მუსიკა შუა ნოტაზე შეწყდა, თითქოს ვიღაცამ მთელი სამყაროს შტეფსელი გამოაძრო. ვიღაც თანამშრომელმა, ალბათ, შემთხვევით გამორთო დინამიკი და სიჩუმე ისეთი ღრმა გახდა, რომ ჭერის ვენტილაციის ზუზუნიც კი მკაფიოდ მესმოდა.— ილი
ამას სერიოზულად ამბობ? — ვცადე გამეღიმა, მაგრამ სახე აღარ მემორჩილებოდა.ჩემი ქმარი ჩემთვის არც კი შემოუხედავს. მშვიდად შეისწორა მანჟეტები, შემდეგ დედისკენ მიიხედა, თითქოს უკვე საერთოდ აღარ ვარსებობდი ოთახში. ერთი წამიც არ იყო გასული,
როცა ორი შავპერანგიანი, ძლიერი მამაკაცი მომიახლოვდა.— გაიყვანეთ! — თქვა ილიამ.არანაირი ყოყმანი. არანაირი ახსნა. მხოლოდ გადაწყვეტილება.ერთმა მცველმა ფრთხილად, მაგრამ მტკიცედ ჩამავლო ხელი.— გთხოვთ, გამომყევით.
სკანდალის გარეშე.წინააღმდეგობა არ გამიწევია. ჩემი სხეული თითქოს აღარ მეკუთვნოდა. უბრალოდ მივდიოდი. მაგიდებს შორის, სიცილის, ჭიქების და სუნამოების ფონზე — როგორც შეცდომა, რომელსაც ჩუმად შლიან.ვგრძნობდი მზერებს.
ჩემი სიდედრი, თამარა ვასილევნა, ცივი გამარჯვებით მიყურებდა. მის გვერდით სნეჟანა, ილიას და, ზიზღით შებრუნდა.შემდეგ კარი დაიხურა.და მე გარეთ დავრჩი.ოქტომბრის სიცივემ მაშინვე გამჭრა თხელი კაბა. გასაღებები შიგნით დარჩა.
ტელეფონიც. ქურთუკიც. ვიდექი თითქოს ჩემი ცხოვრებიდან ამომშალეს.მაგრამ ეს ყველაფერი ამ საღამოს არ დაწყებულა.ეს წლები შენდებოდა.ოცდათოთხმეტი წლის ვიყავი, ტექნიკური მთარგმნელი
— ღამეები იტალიურ ინდუსტრიულ ინსტრუქციებს ვთარგმნიდი. ილია დიდი სამშენებლო კომპანიის შესყიდვების მენეჯერი იყო. ამბობდა, რომ ერთად მომავალს ვაშენებდით.შემდეგ მისი დედა შემოვიდა ჩვენს ცხოვრებაში.
თამარა ვასილევნა უბრალოდ არ არსებობდა — ის მართავდა ყველაფერს. გადაწყვეტილებებს, ფულს, ატმოსფეროს.— ვერა, შენი მშობლები რას აკეთებდნენ? — მკითხა პირველ ოჯახურ სადილზე.— მასწავლებლები იყვნენ.— გასაგებია
საჯარო სექტორი. ილია სხვა გარემოს არის მიჩვეული.იმ დღიდან „სხვა“ გავხდი.ფული აღარ იყო საერთო.ილია დედის სპა-დასვენებებს, დის ძვირადღირებულ ხარჯებს იხდიდა. მე — ქირას, საჭმელს, შეკეთებებს.— სარეცხი მანქანა გაფუჭდა,
— ვუთხარი ერთხელ.— თავად მოაგვარე, ვერა. სნეჟანას სტომატოლოგიური მკურნალობა აქვს. ოჯახი პირველია.მაშინ მეტი ვიმუშავე. ღამეები, ყავა, უძილობა.მეგონა, ეს ნორმა იყო.შემდეგ მოვიდა სნეჟანას დაბადების დღე.თამარა ვასილევნამ ზეიმი მოაწყო.
— ილიამ სესხი აიღო ამისთვის, — მითხრა ცივად. — შენ კი უბრალოდ წესიერად ჩაიცვი და არ შეგვარცხვენო.ეს თხოვნა არ იყო. ბრძანება იყო.შემდეგ ვნახე სესხი: ნახევარი მილიონი.ჩვენი სახელით.და რაღაც ჩემში გაწყდა.
ბანკეტზე ყველაზე უკან ვიჯექი.შემდეგ თამარა ვასილევნამ მიკროფონი აიღო.— ჩვენი ოჯახი დახურული წრეა. ზოგი ჩვენგანია. ზოგი — არა.მისი მზერა ჩემზე გაჩერდა.— წარმომავლობას ვერ იყიდი.სიჩუმე.წამოვდექი.— მაშინ ახსენით,
რატომ იხდის თქვენი შვილის სესხს ჩემი ხელფასი?სიცივე ჩამოვარდა.ილია ფეხზე წამოდგა.და პირველად ჩემს წინააღმდეგ ილაპარაკა.— გაიყვანეთ.—გარეთ, ცივ კიბეებზე ვიჯექი, როცა ყველაფერი
შეიცვალა.ერთი კაცი ტელეფონზე გაბრაზებული გამოვარდა სასტუმროდან. ქაღალდები ჩამოუვარდა და ქარმა გაფანტა.ავტომატურად დავეხმარე შეგროვებაში.— ეს თარგმანი შეცდომაა, — ვუთხარი.შემომხედა.— ვინ ხარ?
— ტექნიკური მთარგმნელი.პაუზა.— მილანში წამოდი. ახლა.არანაირი გეგმა. არანაირი გასაღები. უკან დასაბრუნებელი გზა აღარ არსებობდა.უბრალოდ კარი, რომელიც დაიხურა… და მეორე, რომელიც გაიღო.წავედი.
მილანში მე უკვე აღარ ვიყავი „ვისიმე ცოლი“.მე ვიყავი საჭირო.ვთარგმნიდი, ვასწორებდი, ვმუშაობდი გარიგებაზე, რომელიც მილიონებს ეხებოდა.ვადიმი — ის კაცი — არასდროს მეკითხებოდა ვინ ვიყავი გუშინ. მხოლოდ იმას,
რა შემეძლო დღეს.როცა ილიამ დარეკა, აღარ ვკანკალებდი.— ვერა, დაბრუნდი!— არა.—ერთი წლის შემდეგ რომში, კაფეში ვიჯექი.ქალაქი არ მსჯელობდა. უბრალოდ მაძლევდა არსებობის საშუალებას.ილია წარსულში დარჩა
— თავის დედასთან, ვალებთან და ძველ სამყაროსთან.და მე გავიგე ერთი მარტივი რამ:არ აქვს მნიშვნელობა ვინ გაგიღებს კარს.მნიშვნელობა აქვს იმას, რას აკეთებ, როცა ის კარი შენს უკან იხურება.და მე უკან არ დავბრუნდი.წინ წავედი.
