ზარი.
და იქიდან ჩემი მამა გამოვიდა.
ხუთი წელი არ გვქონდა ურთიერთობა. მაშინ მეგონა, ზედმეტად მკაცრი იყო. ის კი უკვე მაშინ ხედავდა რომანს — მე ვერ ვხედავდი.
ახლა უბრალო ქურთუკით იდგა, ხელში სახლში დამზადებული თაფლის ქილა ეჭირა.
რომანმა ჩაიცინა.
— კიდევ ერთი „ნათესავი“? ბაბუ, არასწორ ადგილას ხარ. აქ შენთვის აღარაფერი დარჩა.
ქილა იატაკზე დაეცა და დაიმსხვრა.
მამამ ერთი სიტყვაც არ თქვა. უბრალოდ ჩემი ჩანთა მხრებიდან მომხსნა და ჩემს პატარა ძაღლს დაუხარა.
— წავიდეთ, შვილო. აქ ყველაფერი დასრულდა.
და ჩვენ წავედით.
მანქანაში ბოლოს ყველაფერი ამოხეთქა ჩემში. ჩუმად ვტიროდი.
— ყველაფერი მას მივეცი…
მამამ ხელი მხარზე დამადო.
— ის, რაც ტყუილზე დგას, ყოველთვის ინგრევა.
შემდეგ ტელეფონი ამოიღო.
— ვაგიმ, „სტროი რეგიონზე“ სრული შემოწმება დაიწყე. ხვალიდან მიწოდება შეჩერდება.
ვერ გავიგე.
მან მხოლოდ ეს თქვა:
— შენი ქმრის კომპანია ჩვენ გარეშე ვერ მუშაობს. მას უბრალოდ ეგონა, რომ ყველაფერს თვითონ აკონტროლებდა.
და კიდევ:
— მან არა მხოლოდ მოგატყუა… არამედ შენს სახელზე გაფორმებული ქონებაც მოიპარა.
ორშაბათ დილით რომანი თავდაჯერებულად შევიდა სამსახურში.
მაგრამ მისი აშენებული სამყარო უკვე ინგრეოდა.
— სისტემა ჩამოიშალა! — ყვიროდა უფროსი. — არც მიწოდება გვაქვს, არც მასალა!
რომანი ჯერ კიდევ იცინოდა.
— უბრალოდ ტექნიკური ხარვეზია…
ამ დროს შენობის წინ შავი მანქანები გაჩერდა.
ერთ-ერთი მანქანიდან ელეგანტური, ასაკოვანი მამაკაცი გადმოვიდა.
რომანის სახე გაიყინა.
— ბაბუ?…
შემდეგ მომდევნო წამში მეც გამოვედი მანქანიდან — ელეგანტურ კოსტიუმში, მშვიდად.
და მაშინ მიხვდა: ყველაფერი, რისიც სჯეროდა, ილუზია იყო.
სათათბირო ოთახში ის უკვე აღარ მართავდა არაფერს.
მამაჩემი მაგიდის თავში იჯდა.
— აბა, რომან. აჩვენე შენი დიდი გეგმები.
მტკიცებულებები ერთმანეთის მიყოლებით გამოიტანეს: გაყალბებები, ბოროტად გამოყენება, მოპარული კონტრაქტები.
რომანის სახე იშლებოდა.
— ბინა დედაჩემის სახელზეა! ვერ წაიღებთ!
მე მას წინ დავუდე საბუთები.
— უკვე არაფერი გაქვს, რომან. ბინა დაბრუნდა, ვალები ჩემს სახელზე გადავიდა, მანქანა ჩამოართვეს.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
მამამ მხოლოდ ეს თქვა:
— და ყველაზე მნიშვნელოვანი: ყველაფერი ამ კომპანიის გავლით მიდიოდა, რომელსაც მე ვაკონტროლებ.
თამარა ილინიჩნა სახლიდან გააგდეს.
სნეჟანა გაქრა.
რომანი დააკავეს.
მე კი სამი წლის შემდეგ საკუთარი საცხობი გავხსენი.
ერთ დღეს ქუჩაში დავინახე ის.
დაბერებული, გატეხილი, სამუშაო ტანსაცმელში იდგა.
შემომხედა.
მაგრამ მე უკვე აღარ ვგრძნობდი არც ბრაზს, არც ტკივილს.
მხოლოდ ერთი სიმართლე დარჩა ჩემში ნათლად:
რაც ტყუილზეა აშენებული, ყოველთვის მტვრად იქცევა.
