რესტორან „ოქროს ნაპირის“ დარბაზში ჭურჭლის ხმაური და ხმამაღალი სადღეგრძელოები თითქმის მთლიანად ფარავდა ფონურ მუსიკას. ჰაერში ტრიალებდა შემწვარი ხბოს ხორცის, ძვირადღირებული ყველისა და ხილის სურნელი — დიდი სამშენებლო ჰოლდინგი ათწლიან იუბილეს აღნიშნავდა.
დენისი, კომპანიის მთავარი არქიტექტორი, მაგიდის თავში იჯდა, ჰალსტუხი ოდნავ გახსნილი ჰქონდა. ალკოჰოლმა სახე გაუწითლა, მოძრაობები კი ფართო და მოუქნელი გაუხადა.
მან ნახევრად ცარიელი ჭიქა გვერდზე გასწია და ახალგაზრდა სტაჟიორს მხარზე ხელი დაჰკრა.
— ჩვენს საქმეში მთავარი, ბიჭებო, ზურგის დაცვაა! — ხმამაღლა თქვა მან. — ჩემი ცოლი სახლში ზის და ზედმეტად არ ჩნდება. რა პროექტანტი უნდა იყოს? სასაცილოა! იატაკებს რეცხავს მხოლოდ. ასეთ ქალებს სამზარეულოში უნდა ყოფნა. ხომ მართალი ვარ?
სტაჟიორმა უხერხულად გაიღიმა და თეფშს ჩახედა. მის წინ მჯდომმა ხანდაზმულმა ინჟინერმა, მატვეი ილიჩმა, მძიმედ ამოიოხრა და ჩანგალი დადო.
— არ უნდა ლაპარაკობდე ასე, დენის… — მშვიდად თქვა მან. — იანა შენს დედას უვლის. ეს ადვილი საქმე არ არის. თანაც დიპლომი წარჩინებით აქვს. ერთად ვსწავლობდით — ის ყველას ეხმარებოდა.
— ეხმარებოდა და დაავიწყდა ყველაფერი! — ხელი აიქნია დენისმა. — თანამედროვე პროგრამებში საერთოდ ვერ ერკვევა. ხანდახან ვაძლევ მარტივ ხაზებს, რომ სულ არ ჩამორჩეს.
არავინ შეამჩნია, როგორ გაჩერდა რამდენიმე მეტრში მაღალი მამაკაცი შავ კოსტიუმში. რომან ედუარდოვიჩი, ჰოლდინგის მფლობელი. ის ჩუმად უსმენდა, და მის სახეზე აშკარა ზიზღი იკითხებოდა.
ქალაქის მეორე ბოლოში, ვიწრო ბინაში, იანა მოხუც ქალთან იჯდა. ჰაერი წამლების სუნით იყო გაჟღენთილი.
— ცოტა მოითმინეთ, თამარა ილინიჩნა… მალამო მალე იმოქმედებს — ჩუმად უთხრა იანამ და საბანი გაუსწორა.
მან არ თქვა, რომ ძვირადღირებული წამლები საკუთარი დანაზოგით იყიდა. დენისი ყველა ხარჯს აკონტროლებდა.
მოხუცმა სუსტად ჩასჭიდა ხელი მის სახელურს.
— დენის… სად არის?
— სამსახურშია… მნიშვნელოვანი პროექტი აქვს — მოიტყუა იანამ.
მან კარგად იცოდა, რომ ის კორპორატიულ წვეულებაზე იყო, სადაც მას არასდროს ეპატიჟებოდა.
მოგვიანებით, პატარა სამზარეულოში ლეპტოპი ხმაურით მუშაობდა. ეკრანზე რთული გამოთვლები ჩანდა. დენისმა ისევ მას გადააბარა მთელი საქმე.
კომპანიაში არავინ იცოდა, რომ ყველა მისი „ბრწყინვალე“ პროექტი სინამდვილეში იანას ეკუთვნოდა.
— ცარიელია… როგორც ლამაზი ფასადი… — ჩურჩულით თქვა მოხუცმა.
