სტანისლავ არკადიევიჩმა ლეპტოპის სახურავი ისეთი ძალით დახურა, რომ ხმა ექოდ გაიფანტა ნახევრად სიბნელეში ჩაძირულ, უზარმაზარ ოფისში. მინის კედლებს მიღმა ქალაქის განათებები ცივად ციმციმებდნენ, ხოლო საათის წითელი ციფრები დაუნდობლად ანათებდა: 21:40. პარასკევი საღამო.
სხვები ამ დროს უკვე დიდი ხნის წინ თავისუფლები იყვნენ სამუშაო დღისგან. რესტორნებში ისხდნენ, ჭიქებთან ერთად იცინოდნენ, ან ქალაქიდან გასასვლელ გზატკეცილზე მიემართებოდნენ. ის კი ოცდამეათე სართულზე იყო ჩაკეტილი, რამდენიმე მილიონიან კონტრაქტში გაბმული,
სადაც თითოეული ხაზი შესაძლო კატასტროფას ნიშნავდა — და სადაც მისი მოთმინება უკვე თხელ ძაფზე ეკიდა.— შენ ხომ არ ხუმრობ, ილია? — ბოლოს თქვა მან, როდესაც ხმამაღლა ჩართო ტელეფონი და ტყავის სავარძელში გადაწვა. მისი ხმა მშვიდი იყო,
მაგრამ დაძაბულობა თითოეულ სიტყვაში იგრძნობოდა. — ას ოცი გვერდი ტექნიკური დოკუმენტაცია გამოგიგზავნიათ. ნახევრად ინგლისურად,ნახევრად რაღაც… კანტონურ დიალექტს რომ ჰგავს, ისეთ ქაოსში.ხაზის მეორე მხარეს წამიერი სიჩუმე ჩამოვარდა.
— სტანისლავ არკადიევიჩ… ბოლო წუთში ჩინელმა პარტნიორებმა ცვლილებები შეიტანეს — დანანებით თქვა იურიდიული განყოფილების უფროსმა.— ჩვენი მთარგმნელი ავად გახდა. სააგენტოებმა კი შაბათ-კვირას ამ მოცულობაზე მუშაობა არ იკისრეს.სტანისლავის სახე შეეცვალა.
— მე ეს არ მაინტერესებს! ორშაბათს ვაწერთ ხელს. თუ არა, კორეელები წაიღებენ მთელ ტენდერს.— ჩვენ ეს მთარგმნელ პროგრამაზე გავატარეთ… — ფრთხილად სცადა ილიამ.— და მიიღეთ უაზრო სისულელე! — აფეთქდა სტანისლავი.
— „მწვანე დრაკონის ინტეგრაცია სარქველის გაგრილების სისტემაში“? ეს რა არის? საბავშვო ზღაპარია?მან გათიშა. სიჩუმე შვებას კი არ მოიტანდა, არამედ სიმძიმეს. თითქოს ოფისი თავად იკავებდა სუნთქვას.ამ დროს კარი ნელა გაიღო.დამლაგებელი, სვეტლანა შემოვიდა. გამხდარი,
დაღლილი ქალი იყო, რომლის არსებობასაც ყოველთვის ლიმონიანი სადეზინფექციო სუნი ახლდა. მის უკან შვილი, მატვეი — გამხდარი, სათვალიანი მოზარდი, გაცვეთილ სვიტერში, ოდნავ დაურწმუნებელი იერით.სვეტლანა ავტომატურად უკან დარჩა კართან,
მაგრამ ბიჭი არა.მან შიგნით გადადგა ნაბიჯი.უზარმაზარ მონიტორებს შეხედა, სადაც სტრიქონები და სიმბოლოები ციმციმებდნენ.სტანისლავმა შენიშნა.— რა გინდა? — მკაცრად იკითხა მან.ბიჭს არ შეშინებია.— თქვენ არასწორად კითხულობთ მეექვსე პუნქტს — თქვა მან მშვიდად, მაგრამ მტკიცედ.
— ეს „მწვანე დრაკონი“ არ არის. ეს არის დაშიფვრის ალგორითმის სახელწოდება.ჰაერი თითქოს გაჩერდა.სტანისლავმა ოდნავ ჩაიღიმა, მაგრამ სითბო არ იყო ამ ღიმილში.— რა თქმა უნდა. კიდევ ერთი გენიოსი… პირდაპირ სკოლის მერხიდან.მატვეი არ დაიხია.
— თუ ამას ასე მოაწერთ ხელს, ერთ წელიწადში გაკოტრდებით.ღიმილი სტანისლავის სახიდან გაქრა.— განმიმარტე.ბიჭი ეკრანთან მივიდა და თითით ხაზების მიყოლა დაიწყო.— აპარატურა განზრახ იაფია. თითქმის ზარალიანია. მაგრამ სისტემის არსი პროგრამაშია.
