კუთხეში მდგომმა მეკარემ, ბორდოსფერი ლივრიით გამოწყობილმა, დიდხანს და დაკვირვებით შეათვალიერა დარია. მისი მზერა წამით მის ფეხსაცმელზე შეჩერდა — უბრალო შავი ქუსლიანი ფეხსაცმელი.
არც ოქროს ბალთები, არც წითელი ძირები, რომლებსაც ქმრის ოჯახის ქალები ისე ატარებდნენ, თითქოს ეს სტატუსის ნიშანი ყოფილიყო.
დარიამ მუქი ლურჯი კაბის საყელო შეისწორა და შევიდა „იზუმრუდნის“ საგარეუბნო კომპლექსის ფართო ფოიეში. ჰაერში ავეჯის ცვილისა და ახალი ლილიების სურნელი ერთმანეთში ირეოდა.
უზარმაზარ იატაკის ვაზებში თეთრი ყვავილები იდგა — თითქოს ზედმეტი ფუფუნების დემონსტრირებისთვის.
რომანი მას ნახევარი ნაბიჯით უსწრებდა. მძიმე, ხისებრი სუნამოს სურნელი ისე ძლიერად ასდიოდა, რომ ჰაერს თითქმის ახშობდა. როგორც ყოველთვის, ოჯახურ წვეულებამდე ზედმეტად ბევრს ისხამდა.
ნერვიულად ისწორებდა პიჯაკს, თითქოს ეს მას დაეხმარებოდა.— დაშა, გთხოვ… — მოულოდნელად შემობრუნდა და კინაღამ ფეხზე დააბიჯა.
— დღეს მაინც გაიღიმე. მამაჩემს 65 წელი უსრულდება, მნიშვნელოვანი ხალხი მოდის — პარტნიორები, ადმინისტრაციის წარმომადგენლები.
ნუ იჯდები შენი ჩვეულებრივი უკმაყოფილო სახით. და ღმერთის გულისთვის, არ დაიწყო შენი საწყობები და საბუთები.— მე შესყიდვების განყოფილებას ვხელმძღვანელობ, რომა. ეს ნორმალური სამუშაოა.
— შენ ბოსტნეულში იქექები, — ხელის გაქნევით უპასუხა მან. — ჯობია თქვა, რომ სახლს უვლი. დედაჩემს ასე უფრო მოეწონება.დარიამ აღარ უპასუხა. კამათი უკვე აზრს კარგავდა.
ორკარიანი მუხის კართან მათ იზოლდა ედუარდოვნა შეხვდა. ქალი ქანდაკებას ჰგავდა — ზურმუხტისფერი კოსტიუმი, მძიმე ყელსაბამი და ცივი მზერა.
— რომოჩკა, ჩემო ბიჭო! — აკოცა შვილს ორივე ლოყაზე და პომადის კვალი დაუტოვა. შემდეგ დარიას შეხედა. ღიმილი მაშინვე გაუქრა. — ვხედავ, ტანსაცმელზე დიდად არ შეწუხებულხარ. ეს კაბა აღდგომაზეც გეცვა, არა?
— საღამო მშვიდობისა, იზოლდა ედუარდოვნა. კლასიკური სტილია.— რა თქმა უნდა… — ცივად ჩაიღიმა მან. — ეკონომია კომფორტულია. დაჯექით. მარცხენა მხარეს დაგსვით. იქ ცოტა ქარია, მაგრამ შენ ალბათ მიჩვეული ხარ.
ადგილი სამზარეულოსთან ახლოს აღმოჩნდა. მიმტანები მუდმივად მოძრაობდნენ მძიმე ლანგრებით, ჰაერში კი სანელებლებისა და თევზის სუპის სუნი ტრიალებდა.
რომანი მაშინვე ტელეფონში ჩაიძირა.საღამო ხმაურიანად განვითარდა. ჭიქების ჟღარუნი, სიცილი და საუბრები ერთმანეთს ერწყმოდა.
დარიამ თეფშს შეხედა — ზუთხი ზედმეტად სქლად იყო დაჭრილი, კიდეები უკვე შრობოდა. მან ეს ავტომატურად შეამჩნია.ტელეფონი აწკრიალდა — მომწოდებელი აგვიანებდა. სწრაფად უპასუხა და მძღოლის მარშრუტი შეცვალა.