იანა გაჩერდა.
ღამის შემდეგ დენისი სახლში შემოვარდა, ალკოჰოლისა და უცხო სუნამოს სუნით.
— ჯერ არ გძინავს? ნახაზები მზად არის? ხვალ რომანს უნდა ვაჩვენო! — იყვირა მან.
— თითქმის — მშვიდად უპასუხა იანამ.
— შეწყვიტე ჩემი დედისთვის ფულის ხარჯვა! სახლიდან მოვაშორებ და დაწესებულებაში გავაგზავნი!
იანამ ნელა დახურა ლეპტოპი.
— საკმარისია.
მისი ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ მტკიცე.
დენისი დაიბნა.
— რა თქვი?!
— არასოდეს ისაუბრო ასე ქალზე, რომელმაც გაგზარდა. და დაიმახსოვრე — ჩემ გარეშე არაფერი ხარ.
ის გაჩუმდა.
მეორე დილით კურიერმა ამანათი მოიტანა. შიგნით ძვირადღირებული დანამატები და ვიტამინები იდო.
ზედ პატარა ბარათი იყო:
„თქვენი დედამთილისთვის. ძალა თქვენ. — რ. ს.“
ცოტა ხანში ტელეფონი დარეკა.
— იანა სერგეევნა? რომან ედუარდოვიჩი გირეკავთ.
ის მაშინვე გასწორდა.
— ვიცი, რომ ყველა პროექტი, რომელიც თქვენმა ქმარმა წარადგინა, სინამდვილეში თქვენია.
— არა… მე უბრალოდ ვეხმარებოდი…
— არ არის საჭირო უარყოფა. დღეს სამ საათზე მოდით ჩემს კაბინეტში. თქვენს ქმართან ერთად.
ზუსტად სამ საათზე დენისი ნერვიულად იჯდა დირექტორის კაბინეტში.
რომანი მშვიდად ათვალიერებდა ნახაზებს.
— ამ კონსტრუქციულ კვანძს ამიხსნით?
დენისი გაშეშდა.
— ეე… სტანდარტულია…
— რომელ სტანდარტზე დაყრდნობით?
სიჩუმე.
ოფლმა შუბლი დაუფარა.
— ეს… ტექნიკოსმა გამოთვალა…
რომანი იანას მიუბრუნდა.
— იქნებ თქვენ უპასუხოთ?
დენისმა ნერვიულად გაიცინა.
— ის? ის ხომ უბრალო დიასახლისია!
იანამ კალამი აიღო.
რამდენიმე წუთში მან ზუსტი და მკაფიო გამოთვლები დაწერა.
რომანმა თავი დაუქნია.
— სწორედ ეს დონე ვნახე ყველა პროექტში.
შემდეგ დენისს შეხედა.
— თქვენ გათავისუფლებული ხართ.
დენისი აფეთქდა.
— ის ჩემი ცოლია! არსად წავა!
— მე კი წავალ — მშვიდად თქვა იანამ.
თვეები გავიდა.
იანა მთავარი ინჟინერი გახდა. ახალი საცხოვრებელი, ფინანსური დამოუკიდებლობა, პატივისცემა.
დენისი კი ნელ-ნელა გაქრა.
ერთ საღამოს რომანმა უთხრა:
— შენ მხოლოდ შენობებს არ აშენებ. შენ ცხოვრებებს ქმნი.
მან პატარა ხავერდის ყუთი გაუწოდა.
— არ გთხოვ, ჩემს უკან იდგე. გთხოვ, ჩემს გვერდით იდგე.
იანას თვალებში ცრემლები მოადგა.
— დიახ.
სამი წლის შემდეგ მან საკუთარი არქიტექტურული ბიურო გახსნა და წითელი ლენტი გადაჭრა.
კამერების შუქები ანათებდა.
და იანამ ზუსტად იცოდა:
ყველაზე დიდი რამ, რაც ოდესმე აუშენებია… საკუთარი ცხოვრება იყო.
