იმ ღამეს სკოლის სპორტდარბაზი გადაიქცა სივრცედ, რომელიც სავსე იყო სინათლით, მუსიკითა და მოლოდინით. გირლანდები პატარა ვარსკვლავებივით ბრწყინავდა, თითქოს დაბლა ჩამოცვენილიყვნენ,
რათა ბავშვების სახეები გაენათებინათ. კედლები ნათურების რბილ შუქს ირეკლავდა, და ჰაერი თითქოს სიცილით, ხმებითა და მხიარული მელოდიებით ვიბრირებდა.
ეს იყო მამა-შვილის საღამო — საღამო, რომელიც უმრავლესობისთვის დღესასწაულს ჰგავდა, მაგრამ ერთი პატარა გოგონასთვის გულის გამოცდად იქცა.
შვიდი წლის ემა დარბაზის კიდეში იდგა და მტკიცედ ეჭიდებოდა დედის ხელს. მისი იასამნისფერი კაბა ღრუბელივით ეშლებოდა ირგვლივ და დროდადრო ნერვიულად ისწორებდა,
თითქოს უნდოდა დარწმუნებულიყო, რომ იმ საღამოსთვის “საკმარისად ლამაზი” იყო. რამდენიმე დღის წინ სარკის წინ იდგა და აღფრთოვანებით ტრიალებდა.
— დედა, ნამდვილ პრინცესას ვგავარ?დედამ გაუღიმა. ეს იყო სიყვარულით სავსე ღიმილი, მაგრამ მასში შფოთის ჩრდილიც იკითხებოდა. მან იცოდა, რომ ეს კითხვა მხოლოდ კაბას არ ეხებოდა — ეს იმედს ეხებოდა.
— დიახ, ჩემო საყვარელო… პრინცესას ჰგავხარ.მაგრამ გულში მაინც ეშინოდა იმ საღამოს, რომელიც წინ ელოდათ.იმ დილით ემა ისევ იკითხა, თითქმის ჩურჩულით:
— მამა მოვა?დედა შეყოყმანდა. ემას მამა, სამხედრო ოფიცერი, ექვსი თვეა მისიით იმყოფებოდა. წერილები და ზარები იშვიათი გახდა, მაგრამ პატარა გოგონას გული მაინც იმ აზრს ეჭიდებოდა, რომ “შესაძლოა დღეს” დაბრუნების დღე ყოფილიყო.
— არ ვიცი, ჩემო პატარავ… მაგრამ იქნებ სცადოს, — ბოლოს თქვა მან.ეს “იქნებ” საკმარისი იყო, რომ იმედი ცოცხლად დარჩენილიყო.
როცა დარბაზში შევიდნენ, ემა მოიხიბლა. მამები ხელში ეჭირათ თავიანთი ქალიშვილები, მუსიკაზე ტრიალებდნენ, იცინოდნენ და ეხუტებოდნენ.
ყველაფერი ისეთი ბუნებრივი და სრული ჩანდა, თითქოს ეს სამყარო სპეციალურად ამ მომენტისთვის იყო შექმნილი.
თავიდან ემა დედასთან ახლოს იდგა და ჩუმად უყურებდა. მაგრამ მისი თვალები ერთ ადგილზე დიდხანს არასდროს ჩერდებოდა — ზემოთ, ქვემოთ, კარისკენ. ისევ და ისევ.
ცოტა ხანში მან დედის ხელი გაუშვა.— იქ წავალ… კართან. თუ მოვა, მაშინვე დამინახავს.
დედამ პირი გააღო რაღაცის სათქმელად, მაგრამ გაჩუმდა. უბრალოდ თავი დაუქნია — რადგან რა უნდა უთხრა იმედს, რომელიც არ ნებდება?
ემა შესასვლელთან დადგა. ყოველ ჯერზე, როცა კარი იღებოდა, მისი სხეული ოდნავ კანკალებდა. თვალები წამით უნათდებოდა… და ისევ ბნელდებოდა. უცხო ადამიანები, ღიმილები, ხმაური. არა ის.
დრო ნელა გადიოდა, თითქოს გამოცდას უწყობდა.შემდეგ გამოჩნდა მელისა — კომიტეტის ერთ-ერთი ყველაზე მკაცრი და ამაყი მშობელი. იგი ემის გვერდით გაჩერდა ყალბი ღიმილით.
— მარტო ხარ აქ? — ჰკითხა ვითომ თბილად.ემა ახედა.— მამას ველოდები.ქალი ოდნავ დაიხარა.— იქნებ არც უნდა იყო აქ, თუ არავინ მოდის შენთვის. ცოტა უხერხულია, არ ფიქრობ?
სიტყვებმა ჰაერი გააყინა. ემა ჩუმად დახარა თავი და კაბას ისე ძლიერ ჩაეჭიდა, რომ თითები გაუთეთრდა. დედა ნაბიჯის გადადგმას აპირებდა, მაგრამ გაჩერდა — რადგან შვილის თვალებში რაღაც დაინახა: შეუვალი იმედი.
ემა არ განძრეულა.და შემდეგ…კარი გაიღო.მუსიკა თითქოს გაქრა მის ყურებში. მთელი სამყარო სუნთქვას იკავებდა.კარში იდგა კაცი სამხედრო ფორმით. მის უკან რამდენიმე ჯარისკაცი. მისი მზერა დარბაზს გადაუვიდა, სანამ მასზე არ შეჩერდა.
ემა გაიყინა.ერთი წამი. ორი.და შემდეგ გაიქცა.— მამა!მისმა ხმამ სივრცე ტალღასავით გააპო. კაცი ჩანთა ხელიდან გაუვარდა, მუხლებზე დაეშვა და ხელები გაშალა, სანამ ემა მიაღწევდა.
— აქ ვარ, ჩემო პატარა… აქ ვარ.მათი ჩახუტება ყველა მუსიკაზე ძლიერი იყო. დარბაზი ტაშით აყრუდა. ზოგს ეღიმებოდა, ზოგს ცრემლები მოსდიოდა ისე, როვერც ამჩნევდა.
ემა არაფერს ამბობდა. არც სჭირდებოდა. უბრალოდ მჭიდროდ ეჭიდებოდა მამას, თითქოს ეშინოდა, რომ ისევ გაქრებოდა.შემდეგ ის ადგა და ხელი ჩუმად ჩაჰკიდა.დაიწყეს ცეკვა.
არა იდეალურად. არა წესრიგით. მაგრამ ნამდვილობით.ყოველი მოძრაობა ამბობდა ისტორიას: განშორებაზე, მოლოდინზე, ჩუმ ლოცვებზე. ჯარისკაცები უკან ჩუმად იდგნენ, პატივისცემით.
მელისა გაშეშებული იდგა — უსიტყვოდ. სათქმელი აღარაფერი იყო.როცა მუსიკა შეწყდა, ემა მის ხელს არ უშვებდა.გარშემო მიმოიხედა. იგივე დარბაზი, რომელიც ცოტა ხნის წინ ცარიელი ეჩვენებოდა, ახლა თბილი გახდა.
იმ საღამოს პირველად გაიღიმა შიშის გარეშე.და იმ წამს ყველამ გაიგო რაღაც მარტივი, მაგრამ ძალიან ღრმა:რომ სიყვარული არ იზომება მუდმივი ყოფნით, არამედ დაბრუნების ძალით მაშინ, როცა გული თითქმის წყვეტს ლოდინს.
