შრიალა პლასტიკური ჩანთა მძიმედ დაეცა ვეტერინარული ანატომიის გახსნილ ატლასზე. დაშა შეაკრთო, და კინაღამ ხელიდან გაუვარდა ყვითელი მარკერი.
გლები მის მერხს დაეხარა, ხელები მბზინავ ზედაპირზე დაეყრდნო, თითქოს სივრცეს ითვისებდა. მისი სვიტრიდან ტკბილი სუნამოსა და ახალი მოხალული ყავის სუნი იფრქვეოდა.
უკან, ფანჯარასთან, იდგნენ მისი მუდმივი თანამგზავრები: ტიმური, რომელიც ხმაურით ღეჭავდა პიტნის კანფეტს, და ფილიპი, რომელიც ახალ ტელეფონში იყო ჩაძირული.
— აი, დაშენკა, — ირონიულად თქვა გლებმა და ვერცხლის სამაჯური შეისწორა. — “ესთეტიკის გადარჩენის კომიტეტიდან” პატარა საჩუქარია. უკვე ორი თვეა ერთსა და იმავე ქურთუკს ატარებ. სირცხვილია უკვე. აკადემიის იმიჯს აზიანებ.
აუდიტორია ჩაჩუმდა. ფანჯრიდან მოჩანდა თოვლის საწმენდი მანქანის მონოტონური ხმა.— ამბობენ, მამა ძლივს დადის, — ჩუმად დაამატა მან. — კარტოფილზე ცხოვრობთ? ნუ გეშინია, გულქვები არ ვართ. გადავწყვიტეთ დაგეხმაროთ.
დაშამ ჩანთას შეხედა. შიგნით მკვეთრად ვარდისფერი ქსოვილი და იაფი ბიჟუტერია ჩანდა. სიტყვა არ უთქვამს — უბრალოდ გვერდზე გასწია.
— დაიტოვე, გლებ, — მშვიდად თქვა მან და ატლასი დახურა. — ეს ფერი შენ უფრო მოგიხდება. მუდმივად ყურადღების ცენტრში ყოფნის სურვილს კარგად გაუსვამს ხაზს.
უკანა რიგებიდან ჩახშობილი სიცილი გაისმა. გლებმა სახე დაჭიმა.— გგონია, რომ სასაცილოა? — ჩურჩულით უთხრა და უფრო ახლოს მიიწია. — ჩვენ სიკეთეს გიკეთებთ.
— არა, — მშვიდად უპასუხა დაშამ. — უბრალოდ ცდილობთ სხვის ხარჯზე ამაღლდეთ. მაგრამ ეს საკმაოდ საცოდავად გამოიყურება. თქვენი მშობლების ფულის გარეშე ჩვეულებრივი ადამიანები ხართ.
ზარი დაირეკა და დაძაბულობა გაწყდა. სამეული უკან დაიხია, თუმცა მათი მზერა შურისძიებას ჰპირდებოდა.— არ უნდა გეთქვა ასე, — ჩუმად უთხრა სონიამ. — ისინი მრისხანენი არიან.
— გავუმკლავდები, — მშვიდად თქვა დაშამ.იმავე საღამოს “ოქროს სამეული” მოდური რესტორნის კუთხეში იჯდა.— ნერვებს მიშლის, — თქვა გლებმა. — ვითომ ჩვენზე მაღლა დგას.
— მაშინ ადგილზე დავაბრუნოთ, — თქვა ფილიპმა. — შაბათს “Empire”-ში დახურული საღამოა. დავპატიჟებთ… მაგრამ ჩაცმის კოდს არ ვეტყვით.
ტიმურმა ჩაიცინა.— და როცა ყველა შავ-ოქროსში იქნება…— ის თავის ნაცრისფერ სვიტერში მოვა, — დაამატა ფილიპმა. — სცენაზე ავიყვანთ და ყველას წინაშე დავამცირებთ.