— ისევ თამაშობ ტელეფონით? — მხარი გაკრა რომანმა. — ადექი, დედა სადღეგრძელოს ამბობს.დარია ადგა.იზოლდა ედუარდოვნა მაგიდის თავში იდგა, ხელში მუქი წითელი ღვინით სავსე ბროლის ჭიქა ეჭირა.
— ჩემო ძვირფასო მეუღლევ… — დაიწყო ხმამაღლა. — ჩვენ ერთად დიდი გზა გავიარეთ. ჩვენი ოჯახი ყოველთვის იცოდა, ვის უნდა მიჰყრდნობოდა.
შემდეგ მისი ხმა გამკაცრდა.— თუმცა ზოგჯერ… შეცდომებიც ხდება. ზოგჯერ ისეთები ხვდებიან ღირსეულ სახლში, ვინც აქ არ უნდა იყვნენ…
სიჩუმე ჩამოვარდა.— ვისზე საუბრობთ? — მშვიდად იკითხა დარიამ.— შენზე, ძვირფასო, — მიუახლოვდა იზოლდა. — ხუთი წელია ჩემი შვილი გატარებს ზურგზე. და შენ ისევ საწყობის გოგო ხარ.
რომანი დუმდა.— იცი, რატომ დაგსვი აქ? — ნაბიჯი გადადგა. — იმიტომ რომ შენი ადგილი აქ არის. სამზარეულოსთან.მოძრაობა სწრაფი იყო. ღვინო პირდაპირ დარიას კაბაზე გადაისხა.
ცივი სითხე მაშინვე შეიჭრა ქსოვილში.— შენი ადგილი ბოსელშია! — ჩაიცინა იზოლდამ.დარიამ დახედა კაბას. სუნი მძაფრი იყო.გონებაში წარსული გაუელვა — ცივი ოთახი, ღამის ცვლები, სწავლა გათენებამდე, პირველი კონტრაქტი, პირველი წარმატება.
რომანმა ხელსახოცი გაუწოდა.— მიდი, მოიწმინდე…დარიამ არ აიღო.ამ დროს სცენაზე მამაკაცი ავიდა და მიკროფონი ჩართო.— ქალბატონებო და ბატონებო, მცირე განცხადება…
იზოლდამ ხელი აიქნია.— ჩვენ არ შეგვიკვეთია ეს შოუ.— ვიცი. მაგრამ საქმე მნიშვნელოვანია. კომპლექსს ახალი მფლობელი ჰყავს.სიჩუმე.
— დარია მიხაილოვნა, გთხოვთ.რომანს ჩანგალი ხელიდან გაუვარდა.დარია ნელა ადგა. არ უცდია ლაქის დამალვა. მშვიდად ავიდა სცენაზე.— საღამო მშვიდობისა. დიახ, ეს მე ვარ.
ყველას მზერა მას მიეჩერა.— ყოფილი მფლობელები დიდ ვალებში იყვნენ. მთავარი კრედიტორი… ჩემი კომპანია იყო.რომანი ფეხზე წამოხტა.— შენი კომპანია?!
— კომპანია, რომლის გენერალური დირექტორი მე ვარ, რომა. შენ არასდროს დაგინტერესებია.სიჩუმე გამძაფრდა.— ერთი თვის წინ გაკოტრების პროცესი დავიწყეთ. დღეს კი ეს კომპლექსი მთლიანად შევიძინე.
იზოლდა გაფითრდა.— დაშა… ეს ხუმრობა იყო…— ოჯახი ერთმანეთს არ ამცირებს, — მშვიდად თქვა დარიამ.მიკროფონი დააბრუნა.რომანი მკლავში წაავლო.— სახლში წავიდეთ…
— სალაპარაკო არაფერია. ორშაბათს განქორწინებას შევიტან.— განქორწინებას?! ამის გამო?!— ხუთი წლის უყურადღებობის გამო.ჩანთა აიღო.— ბანკეტი მე გადავიხადე. საჩუქრად ჩათვალეთ.
შემდეგ წავიდა.გარეთ ჰაერი სუფთა იყო, წვიმის შემდეგ გამჭვირვალე.ტელეფონი აიღო.— პაველ, მე ვარ. ხვალ პერსონალს გადავხედავთ. დავიწყებთ შეფით — თევზს ზედმეტად აცხობს.მან მანქანისკენ გაემართა.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ, ზუსტად იცოდა — ის იქ იყო, სადაც უნდა ყოფილიყო.
