სოფიას მაჯებზე ცივი ლითონის ბორკილები მტკივნეულად ეჭირა, ხოლო სასამართლო დარბაზის ხმაური შორეულ, ბუნდოვან გუგუნად იქცა.
მოსამართლის სიტყვები თითქმის აღარ ესმოდა. მხოლოდ ერთი რამ იყო რეალური — მისი შვილი, მილანა, რომელიც წინა რიგში იჯდა.
— დედა! არ მიმატოვო! — კიოდა რვა წლის გოგონა, როცა პოლიციელი მას ძალით მიჰყავდა.სოფიამ წინ გაიწია, მაგრამ ჯაჭვმა უკან ძლიერად დააბრუნა, ტკივილმა მკლავები გაუვლო.
— მილანა… აქ ვარ… დავბრუნდები, გეფიცები! — ამოიხრიალა მან, მაგრამ ხმა ჩაუწყდა.მომდევნო წამში ბავშვი დერეფანში გაუჩინარდა. და იმ წუთში სოფიას სამყარო მთლიანად დაინგრა.
ამ დროს ფეხზე წამოდგა ტაისია ლვოვნა — მისი ყოფილი დედამთილი. ელეგანტური, ცივი, გამარჯვებული.— დაგანგრევ, — მშვიდად თქვა მან, — და ბავშვთა სახლში გავუშვებ. არაფრიდან მოხვედი და იქვე დაბრუნდები.
სოფია კანკალით უყურებდა მას. ეს აღარ იყო სამართლიანობა. ეს შურისძიება იყო.შემდეგ მან დაინახა დიანა — მისი ყოფილი საუკეთესო მეგობარი,
ქალი, რომელიც მან სიღარიბიდან გამოიყვანა. მის კისერზე ეკიდა პლატინის მერცხლის ფორმის ბროოში — სოფიას მამის მემკვიდრეობა.
იმ წამში ღალატი რეალობად იქცა.ციხეში გატარებულმა წლებმა სოფია გატეხა, მაგრამ ბოლომდე ვერ გაანადგურა. გათავისუფლებისას იგი გამხდარი და გამაგრებული იყო, მაგრამ თვალებში ახალი ცეცხლი ენთო.
კართან კაცი ელოდებოდა.— სოფია ნიკოლაევნა? მე არტური ვარ. კირამ გამომგზავნა.მისი ყოფილი საკნის თანამოსახლე დახმარებას დაჰპირდა.
— რაც თქვენი ქმრის სიკვდილზე გითხრეს… უბედური შემთხვევა არ ყოფილა, — თქვა არტურმა. — კვალს მივაგენით, მაგრამ უნდა დაიმალოთ.
სოფიამ თავი დაუქნია და აიღო კონვერტი ფულით და მარტივი ტელეფონით.სოფია წვიმიან სოფელში დაბრუნდა. მისი ძველი სახლი დანგრეული იყო. ეზოში დედა სველი სარეცხით იბრძოდა, ხელები უყინავდა.
და მაშინ გამოჩნდა მილანა.პატარა. სუსტი. და ფეხსაცმელი ძალიან პატარა და დახეული ჰქონდა.სოფია მუხლებზე დაეცა.— დედა… — ჩურჩულით თქვა გოგონამ.
მან შვილი გულში ჩაიკრა და ხმა ვერ ამოიღო.— მივეჩვიე… აღარ მტკივა ძალიან, — თქვა მილანამ ჩუმად.ეს სიტყვები უფრო მტკივნეული იყო, ვიდრე ნებისმიერი განაჩენი.
მეორე დღეს ილია მოვიდა სახურავის შესაკეთებლად — წარსულის ადამიანი, რომელიც სოფიამ ტყუილის გამო დაკარგა.როცა სოფიამ ჰკითხა, მან შეჩერდა.
— მე არასდროს დამიწერია ის წერილი, — თქვა მშვიდად.სოფიას გული შეეკუმშა.— მაშინ ვინ…?— ვინ გაწვდიდა შენს წერილებს?ერთი სახელი ყველაფერს ცვლიდა: დენისი — მისი გარდაცვლილი ქმარი, ტაისიას შვილი.
ყველაფერი ერთბაშად აიხსნა.სიმართლე ნელ-ნელა გაიხსნა: გაყალბებული წერილები, განადგურებული სიყვარული, მანიპულაცია და „ავარია“, რომელიც სინამდვილეში ავარია არ ყოფილა.
არტურის გამოძიებამ დიანასა და ტაისიას წინააღმდეგ მტკიცებულებები მოაგროვა, მაგრამ ისინი არ ჩერდებოდნენ.ერთ ღამეს უცნობები სოფელში მივიდნენ.
— შეწყვიტეთ გამოძიება, თორემ სახლი დაიწვება.მაგრამ ილია კართან დადგა.— თუ მათ შეეხებით, ვერ დაიმალებით, — მშვიდად თქვა მან.
ისინი წავიდნენ.გადამწყვეტი მომენტი „ასტორია“ რესტორანში დადგა.სინათლეები, მუსიკა, ზეიმი. ტაისია და დიანა თავიანთ გამარჯვებას აღნიშნავდნენ.
დიანას კისერზე ისევ ბრწყინავდა ბროოში — როგორც ტალღა მოპარული გამარჯვებისა.შემდეგ კარი გაიღო.სიჩუმე ჩამოვარდა.არტური შემოვიდა პოლიციასთან და სოფიასთან ერთად.— დიანა იურიევნა, დაკავებული ხართ.
დარბაზი გაიყინა.დიანამ იყვირა, მაგრამ ჩაირთო ჩანაწერი.მისი ხმა. შანტაჟი. მუქარა. აღიარება.ტაისია გაფითრდა, როცა სიმართლემ ყველაფერი გაანადგურა.
ის მუხლებზე დაეცა.— ჩვენ ოჯახი ვართ… — ჩურჩულებდა.სოფია უკან დაიხია.— მე არ გიცნობთ, — ცივად თქვა მან. — წაიყვანეთ.ორი წლის შემდეგ დიანა მიტოვებული სადგურის იატაკს წმენდდა. ყველას დავიწყებული.
როცა სოფია გვერდით ჩაუარა, მან არაფერი იგრძნო — არც სიძულვილი, არც სიხარული. მხოლოდ სიცარიელე. და ეს სიცარიელე იყო დასასრული.
მაგრამ ცხოვრება შეიცვალა.სოფელი აღორძინდა: მინდვრები, სათბურები, შრომა და სიმშვიდე.სოფია ახალ სახლში იჯდა ვერანდაზე, ორსულად და პირველად მშვიდად.
მილანა ეზოში იცინოდა ახალი ფეხსაცმლით.ილია მიუახლოვდა და ჩაეხუტა.— ჩვენ შევძელით, — ჩუმად თქვა მან.სოფიამ თვალები დახუჭა.და პირველად დიდი ხნის შემდეგ… იგი თავისუფალი იყო.