ის თქვენი საკუთრება არ არის. სააბონენტო მოდელია. ყოველი სენსორისთვის უნდა გადაიხადოთ.თუ არ გადაიხდით… სისტემა დისტანციურად გათიშავს მათ.სტანისლავი ნელა გადაწვა უკან.ახლა უკვე სიტყვებს კი არა, ნიმუშს ხედავდა.ხაფანგს.სრულყოფილად დაგეგმილ დამოკიდებულებას.
სიჩუმე ჩამოვარდა. ხანგრძლივი, მძიმე სიჩუმე.— შეგიძლია სწორად თარგმნო? — ბოლოს იკითხა.— დიახ — უპასუხა ბიჭმა.— მაშინ დაჯექი.ორმოცი წუთის განმავლობაში მხოლოდ კლავიატურის ხმადაბალი კაკუნი ისმოდა. სვეტლანა კართან იდგა, თითქოს სუნთქვაც არ უნდა გაებედა.
სტანისლავი კი პირველად არა ტელეფონს, არა საათს, არა ბაზარს — არამედ ბავშვს უყურებდა.როდესაც თარგმანი დასრულდა, მატვეი უკან გადაწვა.სტანისლავმა წყალი დაუდგა.სვეტლანას შეხედა.— როგორ იცის ამდენი?
ქალმა დაღლილად გაიღიმა.— თვითონ ისწავლა. ბიბლიოთეკიდან. ძველი ფორუმებიდან. მოძველებული სახელმძღვანელოებიდან, რომლებსაც სხვები უკვე გადაყრიდნენ.სტანისლავის მზერა შეიცვალა. რაღაც ღრმა, დიდი ხნის დამალული განცდა ამოძრავდა მასში.
სირცხვილი.ადგა, სავიზიტო ბარათი ამოიღო.— ორშაბათიდან აღარ იქნები დამლაგებელი. საოფისე პოზიცია. სამმაგი ხელფასით.სვეტლანა შეიშმუშნა.— ჩვენ… ჩვენ არ ვიღებთ ქველმოქმედებას…სტანისლავმა შეაწყვეტინა.
— ეს ქველმოქმედება არ არის. ეს ანაზღაურებაა. შენ გადაარჩინე ჩემი კომპანია.შემდეგ მატვეისკენ შეტრიალდა.— შენ კი მიიღებ ლეპტოპს. ტელეფონს. და ყველა სწავლებას, რაც გინდა.— ჩვენ საჩუქრებს არ ვიღებთ — თქვა ბიჭმა.სტანისლავმა ოდნავ ჩაიღიმა.
— ეს საჩუქარი არ არის. ეს ინვესტიციაა.ოთხი წლის შემდეგ.იგივე შენობა. იგივე კოშკი. მაგრამ ოფისის ჰაერი სხვანაირი იყო.მატვეი უკვე გაცვეთილ სვიტერში აღარ იდგა. ის ელეგანტურ კოსტიუმში იყო, თავდაჯერებული და მშვიდი.
ევროპელ პარტნიორებთან ისაუბრა ისეთი სიზუსტით, თითქოს თითოეული წინადადების უკან წლების გამოცდილება და ასობით გადამოწმებული მონაცემი იდგა.როდესაც შეხვედრა დასრულდა, სტანისლავი მიუახლოვდა.— კარგი ნამუშევარი იყო.
მატვეიმ ოდნავ გაიღიმა.— უბრალოდ წვრილ ასოებს ვაკვირდებოდი.სტანისლავი მინის კედელს მიღმა ქალაქს გახედა.— იცი… იმ საღამოს შენ არ დაგითარგმნია მხოლოდ კონტრაქტი.— რა? — იკითხა ბიჭმა.— მე დამაბრუნე. ამპარტავნებიდან… ისევ ადამიანში.
მატვეიმ მაშინვე არ უპასუხა. მხოლოდ ხელი გაუწოდა.ძლიერი, მტკიცე ხელის ჩამორთმევა იყო.მინის კედლის მიღმა სვეტლანა იდგა. უკვე არა დამლაგებელი. არამედ მენეჯერი, საკუთარი ოფისით, საკუთარი გადაწყვეტილებებით, საკუთარი სიმძიმით.
და როცა ოთახს მოავლო თვალი, პირველად ცხოვრებაში შიში კი არ იგრძნო.არამედ სიმშვიდე.და ის, რომ ბოლოს და ბოლოს ყველაფერი თავის ადგილას დადგა.
