ყველაფერი დაიწყო სრულიად უმნიშვნელო მომენტით. უბრალოდ მინდოდა მეპოვა ის ხაჭაპურის რეცეპტი, რომელიც ერთხელ მეგობარმა გამომიგზავნა. მეტი არაფერი.გავხსენი ლეპტოპი და მაშინვე დავინახე: ლეონიდას ანგარიში ისევ შესული იყო.
ეს პირველი შემთხვევა არ იყო. ჩვეულებრივ უბრალოდ პროფილს ვცვლიდი და ჩემს დღეს ვაგრძელებდი. მაგრამ ამჯერად რაღაც გამაჩერა. თითქოს შიგნით რაღაც პატარა, თითქმის შეუმჩნეველი დაქაჩვა ვიგრძენი.ეკრანზე ახალი შეტყობინება იყო. ქალის სახელი. ფოტოზე პატარა გული.
არ მიფიქრია. არ დავყოვნებულვარ. ხელი ჩემზე სწრაფად ამოძრავდა, ვიდრე გონება მოასწრებდა შეჩერებას.მისი სახელი: მარინა.თავიდან ყველაფერი უდანაშაულოდ ჩანდა.არ იყო ფლირტი. არ იყო არაფერი „საეჭვო“. მხოლოდ საუბარი. ჩვეულებრივი, ადამიანური.
„დღეს ისევ ვიჩხუბე დედასთან…“„გაუძლებ. იმაზე ძლიერი ხარ, ვიდრე გგონია.“სადღაც იქ რაღაც ჩამწყდა ჩემში. არა ეჭვიანობისგან. ამოცნობისგან.რადგან ეს „მჯერა შენი“… მე არასდროს მომისმენია.გავაგრძელე კითხვა. ორი თვის მიმოწერა.
ის მას ისე არ ესაუბრებოდა, როგორც უცხოს. ისე ესაუბრებოდა, როგორც ადამიანს, რომელსაც ხედავს.თავის სამსახურზე. დაღლილობაზე. იმაზე, რომ „ფუნქციად“ გრძნობდა თავს და არა ადამიანად.„არავინ ნამდვილად ვერ მხედავს.“და მაშინ გავიყინე.
არა იმიტომ, რომ ეს სიმართლე არ იყო.არამედ იმიტომ, რომ შესაძლოა… იყო.მოულოდნელად დავხურე ლეპტოპი.უაზროდ დავიწყე სახლში სიარული. წყალი დავისხი. მაგრამ არ დამილევია.ეს ფრაზა თავში მიტრიალებდა, როგორც აკვიატება.
არავინ მხედავს ადამიანად.და უცებ კითხვა აღარ იყო „რას აკეთებს ის“.იყო: როდის შევწყვიტე მე მისი დანახვა?იმ ღამით ვერ გავუძელი.კვლავ გავხსენი საუბარი.და დავწერე.„მარინა, მისი ცოლი ვარ. ჩხუბი არ მინდა. უბრალოდ მინდა გავიგო… რას წარმოადგენთ მისთვის?“
შეტყობინება გავგზავნე და ლეპტოპი ისე დავხურე, თითქოს ჟანგბადის გარეშე ოთახს ვკეტავდი.პასუხი რამდენიმე საათში მოვიდა.„მისი საყვარელი არ ვარ.“მარტივი. ნათელი.და იმაზე უფრო სახიფათო, ვიდრე ველოდი.
„უბრალოდ ვსაუბრობთ. ვაძლევ მას სუნთქვის საშუალებას. როგორც ჩანს… ეს აკლია.“წავიკითხე სიტყვა „სუნთქვა“ ისევ და ისევ.და პირველად არ ვიფიქრე მასზე.ვიფიქრე ჩვენზე.იმ ღამეს ლეონიდა დივანზე იჯდა.ტელევიზორი მუშაობდა, მაგრამ რეალურად არ უყურებდა.
გვერდით მივუჯექი.„როგორ ხარ?“ ვკითხე.ერთი წამით სიჩუმე.„კარგად… რატომ?“და აქ დასრულდა საუბარი, სანამ დაიწყებოდა.ჩხუბი არ ყოფილა.ყვირილი არ ყოფილა.მხოლოდ უცნაური, მძიმე სიჩუმე, რომელიც მთელ სახლს მტვერივით მოედო.
თითქოს ორივემ გავიგეთ, რომ რაღაც უკვე ითქვა… ისე, რომ არ თქმულა.მარინას აღარ მივწერე.ისიც ვერასდროს გაიგო, რომ წავიკითხე.და მაინც, არაფერი დარჩა იგივე.რადგან იმ მომენტიდან ის ისე ვეღარ დავინახე, როგორც ადრე.ვერც ისე ვეღარ მოვუსმინე.
დღეები გაგრძელდა.ბავშვები, სამსახური, მაგიდა, ტელევიზორი.ცხოვრება როგორც ყოველთვის.ან თითქმის.და მერე დაიწყო პატარა ბზარები.„როგორ ჩაიარა დღემ?“„დაღლილი… პეტრიდისი ისევ თავისი საქმეებით დამტვირთა.“სამი წინადადება.
და მაინც, ჩემთვის… თითქოს ფანჯარა ოდნავ გაიღო.ერთ დღეს ხაჭაპური გავაკეთე.უბრალოდ.ის იგივე, რომლის რეცეპტსაც იმ დღეს ვეძებდი.ლეონიდამ ერთი ნაჭერი გასინჯა.„კარგია.“არაფერი განსაკუთრებული.მაგრამ პირველად არ მინდოდა მეტი.
ჩვენი შვილი შემოვარდა დარბაზში.ქალიშვილი წუწუნებდა.ცხოვრება ჩვეულებრივად გაგრძელდა.და მაინც, მე დავრჩი და პატარა რამეს ვუყურებდი:ერთ საერთო ღიმილს.მხოლოდ წამებს.მაგრამ ნამდვილს.არ ვიცი ამას გადარჩენა ჰქვია.
არ ვიცი ამას გადავადება ჰქვია.მხოლოდ ის ვიცი, რომ ზოგჯერ ურთიერთობები ხმაურით არ სრულდება.ისინი ჩუმად მთავრდება…და კიდევ უფრო ჩუმად იწყება თავიდან.ან საერთოდ აღარ იწყება.და მე ახლა იქ ვცხოვრობ.შუალედში.
ღვეზელსა და იმ ცხოვრებას შორის, რომელიც თითქოს უაზროდ დაიწყო…და ცხოვრებას შორის, რომელიც ცდილობს, თუნდაც გვიან, კვლავ იპოვოს სათქმელი მიზეზი.
