მე გავატარე დაუვიწყებელი ღამე მამაკაცთან, რომელიც ჩემზე ოცდაათი წლით ახალგაზრდა იყო. მეგონა, რომ ეს უბრალოდ იმპულსური თავგადასავალი იქნებოდა, ერთი ღამისთვის. მაგრამ დილით, როცა გამეღვიძა, ის უკვე გვერდით აღარ იყო 😢
ნაკეცზე ფურცელი და ფოტო დამხვდა – ჩემი ფოტო იყო და მასზე იყო შეტყობინება, რომელიც ერთდროულად უცნაური და შეშფოთებაც იყო 😨😱ამ წელს, როცა მე 62 წლის გავხდი, ჩემი ცხოვრება მშვიდი და წინასწარ განსაზღვრული იყო.
ჩემი ქმარი დიდი ხნის წინ გარდაიცვალა, შვილები კი გაიზარდნენ და სხვადასხვა ქალაქში გადავიდნენ. თითქმის არ მიკავშირდებოდნენ, ძირითადად მხოლოდ დღესასწაულებზე.მე ვცხოვრობდი მარტო ჩემს პატარა სოფლის სახლში. გარეგნულად ცხოვრება მშვიდი ჩანდა,
მაგრამ შიგნიდან ყოველთვის მედგა სიცარიელის გრძნობა, რომელსაც ვცდილობდი დამემალა.ამ დღეს ჩემი დაბადების დღე იყო. მე შევავსე 62 წელი. დილა ჩვეულებრივად დაიწყო: ტელეფონი ჩუმად იყო, არავინ მირეკავდა, არავინ ფიქრობდა ჩემზე. საღამოს, ჩემი სული განსაკუთრებულად მძიმე გახდა.
მოულოდნელად გავიფიქრე: თუ არაფერი შევცვლი, ჩემი ცხოვრება ასე გავა – ჩუმად, შეუმჩნევლად.ამ დროს გადავწყვიტე, რომ გავაკეთებდი რაღაცას, რაც ადრე არასდროს გამიკეთებია. მეცვა ჩემი ყველაზე ლამაზი კაბა, ავედი საღამოს ავტობუსში და ქალაქისკენ წავედი.
ზუსტად არ ვიცოდი, სად მივდიოდი, უბრალოდ მინდოდა გავგრძნობდი, რომ ცხოვრება კვლავ შეიძლება სიურპრიზებით იყოს სავსე.ქალაქში შევედი პატარა ბარში წყნარ ქუჩაზე. ავირჩიე კუთხის მაგიდა და დავუკვეთე ჭიქა წითელი ღვინო. ღვინო ერთდროულად მწარე და ტკბილი იყო.
ამ დროს დავინახე მამაკაცი, რომელიც ჩემკენ მოდიოდა. ცოტა მეტის შეიძლება 40-ზე, სუფთა სვეტებით, თმაში უკვე გამოჩნდა შერეული თეთრი ნელ-თმა. გაჩერდა ჩემს მაგიდასთან და თავაზიანად გაიღიმა:— შეგიძლიათ გვერდით ჩამოჯდეთ? — ჰკითხა.
მივუნიჭე თავი, და ის ჩემს წინ ჩამოჯდა. შემომთავაზა, კიდევ ერთი ჭიქა ღვინო მოგვვეკვეთებინა, და ჩვენ დავიწყეთ საუბარი. სიტყვები თავისუფლად იფურჩქნებოდნენ, თითქოს წლებია ვიცნობდით ერთმანეთს.
მითხრა, რომ ფოტოგრაფად მუშაობს და ცოტა ხნის წინ დაბრუნდა გრძელ მოგზაურობიდან. მე მოვუყევი ჩემი ახალგაზრდობის შესახებ, იმ ადგილებზე, სადაც ყოველთვის მინდოდა მისვლა, მაგრამ არასდროს მივსულვარ.
არ ვიცი, როგორ მოხდა, მაგრამ იმ საღამოს პირველად გავიგე წლებია, რომ ნამდვილად ვცხოვრობდი.გვიან ღამით გამიძახა სეირნობისთვის, და მალევე პატარა სასტუმროში აღმოვჩნდით. ბევრს არ ვსაუბრობდით; ზოგჯერ სიტყვები უბრალოდ ზედმეტია.
წლები შემდეგ პირველად ვგრძნობდი სხვის სითბოს ჩემს გვერდით.როცა დილით გამეღვიძა, მზე ნაზად გადაჰკრა ფარდას. მივატრიალდი, რომ ვუსურვო კარგი დღე. მაგრამ ის აღარ იყო იქ. მხოლოდ თეთრი კონვერტი ედო სანათურას მაგიდაზე.
ჩემი გული სწრაფად ცემდა, როცა ნელ-ნელა ავიღე და გავხსენი. შიგნით ფოტო იყო – მე ვიყავი – და მოკლე ხელნაწერი შეტყობინება:„გმადლობთ ამ ღამისთვის. მაგრამ არის რაღაც, რაც უნდა აღვნიშნო…“ვერ მომეშვა, რომ რაც გუშინ მოხდა, ისე არ იყო, როგორც ჩანდა 😨😱
კონვერტში შემდეგი სტრიქონები იყო:„არ შეიძლება ასე ნაადრევად იყოს სანდო, რომ პირველ შეხვედრაზე ერთდროულად ადამიანი მიატოვოს. იყოს ეს გაკვეთილი მთელი ცხოვრების განმავლობაში. სანამ თქვენ ჩემთან დრო გაატარეთ, ჩემი პარტნიორი მშვიდად გაკეტავდა თქვენს სახლს.“
მოვიკითხე რამდენჯერმე, იმედით, რომ ვცდებოდი.„თქვენი საკუთარი ამბავი თქვით მისამართის შესახებ. თქვით, რომ მარტო ცხოვრობთ. არ არის ყველა ადამიანი კეთილმოწყობილი ამ სამყაროში. მადლობა ნდობისთვის. მომდევნო შეხვედრამდე… თუმცა მგონია, რომ არასდროს შეგხვდებით.“
შეტყობინება ჩამოვარდა ხელიდან. გავრბოდი, ჩავიცვი და ტაქსით წავედი სახლში. მაგრამ როცა კარი გავხსენი, ნათელი გახდა, რომ შეცდომა არ მომხდარა.კარადები ღია, ფარდის ყუთები გადამხეული, კაბები გაფანტული. ყველა ძვირფასი ნივთი გაქრა. მაშინვე დავურეკე პოლიციას.
პოლიციელები სწრაფად მოვიდნენ, გადაამოწმეს ბინა. ვუყვირე ყველაფერი, რის შემდეგაც ერთმა ღრმად ამოისუნთქა:— თქვენ პირველი არ ხართ.ამას პირველად ვერ გავიგე.— ბევრი ასეთი ისტორიაა უკვე — განაგრძო. — ყოველთვის ერთნაირი სცენარი:
მარტოხელა ქალები, შემთხვევითი შეხვედრა, საღამოს ბარში, ნდობა… შემდეგ კი ბინა გაძარცვეს.გონებამ ვერ დამიჯერა.— და ისინი დაიჭერეს? — შევეკითხე.— ჯერ არა — უპასუხა. — ძალიან ფრთხილები არიან. ქალაქებს, სახელებს, გარეგნულობას ცვლიან. უკვე უფრო ერთი წელია ვცდილობთ მათ დაჭერას.
ზოგჯერ ცხოვრების უმაღლესი ფასი მხოლოდ ერთი ღამის ფასია.