გეგმა მარტივი იყო. და სასტიკი.დაშა სახლში გვიან დაბრუნდა. სამზარეულოდან თბილი სუნი გამოდიოდა. მაგიდასთან მამა იჯდა — მიხეილ სერგეევიჩი, დიდი, მკაცრი გარეგნობის კაცი, რომელსაც ფეხზე სამედიცინო დამხმარე მოწყობილობა ჰქონდა.
ერთ დროს ღრმა წყლებში მყვინთავი იყო. ავარიამ ყველაფერი შეცვალა, მაგრამ მან არ დანებდა — საკუთარი კომპანია შექმნა და ერთ-ერთი წამყვანი სპეციალისტი გახდა.
— რაღაც გაწუხებს, — თქვა მან.დაშამ ტელეფონი დადო.— წვეულებაზე დამპატიჟეს. ხაფანგია.მამამ მშვიდად შეხედა.— მაშინ წავიდეთ.— არ მინდა მათი თამაში ვითამაშო.
— ზოგჯერ საუკეთესო პასუხი უბრალოდ მისვლა და რეალობის ჩვენებაა, — თქვა მან.შაბათს დაშა სარკის წინ იდგა. შავი აბრეშუმის კაბა იდეალურად ერგებოდა სხეულს. კისერზე ნამდვილი ოქროს ყელსაბამი ბრწყინავდა.
“Empire” კლუბი განათებითა და ფუფუნებით ანათებდა. ზემოდან გლები და მისი მეგობრები შესასვლელს აკვირდებოდნენ.— აი, ჩვენი “ქველმოქმედების შემთხვევა”, — ჩაიცინა მან.
ამ დროს შავი ჯიპი გაჩერდა.პირველი კოსტია გადმოვიდა — ელეგანტური სმოკინგით. შემდეგ დაშას ხელი გაუწოდა. ბოლოს მამა გადმოვიდა, მშვიდად, ჯოხზე დაყრდნობილი.
სამეული გაშეშდა.ქვემოთ სწრაფად ჩავიდნენ.— ლამაზი კაბაა… ნაქირავები? — სცადა გლებმა.— საღამო მშვიდობის, გლებ, — მშვიდად თქვა დაშამ. — სამწუხაროა, რომ ძვირიანი კოსტიუმი ქცევას ვერ გასწავლის.
ჰაერი გაიყინა.ამ დროს მოვიდა ფილიპის მამა — გავლენიანი ბიზნესმენი.— მიხეილ სერგეევიჩ! — თქვა მან პატივისცემით.ფილიპი გაოგნდა.— ეს ჩემი ქალიშვილია, — მშვიდად თქვა მიხეილმა.
სიჩუმე ჩამოვარდა.— ფინანსური პრობლემები გაქვთ? — დაამატა მან. — თუ თქვენს შვილს ტანსაცმელიც არ აქვს…კაცი გაფითრდა.— ბოდიში მოიხადე, — უთხრა შვილს.
— მაპატიე… — ჩურჩულით თქვა ფილიპმა.კოსტია წინ გამოვიდა:— ტიმურ, შენი ვალები საკმაოდ საინტერესოა. სჯობს პატივისცემით ისაუბრო.
ტიმურმა თავი დაუქნია.— წავიდეთ, — თქვა მიხეილმა.ისინი წავიდნენ. ხალხი ჩუმად გაიყო.არავინ იცინოდა.მეორე დღეს ყველაფერი შეიცვალა.
ფილიპს ბარათები გაუუქმეს. სამუშაოდ საწყობში გაგზავნეს.დაშა კი ისევ ჩვეულებრივად დადიოდა ლექციებზე — ჯინსითა და სვიტერით.მაგრამ ახლა უკვე აღარავინ უყურებდა მას ზემოდან.
რადგან ყველამ გაიგო ერთი რამ:ნამდვილი ძალა ხმაურს არ საჭიროებს.
